Het monster van Essex

Een heerlijk boek, dat niet voor niets boek van het jaar is in Engeland. Een soort historische roman spelend in de Victoriaanse tijd. De schrijfster Sarah Perry heeft het verhaal deels laten spelen in Londen en deels ook in Essex bij Colchester. Ik zocht steeds op waar iets plaatsvond en ontdekte, dat realiteit samengaat met verzonnen plekken. Ik zag me al naar Engeland afreizen en een tocht maken langs al die plaatsen. Het sprak dus erg tot de verbeelding. Een aanrader dus!

De samenvatting van de Prometheus-site:

Londen 1893: de nog jonge weduwe Cora Seaborne begint een nieuw leven. Met haar onhandelbare (want autistische) puberzoon Francis en diens even stoere als charmante gouvernante neemt ze haar intrek in het stadje Colchester. Tijdens haar enerverende ontdekkingstochten door de ruige natuur van Essex, op zoek naar een mythisch zeemonster dat het nabijgelegen Aldwinter zou terroriseren, ontmoet ze de steile en stugge dorpsdominee William Ransome, die aanvankelijk niets moet hebben van deze onconventionele dame uit de Londense society met haar bizarre voorliefde voor monsters en fossielen. De oerkrachten van aantrekking en afstoting die daarbij loskomen, dreigen hun beider leven volledig te ontwrichten.
Tegen de achtergrond van de stormachtige ontwikkelingen in de medische wetenschap en de gepassioneerde strijd tegen de levensgevaarlijke huisvesting van de Londense armen, heeft Sarah Perry een roman geschreven met een hele stoet onvergetelijke personages en spannende plotwendingen die over elkaar heen blijven buitelen, in een frisse en prikkelende stijl die wemelt van de pakkende beelden: topliteratuur vol schrijnende en soms ook lyrische momenten, die toch speels en onderhoudend blijft.

Goed concert

De kerkdeuren stonden uitnodigend open. We hoopten nog wat fietsers of wandelaars de kerk in te lokken. Met dit mooie weer konden we ons goed voorstellen, dat mensen nog even lekker van de natuur wilden genieten, maar wie weet, kunnen we iemand op een ander idee brengen. Uiteindelijk zongen we voor een volle kerk en is het toegestroomde publiek wel aan zijn trekken gekomen. Daar waar het in de generale repetitie nog wat stroef ging, was er niets meer van te horen tijdens de uitvoering. Het was een prachtig, ingetogen concert. Ik heb ook heerlijk gezongen.

Scherven lijmen

De oudheidkundige vereniging van ons dorp had ter opluistering van de jaarvergadering Guus de Wildt uitgenodigd. Hij is de schrijver van het boek ‘De wikkelkinderen van Ilpenstein’. Die wikkelkinderen hebben mij al een tijdje in hun greep. Lees mijn blog maar hier, hier en hier. Ik liet mij deze gelegenheid natuurlijk niet ontzeggen en ik was getuige van een inspirerende lezing over het boek en wat achtergronden over het ontstaan ervan. De schrijver woonde als kind vlakbij het voormalige landgoed. Hij vond daar veel scherven, wat hem op het idee bracht om later archeoloog te worden. Dat heeft anders uitgepakt, hij werd leraar. Toch bleven die scherven hem intrigeren en zoals hij het formuleerde is hij begonnen om in figuurlijke zin de scherven te lijmen. Scherven kunnen een verhaal vertellen. Die zoektocht naar verhalen heeft hij vele jaren later voortgezet, niet als archeoloog op zoek naar nog meer scherven, maar via internet. Het boek van de Wikkelkinderen is hieruit voortgekomen. Het is een mix van historische feiten en de fantasie van de schrijver. Na afloop trok ik de stoute schoenen aan en vroeg om een handtekening van Guus de Wildt. Nog nooit eerder vroeg ik iemand om een handtekening,  maar bij deze gelegenheid moest ik het gewoon doen. Het maakte het voor mij compleet.

Ingrid Jonker

Gisteravond heb ik op TV genoten van de film ‘Black Butterflies’ waarin we een inkijkje krijgen in het ingewikkelde, heftige leven van Ingrid Jonker, Zuid-Afrikaans dichteres en schrijfster. De film is geregistreerd door Paula van Oers in een NL/D/ZA samenwerking. In de hoofdrollen Carice van Houten, Liam Cunninham en Rutger Hauer. Ik vond het een indringende film en de emotie spat van haar gedichten af.

Herfstochtend

Speer van de horizon die de zee en de lucht doorboort
ochtendzoenen op mijn borsten als opkomende zonnen
door alle wateren zul jij komen
alle oerwouden op alle wegen
in elke droom die ik me niet meer herinner
je handen die zichzelf onteigenen
en je lichaam dat zich stort in de gewonde herfst

Ochtendstralen verwarmen de kamer als
gouden eekhoorntjes op zoek naar verborgen geheimen

——————————–
uit: ‘Ik herhaal je’, 2000.

Droomkoninkje

 Ik kreeg dit boek te leen van een vriend, die het mij tipte, mede ook omdat het over de mijnen in Zuid-Limburg gaat. Het is een klassieker van Herman Heijermans uit 1923. Ik twijfelde of ik dit boek wel uit zou lezen. Zou dat nog leesbaar en interessant genoeg zijn? Zou ik niet afhaken vanwege de ouderwetse taal? Het tegendeel bleek waar. Wat een prachtig boek. Zo knap geschreven. Wat een taalgebruik, de vloeiende zinnen, zo prachtig beschrijvend en humoristisch. Je ziet alles als in een film aan je voorbijgaan. Om even een voorbeeld te geven: Er staat niet, dat iemand in het licht van het raam gaat staan maar: Tante Toos onderschepte het licht van het tuimelraam met de volrijpheid van haar lichaam. Dit boek is niet voor niets een klassieker. Ik heb ervan genoten. Ook mooie illustraties trouwens.

Samenvatting:   Op geniale wijze heeft Herman Heijermans zich in de gedachtewereld van Koert, een teer ventje met een mismaakte voet, dat veel van zijn tijd in bed moet doorbrengen, verplaatst. De gedragingen en reacties van dit vroegrijpe jongetje noteert hij met liefde, mededogen en een weldadig gevoel voor humor. Prachtig ook tekent de auteur de volwassenen, de vader en de moeder, in hun onderlinge verhouding en in hun verhouding tot hun gebrekkige kind.
Herman Heijermans, die met Droomkoninkje een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de literatuur over kinderen, toont hierin, evenals in zijn beroemdste toneelstuk Op hoop van zegen een zeldzaam rijke liefde, een warme menselijkheid en een driftig rechtsgevoel.

Bron: bolcom

Tegenstelling: Mooi – lelijk

In het Noord-Brabants museum zagen we een tentoonstelling over de 80er jaren. Politieke gebeurtenissen, gebruiksvoorwerpen, speelgoed, meubilair, alles is aan mode onderhevig. Nog maar zo kort geleden en toch zag ik mijn eigen leven daar in het museum liggen en staan. Er waren dingen bij waarvan je je afvraagt hoe het mogelijk is, dat iemand het ooit mooi gevonden heeft. Wat mode al niet doet met de mens. Deze kast vind ik dus mooi van lelijkheid. Meer foto’s die de tegenstelling mooi – lelijk uitdrukken kun je hier zien.

Kunst en kruithuis

Een dagje Den Bosch, samen met mijn zus, had behalve Chiharu Shioti nog meer verrassingen in petto. Weliswaar van een heel andere orde, maar ook in het Stedelijk museum van Den Bosch was een verrassende tentoonstelling. Bart Hess noemt zich liever modeontwerper dan kunstenaar. Hij experimenteert veel met materialen op het menselijk lichaam. Veel van de performances, die hij erover maakt circuleren in de vorm van video of film. Het is fascinerend om zijn werk te zien en te ondergaan. Datgene wat tastbaar in het museum stond mocht je echt aanraken en bevoelen. Veel was gemaakt van latex. Bart Hess is al bekend vanwege zijn fotoreportage van Lady Gaga in een door hem ontwikkelde slime dress.Na het museumbezoek wandelden we nog door de stad. We kwamen uit bij ’t Kruithuis. Een zeshoekig gebouw uit de 17e eeuw, dat voor van alles dienst heeft gedaan nadat het kruit verschoten was. Het is nu in gebruik als tentoonstellingsruimte voor plaatselijke kunstenaars. Prachtige plek daarvoor. We genoten van de expositie.

Het zijn maar draden

Chiharu Shiota maakte de installatie ‘Uncertain Journey’. Van te voren had ik er al foto’s gezien, maar ik was toch onder de indruk toen ik daar, in het Noordbrabantsmuseum in Den Bosch, in de zaal stond, die helemaal volhing met in elkaar geweefde draden, als een soort rood spinnenweb. In een film had ik de kunstenares horen uitleggen, dat ze met die draden, van 2000 bollen rode wol, wilde aangeven, hoe elk mensenleven verweven is met andere levens. De bootjes geven stabiliteit aan van de levensreis. Ik vond het erg mooi om eronderdoor te lopen en vanuit allerlei hoeken weer andere effecten te zien, die door het samenkomen van de draden onstaan waren. Een heel fotogeniek schouwspel. Ik kon mijn hart ophalen. Chiharu heeft ook ander werk gemaakt, dat ook te zien is in deze overzichtstentoonstelling. Ik beperk me hier tot de draden. Indrukwekkend!

Een onberispelijke man

Ik lees veel te weinig, maar daar gaat verandering in komen. Ik ben gevraagd om bij een leesgroep te komen. Dat heb ik met beide handen aangegrepen. Het lijkt me heel leuk om na te praten over een boek. Ook te horen wat anderen uit een boek halen, wat ik er misschien niet in zag. Het lijkt me goed om wat boekkeuze betreft ook eens buiten mijn comfortzone te stappen. En het belangrijkste is, dat ik door zo’n stok achter de deur mezelf weer meer aanzet tot lezen. Het eerste boek heb ik  al uit.

Met veel plezier heb ik ‘Een onberispelijke man’ gelezen van de Engelse schrijfster Jane Gardam. De schrijfster heeft een heldere, prettige, pakkende schrijfstijl, niet té omschrijvend. Ze vertelt A synchroom, d.w.z. dat ze het verhaal langzaam opbouwt steeds vanuit een andere invalshoek. Je blijft geboeid. Mooi boek!

Hier een korte samenvatting van de site van Bolcom van het verhaal:

Nadat zijn vrouw Betty plotseling is overleden in de tuin van hun huis in Dorset komen bij Sir Edward Feathers (81), gepensioneerd Brits rechter in Hongkong bijgenaamd Old Filth, steeds meer herinneringen aan zijn leven naar boven. Zijn moeder stierf bij zijn geboorte in Singapore, zijn afstandelijke vader bemoeide zich niet met hem en hij werd verzorgd door een kindermeisje. Op zijn achtste naar Engeland gestuurd, kwam hij eerst in huis bij een pleeggezin waar hij het zwaar had en kwam daarna terecht op een goede kostschool. Hij gaat op bezoek bij oude familieleden, belandt in het ziekenhuis en neemt dan een verrassende beslissing.