De Cupola

De markante koepel van het Bonnefantenmuseum in Maastricht wordt Cupola genoemd. Het werk dat daar momenteel in te zien is, doet die naam eer aan. Stenley Donwood heeft er een zwart-witte muurschildering in gemaakt, helemaal tot de nok toe. Hij wil je het  gevoel mee geven wat je ook wel kunt hebben in een kathedraal. Daar blijf je ook omhoog kijken naar soms duizelingwekkende hoogtes. In ligkussens met psychedelische muziek erbij, kon je helemaal in hoger sferen komen. Voor de liefhebbers dan hè.

Een dag vol muziek

In Maastricht is het Orlandofestival bezig. Dat houdt in dat er allerlei concerten worden georganiseerd op diverse plekken in en rondom de stad. Zodoende raakten wij verzeild in de bibliotheek in Centre Céramique en genoten van een lunchconcert door het  Malevitsj Pianokwartet. Ze speelden stukken van Mozart en van Oscar van Hemel. Mooi!In de avond pakten we nog net het laatste van een reeks orgelconcerten mee, want de afgelopen weken werd er ook een orgelfestival georganiseerd. Wij luisterden in de Onze Lieve Vrouwe Basiliek naar het orgelspel van Hans Leenders. Hij speelde naast werk van Scheidemann en Buxtehude ook een serie Bach. Ik ben geen kenner van orgelmuziek, maar ik heb een heerlijk uurtje gehad, omringd met prachtige indringende muziek. De entourage van zo’n romaanse basiliek is sfeerverhogend. Daarbij kwam, dat ik al vaak in deze kerk ben geweest, maar nu was er voor het eerst licht aan. Ik kon nu eindelijk al het moois beter bekijken en naderhand wat foto’s maken. Na afloop liepen we door de heerlijke zwoele avondlucht over de ‘hoge brug’ weer richting ons logeeradres. De zon ging nog eens prachtig onder. Een mooie afsluiting van een lange weekend in het zuiden.

Tegenstelling: bijna – helemaal

Deze week is de opdracht van de fototegenstelling: bijna – helemaal.

Ik moest meteen aan deze foto denken, die ik maakte op deze wandeling. Twee schilders zaten idyllisch in de schaduw van een boom en maakten een aquarel van het prachtige glooiende Limburgse landschap. Ik probeerde het tafereel snel vast te leggen. En waarom ik nou aan deze foto dacht bij deze tegenstelling mogen jullie zelf bedenken.

Aan de reacties zie ik dat ik te vaag ben gebleven. Ik vond dat vage bij de opdracht passen, maar ik zal het verduidelijken. De foto riep bij mij op: bijna een schilderij + schilders die bijna een van Gogh zijn. Maar er is misschien nog meer uit de foto te halen.

 Meer tegenstellingen over dit thema vind je hier.

Door Limburgs heuvelland

We wandelden vandaag in het Limburgse heuvelland een rondje met de start in Nyswiller. Via Trintelen, waar we even rustten in de Bernardhoeve, ging het via Baneheide weer terug naar ons beginpunt. Met mijn broer als gids komen we altijd weer op nieuwe landweggetjes te lopen. Je bent weg van alles en je hoeft alleen maar te genieten van alle moois dat je om je heen ziet. Het was prachtig weer. Af en toe zelfs een beetje té warm met 24 of 25 graden. En mijn broer, de natuurkenner,  zou mijn broer niet zijn, als we onderweg niet weer gewezen werden op de tijgerspin  en een zwerm met jonge puttertjes  Het blijft heerlijk om zowat de hele dag rond te zwerven door het Limburgse heuvelland.

A lazy Sunday Afternoon

Er zijn slechtere plekken om te vertoeven op een zomerse zondagmiddag dan aan de Maas in Maastricht. Na de zondagochtend visite bij zuslief en een bezoek aan het Bonnefantenmuseum (later meer hierover) was het inmiddels mooi zonnig geworden. De man wilde graag op TV zien hoe Tom Dumoulin de Binckbank wielerwedstrijd ging winnen. Dat vond ik nou weer zonde van het mooie weer en zodoende belandde ik aan de Maaskant. Heerlijk was het daar en dat vonden heel wat mensen met mij.

 

Uithangbord 61

Chateau Neercanne, vlak bij de Belgische grens (Canne) en bij Maastricht heeft een uithangbord. Je vraagt je af voor wie dat bord is, want dat kasteel is van zichzelf al een blikvanger. Het bord valt dan ook niet op. Het hangt aan de binnenkant van de poort. Het steekt niet uit, maar het loopt parallel met de gebouwen erachter. Waarschijnlijk omdat ik uithangborden verzamel, viel mijn oog er toch op.

De Sint Catharinakapel

Voordat we de wandeling naar Oud-Lemiers gingen maken had ik op de website van de Sint Catharinakapel gezien, dat je deze tijd van het jaar elke donderdag om 15.00 uur de kapel kunt bezichtigen samen met een gids. Dus waren wij er op de afgesproken tijd. Marjo Büsse begon aan acht aandachtige toehoorders te vertellen over de bijzondere geschiedenis van de kapel, die ooit kerk was, over de scheve toren die bij de restauratie bewust scheef is gerestaureerd, over de verdwaalde  Duitse grenspaal op Nederlands grondgebied en nog meer. Dit alles was de opmaat voordat we naar binnen gingen. Marjo waarschuwde ons, dat we niet moesten schrikken. De muurschilderingen zijn immers niet wat je in een kerk zou verwachten. En…………wauw! Wat is dit prachtig. Op het tongewelf van dit zaalkerkje is het hele scheppingsverhaal geschilderd, vol symbolieken en een grote rijkdom aan motieven. Ik had de neiging om op de vloer te gaan liggen en te genieten van alles wat er op het plafond geschilderd was en doorliep in de zijmuren. Hans Truijen is de maker. In 1978 heeft hij dit werk, dat verwantschap vertoont met de Cobra stijl, gemaakt. Ik heb wat foto’s laten zien, maar ik raad iedereen aan: bekijk deze kapel niet alleen van de buitenkant, maar zorg dat je naar binnen kunt. Hetzij met zo’n rondleiding, of ga naar een concert. De gids geeft in ieder geval een prachtige aanvulling op alles wat je ziet.  Ik werd heel blij van alle vrolijke kleuren, hoewel er ook ernstige dingen werden verbeeld. Maar het totaal was zo prachtig! Je blijft kijken! De kapel is eigendom van het bisdom. Saillant detail: de conservatieve bisschop Gijssen heeft goedkeuring gegeven aan deze schilderingen. In de kunst bleek hij dus zeer progressief!

Gelukkig is er een stichting in het leven geroepen en zijn er van die gedreven vrijwilligers, waardoor wij nu naar al dit moois kunnen gaan kijken. Deze plek verdient het om meer in de belangstelling te komen!!

Vergeten plek

Toen ik bij Rob Schimmert las over vergeten plekken, die niet in routes zijn opgenomen, had ik meteen een doel voor onze wandeling van vandaag. Want inderdaad noemde hij Oud-Lemiers op als zo’n vergeten plek en ik moest bekennen, dat ik daar alleen nog maar in de buurt ben geweest. Dus bedachten we voor vandaag een route die dóór dat dorpje liep. Het blijkt, dat je een Nederlands Lemiers hebt en een Duits Lemiers met daartussenin Oud-Lemiers. De Catharinakerk van Lemiers is een blikvanger langs de weg. Verder is dit gedeelte niets bijzonders, een dorp met een vrij drukke verkeersweg erdoorheen. We liepen door een oprijlaan naar kasteel Lemiers.(G’n hoes) Het is niet te bezichtigen en er was maar een glimp van te zien. Het dorpje oud-Lemiers is een straatje met prachtige oude huizen en een kapel, waarover morgen meer.Over een bruggetje loop je het Duitse Lemiers in.

 Het ligt allemaal zo dicht bij elkaar, maar dit zijn onmiskenbaar Duitse huizen.

 

 

 

 

 

Het blijft intrigerend om in een grensgebied te wonen. De oude Nederlandse grenspaal bewijst, dat de grens daar echt loopt, maar het lijkt ongelooflijk. Het is een boeiend stukje land daar en ik ben blij dat ik door Rob op het idee gebracht ben om erheen te gaan.

Uithangbord 60 + 6 woordverhaal: Slaap

Ook op reis moet men slapen

 Dit uithangbord zag ik in Valkenburg. Het hoort bij B&B Villa Warempel en past mooi in mijn verzameling van uithangborden op deze blog.

Nu lees ik vandaag dat de nieuwe uitdaging voor het 6 woordverhaal van deze week als onderwerp ‘Slaap’ heeft. Een combinatie van uithangbord en uitdaging is nu dus onvermijdelijk. Hier vind je nog meer 6 woordverhalen.

In het land van de mergel

In Valkenburg kennen we een goede fietswinkel. Het zou een leuk wandeldoel zijn om daar even heen te gaan. Dus liepen we dit keer Maastricht uit in oostelijke richting. We volgden de bordjes van het Pieterpad. Voorbij Heer (wijk in Maastricht) ben je meteen helemaal buiten op het plateau. Na een flink tijdje steeds maar klimmen, kon de daling ingezet worden naar de Geul. Net als gisteren in België ben je je hier ook erg bewust van het feit dat de ondergrond veelal uit mergel bestaat. De watermolen in Geulhem is gebouwd van mergelstenen. Om de hoek zitten grotwoningen, één van de functies, die mergel heeft gehad.  Het wandelpad langs de Geulle is altijd even prachtig, de kabbelende rivier aan de ene kant en aan de andere kant de mergelwanden. Als je dan in Valkenburg komt, zie je dat die stad veel toeristische activiteiten kan ontplooien vanwege de mergel. Zo liepen we langs grotten, die ingericht zijn als de Romeinse katakomben. Het is een museum, dat je kunt bezoeken. Je ziet er ook restanten van een prehistorische vuursteenmijn, de oudste mijnindustrie die bekend is in ons land. Zo zijn er in Valkenburg nog talloze grotten met allemaal andere thema’s. Verder heeft deze stad een heel bijzondere uitstraling omdat er veel  gebouwd is van mergel, zoals kerken, stadsmuren, de oude ruïne en nog veel meer. Ik heb er geen foto’s van, alleen maar van een enkel huis om een indruk te geven.