Buiten alle studiemateriaal om kom ik weinig meer toe aan het lezen van een boek. De afgelopen weken heb ik daar weer eens verandering in gebracht. De verdovers van Anna Enquist gaf een inkijk in het ziekenhuisleven van met name de anesthesiologie, maar er was ook veel te herkennen van het leven van een psychotherapeut en de omgang met zijn patienten. Het was een boek over rouwverwerking. De psychotherapeut Drik probeert zijn leven weer op de rit te krijgen na de dood van zijn vrouw. Hij begint weer patixebnten aan te nemen en hij stuit dan op een patixebnt waar hij geen grip op kan krijgen.
Een onvervalste maar ook onconventionele doktersroman. Over de ongrijpbaarheid van onze driften en verlangens en over de vraag wat wij moeten doen met onze traumax92s: wegstoppen en verdoven of voelbaar maken en naar de oppervlakte laten komen. Toevallig ging het tweede boek ook over rouwverwerking. Een somber onderwerp, maar ook Tonio van A.F. Th. van der Heijden heb ik met veel plezier gelezen.xa0De schrijver verloor zijn zoon bij een verkeersongeval . Hij werd 21 jaar. In deze roman doet de auteur het enige wat hij nog kan, zien te overleven en schrijven over de dood van zijn zoon en wat het teweeg heeft gebracht: verdriet, gemis, pijn, woede, angst, schuldgevoelens, machteloosheid en radeloosheid. Hij probeert het onmogelijke: het te begrijpen en dragelijk te maken. Herinneringen aan Tonio en het leven van de auteur en zijn vrouw met hun zoon worden afgewisseld met de gebeurtenissen rond en na Tonio’s dood en de gevoelens en reacties van de schrijver en diens vrouw. Het naakte, rauwe, onbeschrijfelijke verdriet spreekt uit ieder woord. Indrukwekkende, overweldigende roman over een van de ergste dingen die een mens kan overkomen: de dood van een kind. Vanavond werd bekend, dat ‘Tonio’ de winnaar is geworden van de Librisprijs 2012. Ik vind het een terechte winnaar, hoewel ik de andere kandidaat-boeken niet gelezen heb.