Lintdorpen

De zon nodigde uit om te gaan wandelen. Dit keer startten we in Beets. Langerekte huizenrijen langs de Beemsterringvaart. Rondom de kerk zit er nog een uitstulping van een nieuwbouwwijk. Het monumentale gebouw aan de overkant van het water, in de Beemsterpolder,  ligt er nog steeds majestueus bij. Ik wandelde hier al vaker en ook in 2005 en in 2009 is dit markante gebouw op de foto gezet.Alle kanten op is het een echt Hollands landschap. Parallel aan Beets, maar wel 3 kilometer verderop ligt Oudendijk. Ook weer langgerekt langs een water, ook mét kerk en een kleine nieuwbouwwijk. Stereotiep voor Oudendijk is de oil fabriek, waarmee het dorp zich in de skyline onderscheidt.

Twee stegelkes

Tijdens het wandelen tref je de allerlei doorgangen aan om van het ene weiland in het andere te komen. Het zou een leuke fotoserie opleveren, als ik alle varianten op de foto zou zetten, waar we onderweg gebruik van kunnen maken.Ik beperk me even tot draaihekjes. In Limburg heten die stegelkes. Dit is een Nederlandse variant op het Krijtlandpad ergens bij de Geul. Dit is een Belgisch stegelke, die we zagen op de wandeling rondom Moresnet. Men spreekt in dat gebied Duits en Frans. Of een stegelke daar ook zo heet is me niet bekend.

Lumiere

Je hebt een Cinevillepas of je hebt hem niet. Wij hebben hem en konden hem mooi gebruiken op een regenachtige zaterdag. We wandelden Maastricht door richting ’t Bassin. Want daar was het Maastrichtse filmhuis naar toe verhuisd. Lumiere, een begrip onder Maastrichtse filmliefhebbers, heeft als nieuwe huisvesting gekozen voor een gebouw van de oude Sphinxfabriek. Ik hou erg van industriële gebouwen die een nieuwe functie krijgen en was dan ook erg benieuwd naar hun nieuwe optrek. Ik werd niet teleurgesteld, wat een geweldige plek en wat ontzettend mooi gedaan. Het is gelukt om de enorme ruimtes ruim te houden, maar ook gezellig te maken. Dit is een aanwinst voor Maastricht als ontmoetingsplek. Je kunt er heerlijk terecht voor een hapje en een drankje en gezellige zit. Elementen uit de fabriek heeft men laten zitten en dienen nu als decoratie. Door het hele gebouw vind je versiering van aardewerk. Een kleine link naar het verleden van de Sphinxfabriek. En naast al dit moois kun je er ook nog naar de film. Er zijn zes zalen. We keken naar een bijzondere Poolse-Zweedse film: United States of Love. Het speelt rond 1990. De muur was net gevallen en het westen lonkt. De vier vrouwen waar de film over gaat zijn alle vier niet gelukkig. Toch lijkt het ze aan niets te ontbreken. Er wordt een heel gedeprimeerde sfeer opgeroepen door de rauwheid, de puurheid waar alles mee gefilmd is. Weinig kleur zit er in de beelden, de lokatie is zo’n typische Oostblokwijk, er is geen muziek in de film, wat voor indringende stiltes zorgt. Het was niet echt een verhaal met een kop en een staart. Het kabbelde steeds door van de ene ellendige  situatie in de andere. Ik wist niet goed wat ik aan de film had, maar merk nu dat het me nog steeds bezig houdt. De cameravoering was dicht bij de personen gehouden, waardoor je ook nog intenser meegetrokken werd in de gevoelens en doen en laten van de mensen. Ja, toch een goede film, alleen niet zo voorspelbaar.

Moresnet, deel 3

We kwamen terug in Moresnet na vijf kilometer gelopen te hebben.  We pauzeerden even en liepen toen verder onder de  hoge spoorlijn door. Die  spoorlijn is nog een overblijfsel uit de eerste wereldoorlog toen men een spoorverbinding nodig had voor het transport van Duitse artillerie en troepen naar het front te vervoeren. Hij overbrugde het dal van de Geul.

Met de Geul nu aan onze andere hand passeerden we eerst een oud industrieel gedeelte met voorheen de graanmolen van Moresnet. Een oud mijnspoor was een perfect wandelpad geworden. Om er een rondwandeling van te maken bogen we op een gegeven moment af van het spoor en liepen een heuvel op. Daar keken we weer mooi uit over het plateau. Het plateau werd op een gegeven moment weer verlaten en we daalden af naar de Geul. Daar zagen we een IJsvogel vliegen. Het was nog een prachtig stukje natuur langs de rivier door een bos. Ongemerkt naderden we Moresnet alweer. Het laatste stukje was wel apart. We moesten volgens de route gewoon bij mensen achter over hun erf lopen om vervolgens door een steegje aan de voorkant op straat te komen. Je denkt eerst dat je verkeerd gelopen bent, zo gek. Maar we waren weer in het dorp en konden voldaan in de auto stappen.

Moresnet, deel 2

We wandelden langs een heel sfeervol stuk aan de oever van de Geul. De rotspartijen langs de oever, maar ook een oud viaduct kleuren het landschap.  Het is het domein van een zeldzame vogel, de waterspreeuw. Hij had waarschijnlijk zijn nest onder het viaduct. Hij houdt van snelstromende rivieren waar hier en daar rotspartijen in liggen. Daar gaat hij graag op zitten. Dat zagen wij ook, helaas niet lang genoeg voor de foto. Broerlief speurt altijd naar zeldzame plantjes. Het is nog vroeg in het seizoen, dus stond er nog niet veel in bloei. Maar we hadden toch een leuke ‘oogst’. Langs de oever kwamen we langs een voormalig kalkoven. Moresnet is een zelfstandig staatje geweest, waar zinkmijnen een belangrijke factor in waren. Die lagen iets verderop. De Geul bevat hier veel zink.Er zijn een paar boeken over dat ministaatje geschreven, waar ik nu heel nieuwsgierig naar geworden ben. Dit is een gebied met veel historie.

Zink van David van Reybrouck.

Moresnet van Philip Droge

Moresnet, deel 1

Het was minder zonnig en warm, maar er kon evengoed gewandeld worden. Deze tijd van het jaar bloeien de narcissen in het wild. Mijn broer, die veel van wilde planten en de vindplaatsen ervan weet, nam ons mee naar Moresnet in België. Het dorp heeft als blikvanger niet alleen de kerk maar ook een enorme hoge spoorlijn. Die zou vandaag het centrale punt van onze wandeling worden. We liepen het dorp uit richting de rivier. Ook dit landschap, net als in Limburg, wordt versierd met de wegkruisen. Langs de Geul en op de hellingen eromheen vinden we de bloeiende wilde narcissen. Verder zien we het verse groen van daslook. Hier zullen de hellingen over enkele weken wit kleuren en geuren naar ui of look. Onderweg kwamen we nog wat vroege bloeiers tegen. Mijn broer kent alle namen dus die heb ik nu maar weer eens opgeschreven in een poging om het te onthouden, maar ik geef mezelf weinig kans. V.L.N.R. voorjaars of vingerhelmbloem, wilde narcis, bleke schubwortel, gele cornoeille en goudveil.

Krijtlandpad 5: Slenaken – Vaals

De zon scheen al volop toen we in Slenaken uit de bus stapten. Even in een café het laatste nieuws over de verkiezingsuitslag in de krant lezen alvorens we aan onze tocht begonnen. Op deze, voor ons laatste etappe van het Krijtlandpad, moesten we naar 322,5 m boven N.A.P. klimmen. Vanaf de Gulp ging het al snel vrij steil omhoog naar het Onderste en Bovenste bos. De voorjaarsbossen zijn prachtig. We genoten van de vogels, die mooie fluitconcerten ten gehore brachten en de prille onderbegroeiing van bosanemoon, Speenkruid  en andere nu nog groene plantjes. Naast  het Onderste en Bovenste bos, kwamen we ook nog in het Vijlener- en het Vaalserbos.Het glooiende landschap buiten de bossen lag er ook al prachtig bij. De Sleedoorn zorgde voor voorjaarssfeer. Van de Gulp ging het naar de Geul. Bij de Epervolmolen voerde de wandeling een stukje langs de Geulle. Daar was het even heel druk, maar wij moesten al snel de rivier links laten liggen en de helling weer beklimmen.  Al van verre kon je de uitkijktorens op de Vaalserberg zien liggen. Daar moesten we heen, maar de tocht was tot nu toe al redelijk zwaar geweest. Geen stukje pad of weg was recht geweest, steeds maar weer klimmen of dalen. Bovendien klopte de richtingbordjes niet altijd met de beschrijving. We zagen wel enkele keren bordjes liggen langs de kant van de weg. Daardoor liepen we op een gegeven moment rondjes om een grafheuvel en bleken we de route terug aan het lopen te zijn. Het laatste stuk was zowieso één kilometer klimmen tot aan de Boudewijntoren, de Belgische variant.  Als je daar bent moet je natuurlijk het Drielandenpunt even zien en iets verderop staat de Wilhelminatoren de uitkijktoren op Nederlands grondgebied. Ik heb niets met die Vaalserberg en alle ‘poppenkast’ die daar geëtaleerd wordt. We wilden dan ook niets liever dan de berg snel weer afdalen om met deze laatste kilometers snel op een plek te zijn waar we een biertje konden drinken als afsluiting van het lopen van het Krijtlandpad. We hebben genoten van deze wandeling. Over de totale afstand van 90 kilometer deden  we vier etappes. Wil je teruglezen dan kun je bij ‘zoeken’ het woord  Krijtlandpad intypen en je leest hoe het ons verging. Wij liepen ook de afsnijroute als extra etappe. Verder deden we niet alles in volgorde.

Uithangbord 55

Bij uitspanning ‘Het Hijgende Hert’ middenin het Vijlenerbos in Zuid Limburg zag ik dit aparte uithangbord op de voorgevel. Het terras was afgeladen vol op deze donderdag in maart. Een van de eerste heerlijke voorjaarsdagen bracht veel mensen op de been. Morgen meer over onze wandeling, die ons bij Het Hijgende hert bracht.

Sjènne

De laatste spullen uit de kamer gezet, mijn stem uitgebracht en nog even een yoga les gevolgd. Toen konden we vertrekken naar het zuiden. We genoten van de zon op het terras van het ons zo vertrouwde kasteel Terborgh.

 

 

 

 

Vandaaruit wandelden we richting het dorp waar ik ben opgegroeid. Langs de Geleenbeek en de oude Meinweg kwamen we uit bij de Mulderplas. Langs het Kapellerbos liepen we achter langs bij mijn ouderlijk huis. Ik was verrast met de mooie aanpassingen die de nieuwe eigenaren gedaan hadden aan de achtertuin. Ik had er voor het eerst sinds mijn vader 7 jaar geleden overleed geen moeite meer mee om te kijken naar de ooit zo vertrouwde plek.

 

 

 

 

 

 

Leeg en vol

De huiskamer wordt leger en leger en onze slaapkamer is zo langzamerhand een uitdragerij. Alles moet van de vloer. We hebben er een van hout en die moet  gelakt worden. Alle planken lopen door in keuken en kamer. Dat heeft als gevolg dat we niet in huis kunnen blijven, omdat alles in één keer gelakt moet worden om kleurverschil te voorkomen.  We laten het plafond ook meteen maar opknappen en wijzelf gaan er morgen voor een paar dagen tussen uit. Als we terugkomen kunnen we alles weer terugzetten. Brrr…. wat een gerommel.