Tegenstelling: Licht – zwaar

Dit schilderij van Charley Toorop met kaasdragers vind ik passen bij het weekthema Licht – Zwaar. Voor andere foto-uitvoeringen kun je hier kijken.

Dit schilderij zag ik in het Stedelijk Museum Alkmaar hangen. Zij hebben daar een afdeling Bergense school, waar Charley Toorop een representant van is. De stijl van de Bergense school kan me bekoren. Daarom ook nog even een collage met werk van v.l.n.r. nogmaals Charley Toorop, Mattieu Wiegman, Leo van gestel en Harrie Kuijten.

De dijk

Door de heerlijke winterwandelingen door de polder te koppelen aan de verontruste berichtgeving over hoog water en de waarschuwingen voor wat er nog aankomt, bedenk ik weer eens hoe bijzonder het is om hier in Waterland te wonen. Op veel plekken woon je hier onder N.A.P. en toch hoef je je geen greintje zorgen te maken om overstromingen. Wat een knappe uitvinding is het toch geweest om die meren droog te malen en de hele waterhuishouding daarbij zo goed te regelen! Ik werd helemaal lyrisch en bedacht een elfje: (want dichten is niet mijn ding)

Dijk

majestueuze lijn

om de polder

We houden voeten droog

Waterhuishouding

 

De acht bergen

Dit boek is door DWDD terecht aangewezen als boek van de maand november. Ik heb tenminste genoten van dit prachtige verhaal over een vriendschap tussen een jongen die opgroeit in de stad en een boerenjongen uit de Italiaanse Alpen. Hun vriendschap bestrijkt hun leven lang. Ze zien elkaar jaren niet, maar ze blijven een band houden. Ook de familiebanden, de vader- zoon verhouding, het lot, over het leven, de liefde en de dood zijn indringend beschreven.

Ik heb me in die Alpen gewaand, zo mooi en filmisch waren de beschrijvingen van de natuur. Verder zette het verhaal je aan het denken over de verschillende manieren van leven van mensen. Wat doet het met iemand, die altijd op één plek blijft of iemand die de wereld over reist. Is het een beter dan het ander? Kortom, een boek met vele lagen, een aanrader!

Alkmaarse meester

Samen met mijn ex-collega M ging ik naar het Stedelijk Museum van Alkmaar om de schilderijen van Emanuel de Witte te zien. Hij leefde van 1617 tot 1692. Ik had nog nooit van de man gehoord, maar de tentoonstelling was zeker de moeite waard. In één zaal waren alle kunstwerken samen gebracht. De inrichting deed me aan een kerk denken met lichtschijnsels door de ramen en kerkstoelen. Er heerste een serene rust terwijl iedereen langs de schilderijen liep, de bijschriften lezend of de autotour beluisterend. Er werd weinig gepraat en dat wat er gezegd werd was op fluistertoon. Blijkbaar nodigde de ruimte daar toe uit, waardoor de kerkelijke sfeer versterkt werd. 

Ik heb dan ook heel geconcentreerd alles bekeken en vond het erg mooi. De Witte is beroemd geworden door zijn kerkinterieurs. Hij is een meester in het spelen met licht.

Andere thema’s waren portretten, markttaferelen en interieur-in/doorkijkjes. Mooie tentoonstelling in een mooi museum. Ik was er nog nooit geweest, maar ga hun programma in de gaten houden.

Lightfestival 2017

Het was nog droog toen we vertrokken, maar helaas ging de hemelkraan open, nog voordat we aankwamen op het Marineterrein in Amsterdam. Daar zijn dit jaar 15 lichtobjecten opgesteld voor de toeschouwers die te voet willen genieten van ’t festival. Al gauw bleek dat we, wat het weer betreft, de verkeerde avond hadden uitgekozen. Doorweekt en verkleumd besloten we, terwijl we nog lang niet alles hadden gezien, met een pontje terug te varen naar de overkant van ’t IJ. 

Toen we opgedroogd en doorgewarmd waren bij een kopje koffie en warme chocolademelk bleek het opgehouden met regenen. We gingen weg bij dat koude IJ waar de wind nog vrij spel had.

Vanaf het Rembrandtplein liepen we langs de Herengracht naar ’t IJ terug, ongeveer de helft van de totale vaarroute. Daar werd het toch nog leuk, hoewel wij vonden, dat de lichtinstallaties vorig jaar spectaculairder waren dan dit jaar. Maar het kan ook de beïnvloeding van het weer zijn.

Gerrit Rietveld-huis

In ons dorp staat een echte Rietveld bungalow. Hij staat al een tijdje leeg, nadat de vorige bewoners, oud-burgemeester van Amsterdam Polak en zijn vrouw, vertrokken zijn. Zo’n ‘stijl-huis’ zal wel erg duur zijn en je moet ook echt een liefhebber ervan zijn wil je er veel geld voor over hebben. ’s Zomers ligt de bungalow wat verscholen achter de bomen, maar nu, dat alles kaal is, ben ik me rot geschrokken van de vervallen staat waarin alles verkeert. Er is blijkbaar daklekkage vanwege het plastic op het dak. De tuin staat zowat helemaal blank. Het is een kwestie van drainagebuizen open houden, zodat het hoge water in de sloot kan lopen. Helaas, er wordt niet goed gezorgd voor het huis. Lang leeg staan komt een woning nooit ten goede, maar als het nog veel langer duurt kan dit huis geschrapt worden van de lijst van Rietveldwoningen. Ik hoop dat er snel een koper komt, want ik vind het eeuwig zonde zo. Hier nog een filmpje uit beter tijden.

 

The Party

Nadat we de laatste kerstinkopen hadden gedaan gingen we naar de bioscoop. The Party van Sally Potter begon als een doodgewoon feestje ter ere van iemands promotie. Opvallend was dat de zwart-wit verfilming en dat de acteur Timothy Spall meedeed. Die vindt ik zo prachtig spelen. In ken hem o.a. van Secrets & Lies en Mr. Turner. Maar bij het verder kijken naar deze film zag ik dat alle gasten die zich aandienden ook geweldig acteerden. Doordat de hoofdrolspeler Bill zijn geheim onthulde aan zijn beste vrienden, ging de beerput open en kreeg het verhaal verrassende wendingen.  Het was een soort zwarte comedie, die ons een vermakelijke filmmiddag bezorgde.

Hollandse Meesters

In de Hermitage hangen zo’n 62 Hollandse Meesters. Wat is daar nu toch zo bijzonder aan? Die hangen toch ook in het Rijksmuseum en op nog heel wat andere Nederlandse musea? Dat klopt, maar deze schilderijen zijn al tijden niet te zien geweest in Nederland. Ze zijn aangekocht door de Tsaren van Rusland en met name Catharina de Grote was een flinke opkoper van o.a. werk van Rembrandt, Ferdinand Bol, Jan Steen, Gerard Dou en Frans Hals. Het blijkt, dat zij de grootste verzameling aan Hollandse Meesters buiten Nederland in hun bezit hebben. Over een paar maanden gaat het werk weer terug naar Rusland. Dus wil je Saskia van Rijn als Flora ook eens echt zien, dan is het goedkoper om naar de Hermitage Amsterdam te gaan, dan naar die van St. Petersburg.

Twee keer Saskia

Met vriendin M. bezocht ik de Oude Kerk in Amsterdam. Tegenwoordig is deze oudste kerk van de stad ook museum. Meestal is de schoonheid van deze kerk ook nog goed te bezichtigen tijdens een tentoonstelling. Dit keer stond het erg vol en was er moeilijk omheen te kijken. Christian Boltanski had op de grafstenenvloer grote zwarte zerken geplaatst. Je kon er goed achter verdwijnen als je wilde. Het was een soort monument voor de verdwenen mens, wat elke begraafplaats eigenlijk is, maar nu versterkt door licht, ruis en geluid van fluisterstemmen, die je vragen stelde.Zo`n tentoonstelling heeft een vervreemdende werking op mij. Ik ga nog wel eens terug, want ik heb niet het gevoel, dat ik de bedoeling van de kunstenaar heb gezien. De meeste indruk maakte dan ook de grafsteen van Saskia, de vrouw van Rembrandt van Rijn. Wie heeft daar nou een roos opgelegd, zo mooi.Later op de dag kwamen we Saskia weer tegen, dit keer in de gedaante van de Romeinse godin Flora. Wat een toeval. Morgen meer hierover.