‘Filmster’

In de vijfde klas van de lagere school (zou nu in groep 7 zijn) werd onze klas gevraagd om te figureren in een kinderfilm over Pietje Bel. Dat was in 1963. De filmregisseur Henk van der Linden (van de eerste Nederlandse kinderfilms) woonde in ons dorp in Zuid Limburg. Ik stond als kind vaker te kijken als er bij ons in de buurt filmopnames werden gemaakt. Ik vond het een fascinerende wereld en droomde ervan om filmregisseur te worden. Helaas heb ik het niet verder gebracht dan circuspubliek. Toen de film in 1964 in de bioscoop werd vertoond, mochten alle figuranten gaan kijken. Helaas was ik toen ziek, met als gevolg, dat ik die film zelf nooit gezien heb. Door toeval ontdekte ik, dat filmtheater Eye een filmarchief heeft en oude zwart-wit-films heeft opgeknapt en zodanig bewerkt dat ze digitaal te zien zijn. Ik waagde er een mailtje aan en ben nu in het bezit van een stream met de film ‘De wereld van Pietje Bel’.

Vanmiddag ben ik even weg geweest van deze wereld en was weer terug in mijn kinderjaren. Ik zag mezelf zitten in het publiek. Op de bovenste foto (gemaakt van mijn laptopscherm, dus geen geweldige kwaliteit) zit ik met knot onderaan de foto. Hier beneden zit ik uiterst rechtsboven in de hoek.Als de dag van gisteren weet ik nog, dat we steeds maar weer naar buiten moesten rennen en ‘brand, brand’ roepen, zonder te lachen. En dat laatste was natuurlijk de reden, dat het zo vaak over moest. Hier beneden ren ik weg naar rechts met knot en rok.

Ik kende alleen maar het verhaal van het circus en heb ook jaren gedacht dat de film ‘Pietje Bel en het circus’ heette. Maar vandaag ontdekte ik, dat het circusgedeelte maar een klein stuk van het hele verhaal is, dat zich helemaal afspeelt in Rotterdam. Dat de filmwereld maar schijn is, zie je aan opnames die gemaakt zijn in de Rotterdamse haven en het gedeelte van het circus dat is opgenomen in een oude schuur in Thull in Zuid-Limburg. Ze willen het ons doen voorkomen alsof het allemaal ergens in Rotterdam is.

Verder is het een ontzettend cliché verhaal met een ondeugend jongetje, een boze veldwachter, de nodige achtervolgingsscènes enzovoort. Vroeger zaten de kinderen bij deze films op het puntje van hun stoel, maar of het de huidige jeugd nog zo zou aanspreken als ons, vraag ik me af. De (kinder)filmwereld heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt, met de films van van der Linden aan het begin ervan.

Poortwachters 15

 Leeuwen als poortwachters zijn eigenlijk té standaard voor mijn poortwachtersverzameling. Toch plaats ik de leeuwen die ik vorige week zag staan bij Kasteel Oost in Valkenburg wel, omdat ze zo indrukwekkend zijn en zo mooi passen in het geheel. Op het timpaan zie je ook leeuwen in het wapen zitten.

De verkorte geschiedenis van dit kasteel kun je hier lezen.

Tegenstelling: kort – lang

De foto-uitdaging met tegenstelling van deze week is: kort – lang.

Mijn foto is van een zandloper in de Sint Janskerk in Maastricht. We liepen er naar binnen toen we afgelopen week een stadswandeling maakten door Maastricht en de deuren van de-kerk-met-de-rode-toren open zagen staan. Deze kerk staat naast de Sint Servaasbasiliek aan het Vrijthof. Het is een protestante kerk met weinig versierselen aan de muren. Mijn oog viel op deze zandloper. Hij hangt in het gezichtsveld van de preekstoel. Door de zandloper te laten lopen, weet de voorganger hoe lang of hoe kort hij zijn preek houdt. Als de zandloper leeg is, moet de preek klaar zijn.

      

Meer tegenstellingen vind je hier.

De rode toren kan beklommen worden. Heb ik nooit gedaan, is voor de liefhebber. De opvallend rode kleur van de toren komt door een laag verf in de kleur van ossenbloed ter bescherming van de mergel, waar de toren van gebouwd is. Wie meer wil lezen over de historie , dat kan hier.

Regionaal Historisch Centrum Limburg

Nu ik me gestort heb op het stamboomonderzoek van mijn familie is het een logische stap om naar het Regionaal Historisch Centrum Limburg in Maastricht te gaan. Alle gegevens, voor zover bekend, uit heel Limburg heeft men daar verzameld in 18 km archiefmateriaal. Ze zijn gehuisvest in een voormalige kloostercomplex van de Minderbroeders met historische bijgebouwen. Alleen om daar al eens te kunnen rondlopen was al een feestje. Ze hebben het prachtig functioneel gemaakt. Helaas mocht mijn fototoestel niet mee in de studiezaal, dus ik kan alleen de buitenkant laten zien. Ik begon mijn onderzoek met het doorzoeken van doop- en huwelijksregisters uit Kessel en Maasbree om meer te weten te komen van de geboorteplaats van mijn betovergrootvader. O.a. met microfiches kun je kijken naar de handgeschreven bladzijdes over je familieleden. Ik vond het fascinerend. De tijd vloog voorbij, maar helaas heb ik nog niet meer gevonden dan een ander geboortejaar van mijn betovergrootvader van mijn moeders kant. We hebben het over het jaar 1809.

Ik ben in het bezit van een bezoekerspas en zal zeker nog vaker een bezoek brengen aan dit prachtige centrum.

Rondom Valkenburg

We (manlief, broer en schoonzus) startten bij kasteel Oost met onze middagwandeling. We liepen niet heel veel kilometers, maar afgezien van één pauzemoment onderweg, hebben we toch de hele middag  rondom Valkenburg gelopen.De zon liet zich niet zien, het was erg somber, maar droog. Er was zo goed als geen wind en het was totaal niet koud. Prima wandelomstandigheden, dus. We volgden een breed pad langs de Geul, waar we de St. Jans bron passeerden. We kwamen uit bij het hele bekende punt “de drie beeldjes”, waar we richting kasteel Shaloen gingen. Nadat we ons een stuk echte Limburgse vlaai goed hadden laten smaken op het terras aldaar, vervolgden we de wandeling. We zagen Gen Hoes liggen,  weer zo’n authentiek Limburgse kasteelhoeve. In deze streek zijn veel gebouwen opgetrokken uit mergel, dat ze hier uit de grond haalden.Aan de voet van de heuvel, die we omhoog moesten naar het bos, passeerden we een wegkapelletje, ook zo typerend voor de streek. We slingerden omhoog en omlaag door het bos, waar de bomen nog niet heel erg in herfsttinten kleurden. Uiteindelijk kwamen we aan bij de Wilhelminatoren. Daar daalden we af naar Valkenburg. Toch klommen we al snel weer een trap op naar de ruïne van het kasteel, die altijd zo hoog uittorend boven de stad. Het was te laat om de overbijfselen nog goed te bezichtigen, maar het terras is al leuk om naar alle kanten over Valkenburg uit te kijken.

Tegenstelling: traditioneel – vooruitstrevend

Wekelijks heeft Melody een foto-uitdaging met een thema, waarin een tegenstelling zit. Voor deze week is dat ‘traditioneel – vooruitstrevend’.

Ik ging op zoek en kwam uit bij deze twee bruggen in Maastricht over de Maas. Een grotere tegenstelling is niet denkbaar tussen het Middeleeuwse- en het twintigste eeuwse exemplaar. Meer tegenstellingen vind je hier.

Gastheer

Onze gastheer voor de komende paar dagen is Jopie, de dwergpapegaai. Wij komen hem gezelschap houden of hij ons. Hij woont in Maastricht en als wij afzakken naar het zuiden, logeren we bij hem. Heerlijk om hier weer even te zijn. Gezellig zitten kletsen met mijn broer en schoonzus. Nu is het wachten nog op een zonnetje en goed wandelweer, dan is onze minivakantie geslaagd.

De Cupola

De markante koepel van het Bonnefantenmuseum in Maastricht wordt Cupola genoemd. Het werk dat daar momenteel in te zien is, doet die naam eer aan. Stenley Donwood heeft er een zwart-witte muurschildering in gemaakt, helemaal tot de nok toe. Hij wil je het  gevoel mee geven wat je ook wel kunt hebben in een kathedraal. Daar blijf je ook omhoog kijken naar soms duizelingwekkende hoogtes. In ligkussens met psychedelische muziek erbij, kon je helemaal in hoger sferen komen. Voor de liefhebbers dan hè.

Een dag vol muziek

In Maastricht is het Orlandofestival bezig. Dat houdt in dat er allerlei concerten worden georganiseerd op diverse plekken in en rondom de stad. Zodoende raakten wij verzeild in de bibliotheek in Centre Céramique en genoten van een lunchconcert door het  Malevitsj Pianokwartet. Ze speelden stukken van Mozart en van Oscar van Hemel. Mooi!In de avond pakten we nog net het laatste van een reeks orgelconcerten mee, want de afgelopen weken werd er ook een orgelfestival georganiseerd. Wij luisterden in de Onze Lieve Vrouwe Basiliek naar het orgelspel van Hans Leenders. Hij speelde naast werk van Scheidemann en Buxtehude ook een serie Bach. Ik ben geen kenner van orgelmuziek, maar ik heb een heerlijk uurtje gehad, omringd met prachtige indringende muziek. De entourage van zo’n romaanse basiliek is sfeerverhogend. Daarbij kwam, dat ik al vaak in deze kerk ben geweest, maar nu was er voor het eerst licht aan. Ik kon nu eindelijk al het moois beter bekijken en naderhand wat foto’s maken. Na afloop liepen we door de heerlijke zwoele avondlucht over de ‘hoge brug’ weer richting ons logeeradres. De zon ging nog eens prachtig onder. Een mooie afsluiting van een lange weekend in het zuiden.