Over Jeanne van Sjannesblog

De naam van mijn weblog is de fonetische uitspraak van mijn naam. In 2005 startte ik een weblog. Ik noemde het toen 'mijn geheugen'. Inderdaad werkt het nog steeds zo. Inmiddels ben ik de 60 ruim gepasseerd en merk ik ál meer dat ik dingen vergeet. Mijn weblog helpt te onthouden. Ik plaats onderwerpen, die gaan over de plekken waar ik kom, die ik bezoek tijdens vakanties, fiets- en wandeltochten. Ik heb altijd een fototoestel bij me, dus kan ik meestal een foto erbij plaatsen. Ook schrijf ik over de dingen die mij bezig houden, de boeken die ik lees, musea die ik bezoek en films die ik zie in de vele vrije tijd, die me ten deel valt nu ik met (vervroegd) pensioen gegaan ben, nadat ik 43 jaar in het onderwijs heb gewerkt. Ik vind het al leuk dat je mijn blog leest, maar nóg leuker als je ook een reactie achterlaat!

Het monster van Essex

Een heerlijk boek, dat niet voor niets boek van het jaar is in Engeland. Een soort historische roman spelend in de Victoriaanse tijd. De schrijfster Sarah Perry heeft het verhaal deels laten spelen in Londen en deels ook in Essex bij Colchester. Ik zocht steeds op waar iets plaatsvond en ontdekte, dat realiteit samengaat met verzonnen plekken. Ik zag me al naar Engeland afreizen en een tocht maken langs al die plaatsen. Het sprak dus erg tot de verbeelding. Een aanrader dus!

De samenvatting van de Prometheus-site:

Londen 1893: de nog jonge weduwe Cora Seaborne begint een nieuw leven. Met haar onhandelbare (want autistische) puberzoon Francis en diens even stoere als charmante gouvernante neemt ze haar intrek in het stadje Colchester. Tijdens haar enerverende ontdekkingstochten door de ruige natuur van Essex, op zoek naar een mythisch zeemonster dat het nabijgelegen Aldwinter zou terroriseren, ontmoet ze de steile en stugge dorpsdominee William Ransome, die aanvankelijk niets moet hebben van deze onconventionele dame uit de Londense society met haar bizarre voorliefde voor monsters en fossielen. De oerkrachten van aantrekking en afstoting die daarbij loskomen, dreigen hun beider leven volledig te ontwrichten.
Tegen de achtergrond van de stormachtige ontwikkelingen in de medische wetenschap en de gepassioneerde strijd tegen de levensgevaarlijke huisvesting van de Londense armen, heeft Sarah Perry een roman geschreven met een hele stoet onvergetelijke personages en spannende plotwendingen die over elkaar heen blijven buitelen, in een frisse en prikkelende stijl die wemelt van de pakkende beelden: topliteratuur vol schrijnende en soms ook lyrische momenten, die toch speels en onderhoudend blijft.

Genealogie

In de ban van mijn voorouders besloot ik een cursus Genealogie te gaan volgen. Ik was er al langer af en toe mee bezig, maar nu heb ik veel meer tijd. Dat heb je wel nodig, als je op onderzoek uit gaat. Maar hoe pak je het nou goed aan, wat zijn wegen, die je kunt bewandelen. Dat zijn een paar vragen, die ik heb. Tot nu toe rommelde ik maar wat aan, maar gisteren had ik mijn eerste les. Ik vind het heel erg interessant en leuk met als gevolg, dat ik nu helemaal niet meer achter die computer weg te slaan ben. Vannacht was het opeens 1 uur, maar ik heb wel al voorouders tot in de 6e generatie teruggevonden. Dat smaakt naar meer!  Het werkt verslavend!!

Herfst in Overleek

Ik hou gewoon op straat een klein busje aan. Ik hoef er niet voor naar een halte, maar kan zo instappen. Deze buurtbus rijdt dwars door Waterland over kleine weggetjes tussen Purmerend en Uitdam. Hij heeft precies dezelfde voorzieningen, als de grote bussen van EBS, zoals OV chipkaart en dient voor de ontsluiting van Oost-Waterland. De chauffeurs zijn allemaal vrijwilligers. Vaak zie je ze leeg voorbij rijden. Alleen door scholieren, die in Monnickendam naar school gaan worden de 8 beschikbare plaatsen wel eens tegelijk ingenomen. De chauffeur was dus blij dat ik instapte. Dat veranderde voor hem weer eens eventjes, nu de meeste scholieren nog op de fiets naar school gaan. Ik reed mee tot vlak bij Monnickendam. Met de wind in de rug en de zon in mijn gezicht kon ik toen heerlijk terugwandelen, door het buurtschap Overleek, naar ons dorp. Zo heb je weer eens een andere wandeling dan als je start van huis uit. Een foto-impressie:

Productfotografie

Ik had er nog nooit van gehoord, maar met al die internetverkooppunten en reclames overal is het wel logisch, dat producten aan de man brengen een aparte tak van de fotografie is. Immers, hoe beter je iets op de foto zet, hoe makkelijker je iets verkoopt. Voor mijn fotocursus moet ik me dus deze maand bezighouden met productfotografie. Het is niet echt mijn ding, maar ik vind het wel interessant om er toch een keertje kennis mee te maken.

Er zijn fotografen, die hele studio’s hebben ingericht met accessoires om de voorwerpen op zijn voordeligst te kunnen presenteren. Ze gebruiken tentjes, speciale lampen met indirect licht, parapluutjes, reflectieschermen en zo nog het een en ander. Om mijn opdracht perfect uit te voeren, kan ik ook meteen van alles aan gaan schaffen natuurlijk, maar dat ga ik niet doen. Ik probeer met de middelen die ik heb de best mogelijke situatie na te bootsen. Ik gebruik dus wit papier en het zonlicht vanaf de vensterbank. Dat moet genoeg zijn.Ik kijk nu wel anders naar foto’s op bijvoorbeeld Marktplaats en ik vind het ook leuk om er wat mee te experimenteren. En wie weet komt het nog eens van pas. Hier mijn product, een nephummeltje, van voren,  van achteren en een detail.

Nabij – ver weg

De foto-uitdaging en tegenstelling van deze week is  ‘nabij – ver weg’. Ik moest denken aan de dierentuin. De meest exotische beesten, die normaliter hier niet voorkomen kun je daar toch maar mooi van nabij bekijken. Dus vandaar deze kop van een kameel. Je kunt zelfs zijn wenkbrauwen en allerlei haar groei goed zien, zonder dat je er ver voor hoeft te reizen.Meer tegenstellingen vind je hier.

Zomer in de herfst

Er wordt heel wat afgefietst en gewandeld. Iedereen wil nog even proeven van die warme lucht en dat weldadige zonnetje. Ook de zwanen de aalscholveren de koeien staan niet voor hun verdriet buiten.Hier en daar bloeit nog een bloem, maar in ons kunstmatige bos zijn de populieren al helemaal kaal. Mooie herfstkleuren aan de bomen zijn hier weinig tot niet te zien. Dat is dan weer jammer. Daarvoor moet ik naar een echt bos toe.

Goed concert

De kerkdeuren stonden uitnodigend open. We hoopten nog wat fietsers of wandelaars de kerk in te lokken. Met dit mooie weer konden we ons goed voorstellen, dat mensen nog even lekker van de natuur wilden genieten, maar wie weet, kunnen we iemand op een ander idee brengen. Uiteindelijk zongen we voor een volle kerk en is het toegestroomde publiek wel aan zijn trekken gekomen. Daar waar het in de generale repetitie nog wat stroef ging, was er niets meer van te horen tijdens de uitvoering. Het was een prachtig, ingetogen concert. Ik heb ook heerlijk gezongen.

Binnen zitten

Het belooft een prachtig weekend te worden wat betreft het weer. Het is jammer, dat ik daar niet echt van kan profiteren, want zowel vandaag alsook morgen zit ik de hele middag binnen in de kerk. Dat dient ook wel weer een goed doel.Die kerk fungeert namelijk als concertzaal voor het herfstconcert van mijn koor. Vandaag was de generale repetitie en morgen ons optreden voor publiek. Het concert heeft dit keer een wat droevig thema: afscheid. Het hele Requiem van Gabriel Fauré staat op het programma, met nog wat luchtiger repertoire zoals Autumn Leaves en Yesterday. Het wordt mooi, maar je moet wel houden van het klassieke repertoire.

Herfst snuiven

Dochterlief en ik wilden vandaag wel eens zien hoe herfstig het bos al is. Hier thuis is er weinig bos. Om een goed beeld te krijgen gingen we met de trein naar Bussum- Zuid. Van daaruit maakten we een NS-wandeling:  een rondje langs Gooise Lusthoven’.  De wegwijzering is deels aangegeven met bordjes van NS-wandeling en een gedeelte moet je het hebben van het goed lezen van de routebeschrijving. Het viel nog niet mee om de goede route te vinden met al die bospaadjes. De formuleringen waren af en toe bar slecht. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat we ook een stuk probeerden af te snijden. Toen moesten we zonder tekst, alleen met het kaartje zoeken waar we de route weer konden oppakken. Afijn, we zijn weer bij het station teruggekomen, maar wel een goed uurtje later dan in de bedoeling was.

 

 

 

 

 

Al met al een heerlijke middag in het bos. Gezellig bijgepraat met de dochter en ondanks het dwalen, toch trots dat we zo goed kaart konden lezen en ons konden oriënteren. Met name ikzelf laat de weg meestal voor me uitzoeken. Zelf doen is zeker zo leuk. De tocht voorde door het Goois natuurreservaat ‘Franse Kamp’,  over landgoed Spanderswoud en Bantam Bantam. We zagen buitenplaatsen liggen zoals Schaep en Burgh met het theehuis ”t Capitool’. (bekend van radio en tv) en landhuis Boekesteyn. In het dorpje ‘s-Gravenland staken we even op. Dit was het verste punt voor ons vandaag. Kortom een gevarieerde wandeling van 12 kilometer, waar we hier en daar wel al een lichte herfsttooi zagen, maar ook nog veel groen.