Carré

Heel Carré was volgestroomd om te gaan genieten van de Ierse singer songwrither Chris de Burgh. Ik had tot een week geleden nog nooit hem gehoord, laat staan dat ik zijn muziek kende. En toch zat ik gisteravond tussen zijn fans in de zaal. Het was een belevenis, temeer omdat ik omringd was met mensen, die alle teksten letterlijk mee konden zingen die voor mij allemaal totaal onbekend waren. Ik vroeg me dan ook af waar ik geweest was op deze planeet. Dat ik dan geen fan was, dat had gekund, maar ik heb nooit iets van de muziek van deze man opgevangen. Vriendin M had me uitgenodigd. Ze was vergeten te zeggen dat rode jurken favoriet zijn als dresscode. Ja want er zaten opvallend veel vrouwen in rode jurken tussen het publiek. Tot aan het einde moesten ze wachten op de hit ‘Lady in Red’. Hier een filmpje voor  mensen zoals ik, die geen voorstelling hebben bij de zanger, de muziek en dit nummer.

Voorjaarsberm

Ik had een tweeledig doel met mijn wandeling. Allereerst is het lopen nodig voor de broodnodige beweging. Maar ik had natuurlijk ook mijn camera mee. Ik wilde eens kijken wat er in de berm bloeit en dat macro fotograferen oftewel  erg inzoomen. Vaak mislukken deze foto’s nog bij mij, omdat mijn instellingen dan scherp  gesteld staan op de achtergrond i.p.v. de voorgrond. Ik heb me vandaag een beetje gerevancheerd.

Rondje voor de koning

Nadat de koffie met oranjetompouce ons goed had gesmaakt en we wat beelden op TV hadden gezien van onze koning in Tilburg gingen we even de benen strekken. Blijkbaar was iedereen naar activiteiten i.v.m. koningsdag want het was overdreven rustig op de weg. Dat vinden wij niet erg en we genoten extra van ons rondje. We gingen langs ons dorp over de dijk naar de Purmer.

Het eerste stuk loop je tussen de weilanden, waaruit het overgrote deel van de Purmer bestaat. Maar een aantal jaren geleden zijn er bij Purmerend  bossen aangeplant. Het zijn nooit mooie echte bossen geworden, maar het is nu toch wel aardig, dat je daar ook zo eens in kunt wandelen. Het verandert weer eens even. Deze tijd van het jaar kleuren ze ook mooi door het fluitenkruid en koolzaad.  Verderop in het weiland zagen we een paar stelletjes Grauwe Ganzen met hun jongen.  Het is een prachtig gezicht, maar de boeren zijn niet blij met deze schare aan nakomelingen. Zij verpesten met hun mest de weilanden voor de koeien.De Nijlgans is als exoot zich hier erg thuis gaan voelen. Ook zij vermeerderen zich gestaag en zijn geen zeldzaamheid meer. Moeilijk hoe je hier als natuurbeheer mee om moet gaan. Laat je de natuur zijn gang gaan of grijp je in? Gelukkig mogen wij er nog gewoon van genieten.

Oleander

Een jaar geleden overleed mijn beste vriendin. Van haar had ik ooit, jaren geleden een klein oleanderplantje gekregen. Toen zij hem mij gaf, kende ik die plant nog niet. Later, op vakantie in Italië en Spanje zag ik hoe de oleander daar groeit, soms eigenlijk als onkruid langs de kant van de weg. Ik vond hem prachtig, sierlijk, mooi bloemrijk, wild. Mijn kleine plant begon na enkele jaren pas een enkel bloempje te laten bloeien, maar gaande weg werd het een prachtige struik, die elk jaar mooier werd, eigenlijk net zoals onze vriendschap met de jaren sterker werd.  Alsof het zo moest zijn: toen mijn vriendin overleden was, ging ook mijn oleander ter zielen. Ik vond dat zo jammer, want het was ook  een herinnering aan HAAR.Ik heb een nieuwe plant gekocht, het is niet hetzelfde als het cadeau wat ik ooit kreeg, maar toch word ik zo blij van deze plant. Ik hoop dat hij snel groot wordt en mooi in bloei komt. Dan kom ik op mijn balkon toch een beetje in zuidelijke sfeer met mijn vriendin in gedachte.

6 woordverhaal: Sauna

MIJN BALKON IS EEN SAUNA GELIJK

Doldriest liet ons deze week stoeien met ‘de sauna’. Laat ik daar nu nog maar eens één keer in gezeten hebben en dat bezoekje was niet voor herhaling vatbaar. Ik dacht toen, dat ik stikte, want ik kon bijna niet zweten. Nee, laat mij maar bakken op mijn balkon en als het dan té heet wordt ga ik lekker in de schaduw. Dan moet die zon wel gaan schijnen, natuurlijk!

Wil je andere ‘sauna-ervaringen’ lezen, klik dan hier.

Skyline

Varen in het Ilperveld levert veel verschillende skylines op. Het natuurgebied wordt omringd door de volgende steden en dorpen. Mooi dat we in het dichtbevolkte gebied zo’n prachtige natuur hebben. Het is niet een heel gemakkelijk toegankelijk gebied, maar dat houdt het daar dan ook rustig.Watergang Watergang en bezoekerscentrum Ilperveld.Purmerend, Weidevenne. Daar hadden ze een bui. Ilpendam eerst verder weg met zijn twee kerken en dan dichterbij.Amsterdam met de Hemcentrale Landsmeer  Purmerland en Den Ilp.

Foto-vaarexcursie

Ik had me ingeschreven voor een foto-vaartocht door het Ilperveld, een natuurgebied dichtbij huis aan de overkant van het Noord-Hollands kanaal. Vrijwilligers van het Noord-Hollands landschap organiseren allerlei excursies en workshops vanuit het natuurcentrum. Daar zat ik dus op zondagmiddag in een boot te midden van wildvreemde mensen met fototoestellen, waarvan de meesten enorme toeters aan hun camera hadden zitten. Ik had gedacht hier nog weer meer te leren over fotograferen, maar het was me al snel duidelijk, dat het niet ging gebeuren. De gids was vooral een kenner van vogels,  planten en de ontstaansgeschiedenis van dit waterrijke gebied. En ook daarover valt er voor mij veel te leren, dus heb ik goed geluisterd naar natuurgids Klaas. Het was bar koud als we de wind op kop hadden in de boot. Mutsen gingen op, handschoenen aan, maar gelukkig brak de bewolking. De zon ging zelfs schijnen, maar het bleef koud. De wolken bleven bonkig, wat prachtige luchten opleverde. We hielden het gelukkig helemaal droog! Ondertussen wees de gids ons op allerlei vogels aan de kant. Er werd gefotografeerd dat het een lust was.  Maar met een varende boot en vogels die niet echt stil gaan zitten om te poseren, was het nog lastig om goede, scherpe foto’s te maken. Op het land was er een en al bedrijvigheid. Jonge pulletjes, moeders die krijsend en met oorlogstooi hun jong beschermen (kievit) , een fuut zat te broeden en we lieten een paar ganzen opvliegen van hun nest. We zagen veel soorten vogels, de meesten wel min of meer alledaags. Ik heb de kwikstaart op een paal vastgelegd. We zagen een zeldzamere gele kwikstaart, maar die liet zich niet op de foto zetten, althans niet door mij. Op het land allerlei drukte van grauwe ganzen, brandganzen, nijlgans, Canadese gans, meeuwen, futen en nog meer.  Ook in de lucht genoeg bedrijvigheid. De Kiekendief kwam in onze buurt. Op een gegeven moment gingen we aan land. De ondergrond van het Ilperveld is veen. Het is drassig gebied en waar je loopt heb je het gevoel, dat je op water loopt. Zo beweegt de grond mee. De plantengroei was nog beperkt. Op de zonnedauw en de orchideeën moeten we nog een maand wachten. De gids vertelde over veenmos, dat hier veel voorkomt. Zomer en winter blijft dit plantje nat. Het houdt het vocht vast. Dat is de reden dat dit veenmos vroeger als maandverband werd gebruikt. Verder staat op de collage de échte koekoeksbloem en hondsdraf.

Voorlinden: de collectie

Vervolg op gisteren:

Het tentoongestelde werk in museum Voorlinden zou je in drie gedeeltes kunnen hakken. Alle werken die hoorden bij de tentoonstelling ‘de tussentijd’ hadden te maken met tijd en tijdsbeleving in de ruimste zin. Het was heel divers en door de toelichtende informatie kon je steeds goed mee in de gedachtegang van de kunstenaars. De collage geeft een indruk van wat er te zien was. Het voert te ver om alles toe te lichten. Maar de paardenbloem wil ik er even uit lichten. Die staat te groeien uit de muur van de museumzaal. De kunstenaar wilde doodgewoon onkruid vereeuwigen, dat altijd onder de voet wordt gelopen. Nu die paardenbloem in brons gegoten (niets van te zien)  staat, kun je zo’n plant weer als nieuw ervaren. Zelf gaan kijken is het beste. Een heel andere sfeer straalde het werk van Martin Creed uit. Veel felle kleuren, muziek en ordening zijn de rode draden door zijn werk. Martin vindt dat alles wat de mens in het dagelijks leven gebruikt kunst kan zijn. Hij wrikt de vormen los van de context en brengt er een ordening in aan. Dit is kort gezegd. Wij werden erg vrolijk van dit werk. Alles is kunst, je moet het maar bedenken!  Dan was er nog de vaste collectie van Voorlinden, eyecatchers van het zuiverste soort. Daar was de doolhof gemaakt van staal. Leuk om zelf door die mooie stalen constructie te gaan. Het zwembad, waar je van bovenaf de mensen onder water ziet en je ook van onderwater tegen de bovenrand aan kunt kijken.

 

 

 

 

 

Er was een muizenlift voor de goede observant, want die is niet groter dan 30 centimeter. Hij ging echt steeds open en dicht.  Maar het pronkstuk is toch wel het reuzen echtpaar, dat ligt te zonnen. Ik had er al zoveel foto’s van gezien, dus ik veronderstelde dat ik dit werk al kende. Maar ik vond het zo indrukwekkend, realistisch gemaakt. Ik voelde me een gluurder, die de mensen hun privacy ontnam. Ik raakte niet uitgekeken en moest dan ook gewoon van dichtbij kijken naar die huid met ouderdomsvlekken, die haartjes uit de neus en waar wij mensen zoal haargroei hebben. Het was onbeschrijfelijk natuurlijk allemaal, ook de houdingen van de lichamen, handen en voeten. Maar dat alles dan in reuzenformaat. Ik zag, dat ook de oude mens mooi is om te zien.

Verwennerij in Voorlinden

Het leek ons een uitgelezen dag om het kerstcadeau, dat we kregen van zoon en schoonzoon, te gaan verzilveren. Daarvoor togen we naar Voorlinden bij Wassenaar. Om over het o zo Engels aandoende landgoed te wandelen, was al een cadeau op zich.

De toegangskaarten waren dus al voor ons betaald. Dat verhoogde het genot misschien wel, ja want genoten hebben wij. Het museumgebouw is heel strak met veel glas. Van binnen uit lijkt buiten dan ook net een schilderij. Wat een bijzondere collectie laat dit museum zien! Daarover morgen meer.

En tot slot mochten we lunchen op kosten van onze jongens in het prachtige Engelse landhuis, dat op het landgoed ligt. Het was heerlijk. Wat een verwennerij!