Tegenstelling: uitzetten – krimpen

Voeten kunnen uitzetten en krimpen. De tegenstelling van deze week ondervind ik zelf geregeld aan den lijve als ik een wandeltocht maak. Bij de start glijden mijn voeten soepel in mijn wandelschoenen, maar na een flink aantal kilometers heb ik het gevoel dat mijn voeten ploffen. Dus, als wij uitrusten onderweg moeten dan ook altijd meteen mijn schoenen uit. Mijn uitgezette voeten moeten even luchten, zodat ze afkoelen en krimpen. Na zo’n rustpauze wandel ik weer verkwikt verder, tot de volgende rustpauze……………

Hier nog meer uitvoeringen van deze tegenstelling.

Kunst aan de Waddenzee

Onderweg naar de dijk van de Waddenzee, vorige week, werd mijn aandacht al van verre getrokken door drie bomen die een rare vorm hadden. Het bleek een kunstwerk te zijn. De kunstenaar Roger Rigorth was geïnspireerd geraakt door de Kerstvloed van 1717. Het bleek vorig jaar het thema van de kunstroute in Noord Groningen.Bij het zakken van dat water bleven er allerlei troep, afval aan de bomen hangen. Op de hoogte van waar toen dat afval was blijven zitten plaatste hij grote manden. De opengewerkte rand was de waterstand. Zo konden wij ons nu ook een voorstelling maken van het indrukwekkende natuurgeweld.

Pieterpad: Schoonloo-Sleen

Van wandelen krijg je het warm. Het weerbericht gaf een vrij koude dag aan, maar dat nodigde ons juist uit om verder te gaan lopen op het Pieterpad. Het beloofde een bosrijke etappe te worden. Inderdaad liepen we al vrij snel buiten Schoonloo het bos in. Heel mooi en ook gevarieerd aan bomengroei.

 

 

 

 

 

Midden in de bossen trof je hier en daar een ven aan. De witte pluizige plant lijkt wel lichtgevend.

Het was een lange etappe met nergens horeca onderweg. Volgens ons oude routeboekje stond er een koffiekopje getekend midden in het bos. Daar stond inderdaad een boerderij annex kampeer- en groepsaccommodatie. Helaas vermeldde een papier op de poort, dat er geen koffie en thee (meer) geschonken werd. Een dikke boomstam werd onze pauzeplek. Brood en water smaakte daar ook prima.

Kilometerslang bomen wordt toch wel wat saai. Ver over de helft van de afstand van vandaag was er gelukkig nog even wat anders te zien in het bos. Daar was allereerst een open plek met op een heuvel een standbeeld ter nagedachtenis aan de maakster(s) van het Pieterpad.Mooi was ook de oude keienweg door het Sleenerzand. (l.o) De middeleeuwse Galgenberg (b) en de Celtic field (r.o) die getuigen van een historisch oud gebied. De Celtic Field is een oud akkerbouwsysteem uit de late Bronstijd en de IJzertijd tussen 1200 v Chr. en het begin van de jaartelling. Je ziet kleine vierkante akkerlandjes van zo’n 30 x 30 meter als een onregelmatig schaakbordpatroon liggen. Er werden lage wallen rondom een veldje gelegd. Zo kon men het eigen land verbouwen. Het werd ook gebruikt voor het weiden van vee en men bouwde er boerderijen.

De prehistorische grafheuvel is er een die in 1958-59 door Albert Egges van Giffen van het  Biologisch-Archeologisch Instituut  gerestaureerd is. Dit hunebed stond bekend als Papeloze kerk. Tijdens de reformatie in de 16e eeuw werden hier in het geheim hagepreken gehouden. Gereformeerde geestelijken en hun aanhangers werden in die tijd vervolgd. Een bijzondere plek in het bos.

De bezienswaardigheden leidden even af van de vermoeidheidsverschijnselen die er inmiddels na ruim 20 kilometer toch wel waren. Ons einddoel, het prachtige dorpje Sleen, bereikten we met dik 23 kilometer in de benen.

Op een mooie Pinksterdag

Onze dochter met haar vriend kwamen ons in het Pinksterweekend even opzoeken. We fietsten ze een eindje tegemoet en op de plek waar we ze stonden op te wachten, zagen we dat er in het ooievaarsnest van alles bewoog. We hadden een paar maanden geleden hier het ooievaarspaar zien klepperen op het nest. Nu zaten er 3 jongen in en vader cirkelde om het nest hoog in de lucht.Na een gezellig bezoek zijn de jongelui weer vertrokken. Vanwege werkzaamheden aan de trein konden ze hun eigen rijwiel niet meenemen in de trein en werd het een OV fiets. Ze genoten van het mooie weer en de Drentse natuur al trapte het iets zwaarder dan ze gewend zijn.

6 woordverhaal: Vormen

Kunstige vormen, uit goed hout gesneden

Als je hele dagen loopt te genieten van de natuur is het toch ook een welkome afleiding om wat cultuur, oftewel kunst te snuiven. Als dat dan tijdens de wandeling gebeurt, is het helemaal mooi. Zo werden we in Pieterburen verrast door het prachtige en vele houtsneewerk, dat daar het interieur van de Petruskerk siert. Meestal zijn de kerkjes sober ingericht, maar hier had men zich uitgeleefd aan het houtsneewerk. Knap en prachtig. Vooral zo’n boog had ik nog nooit gezien.

Bij Doldriest zie je nog meer 6 wvh over ‘vormen’.

Pieterpad: Winsum – Pieterburen

We lopen deze keer het stuk van het Pieterpad, dat voor velen of de begin- of eindetappe is. Voor ons is het geen van beiden. We lopen nu dit deel hier omdat het logistiek vanuit ons Groningse verblijf handig is. Deze uithoek van het land is vanuit eigen huis moeilijker bereikbaar. Het beloofde een warme dag te worden, maar wij schatten in, dat je zo dichtbij de Waddenzee wel een zeebriesje zou voelen. Dat was ook zo en daardoor het ideale wandelweer. Voor de tweede keer vertrokken we vanaf station Winsum. We zagen weer een heel ander deel van het stadje dan de vorige keer. Een molen met kneuterig straatje en een eeuwenoud kerkje. Het is mooi, dat alle kerken hier te bezichtigen zijn.

Het land dat we doorkruisten is meer akkerland o.a. met graan, aardappel- en uienteelt. De bruine aarde geeft weer een ander aanzicht dan de weilanden van de vorige etappe.In Eenrum vonden we een bank bij de kerk, waar we lekker ons lunchpakket verorberden. Daarna liepen we recht op Pieterburen af. Deze wandeling was maar kort, slechts 11 kilometer. Om twee uur zaten we dan ook al aan de thee op onze eindbestemming van vandaag. In Pieterburen word je eraan herinnerd, hoe ver je gaat lopen als je nu begint of hoever je al gelopen hebt. Wij zitten nu op ongeveer 130 kilometer totaal, die we al (met etappes in Limburg) van deze totale wandelroute gelopen hebben. We zijn dus nog even zoet.

Voor vandaag waren we nog niet moe, dus besloten we om nog naar de Waddenzee te lopen. Dat was 3 kilometer heen en ook weer terug. Daar was goed te zien hoe het land in Groningen op de zee gewonnen is.

Het zijn hier mega boerenbedrijven, die van oudsher nieuw land, op de zee gewonnen door inpoldering, bij hun bestaande land mogen voegen. Wij liepen eerst naar een dijk, die ze nu slaperdijk noemen, want hij houdt de zee niet echt meer tegen. Je ziet nog  wel hoe de doorgangen in de dijk, vroeger afgesloten konden worden.

Achter die dijk strekt het land zich nóg verder uit met als begrenzing een hoge zeedijk.

Daarbovenop stond een standbeeld ‘de Wadloper’ genaamd. 

Je kijkt er uit over de Waddenzee. Bij helder weer zie je daar Rottumeroog, Rottumerplaat en het Duitse eiland Borkum liggen.Het was een fascinerende tocht, zo naar het einde van ons land.

Mika

Naast de kippen passen we ook op hond Mika. En dat gaat ons gelukkig wel beter af.  Het is ook zo’n lieverd en zo gemakkelijk. Ze luistert goed. Je kunt zo lekker met haar ravotten en lange wandelingen maken. Ze is inmiddels al 9 jaar maar nog net zo actief en speels als toen ze jonger was. Ik zou haar zo mee naar huis willen nemen!

Voor de fotocursus die ik volg moest ik nog een dierenportret inleveren. Ik heb nu een gewillig fotomodel. Niet dat Mika zielig is hoor en steeds maar op moet zitten. Het gaat spelenderwijs. Ik maakte een collage van alle oefenstof.

Deze foto heb ik ingestuurd en ik kreeg een positieve beoordeling terug. 

Tegenstelling: junior – senior

De tegenstelling van deze week hoeft geen nadere toelichting. Ik zocht een foto voor deze tegenstelling tijdens het wandelen in het dierenrijk. In mei krijg je keuzestress. Overal zijn er jongen te bewonderen, maar mijn keuze viel op deze foto. Gezien op de dijk langs het Reitdiep bij Garnwerd tijdens deze etappe van het Pieterpad.

Hier meer fotobijdrages met junior – senior als onderwerp.

Pieterpad: Winsum – Groningen

Met het ideale wandelweer (weinig wind, veel zon, ook wolken en niet al te warm 17 graden) in het vooruitzicht togen we naar het platteland ten noorden van de stad Groningen. We startten  in Winsum en liepen tegen de zon in naar het zuiden, te weten naar de hoofdstad Groningen. Heel ander land dan ongeveer 40 kilometer zuidelijk, waar veel  meer bomen zijn. Hier is het open wierden landschap. De mooiste boerderijen liggen er op hoger gelegen wierden of terpen genaamd.De asfaltpaden wisselden af met graspaadjes dwars door het land. Mooie vergezichten en prachtige boerderijen waren ons deel. 

Ongeveer halverwege kwamen we in Garnwerd aan. Daar pauzeerden bij Hotel Hamming. Van ouds her een (ook voor ons) bekend adres, je zit er heerlijk op het terras over het water van het Reitdiep te staren. De route van het Pieterpad liep door het mooiste straatje van het dorp. Alleen in de zomer, als alle stokrozen aan beide zijden van de straat in bloei staan, is het er nog mooier.

Ik hou erg van de Groninger kerkjes. Die zagen we vandaag weer genoeg. Het begon al in Winsum met een kerk met trap. In Oostrum ligt de kerk op een wierde en in Garnwerd staat ie aan het eind van het mooie straatje. Allemaal bijzonder.

Na 19 kilometer waren we wel dat we de hoofdstad hadden bereikt. Als tegenstelling met het platteland, liepen we de laatste kilometers dwars door het zonnige Groningen. Een mooie afsluiter.