Over Jeanne van Sjannesblog

De naam van mijn weblog is de fonetische uitspraak van mijn naam. In 2005 startte ik een weblog. Ik noemde het toen 'mijn geheugen'. Inderdaad werkt het nog steeds zo. Inmiddels ben ik de 60 ruim gepasseerd en merk ik ál meer dat ik dingen vergeet. Mijn weblog helpt te onthouden. Ik plaats onderwerpen, die gaan over de plekken waar ik kom, die ik bezoek tijdens vakanties, fiets- en wandeltochten. Ik heb altijd een fototoestel bij me, dus kan ik meestal een foto erbij plaatsen. Ook schrijf ik over de dingen die mij bezig houden, de boeken die ik lees, musea die ik bezoek en films die ik zie in de vele vrije tijd, die me ten deel valt nu ik met (vervroegd) pensioen gegaan ben, nadat ik 43 jaar in het onderwijs heb gewerkt. Ik vind het al leuk dat je mijn blog leest, maar nóg leuker als je ook een reactie achterlaat!

Tegenstelling: Heet – koud

Naast heet en koud water leveren, kan hij ook nog sproeien. Nadat bij onze oude kraan ongeveer een maand geleden de slang was doorgeroest en het water onze keuken inspoot, werd dit onze nieuwe aanwinst. Het water komt nu gelukkig alleen maar daar uit, waar het uit hoort te komen.

Hier staan nog meer uitvoeringen van deze tegenstelling met foto.

Dubbelgangers

In de tunnel zag ik kindertekeningen. Een wandeling door het dorp levert een koppeling op van de tekeningen met de werkelijkheid.

Dit kind heeft goed gekeken!! ‘Huis De Zwaluw’ is een gezichtsbepalend pand in het dorp.

Dit is ons kleine winkeltje Anne & Co.

De pont over het kanaal

Huis naast de kerk. Er was iets met bomen: ach ernaast of ervoor, een kniesoor, die daar op let.

In het archief

Tijdens de laatste les van mijn cursus genealogie in ’t Waterlands Archief brachten we een bezoek aan het archief aldaar. Dat er ontzettend veel bewaard wordt, wisten we wel, maar nu konden we het ook zien. In ruimtes met een constante temperatuur van 18 graden en een bepaalde luchtvochtigheid is het papierwerk aan een minimum slijtage onderhevig. Ze hebben daar oude kaarten, foto’s, boeken en archieven van de burgerlijke stand, militairen, kadaster, doopboeken, trouw en begrafenisboeken en nog meer. Wel 5 km aan dossiers. Door die diversiteit aan documenten weten de archiefmedewerkers zoveel smeuïge verhalen te vertellen over onze voorouders! Mede daardoor werd het een interessante cursus.

Mijn oog viel er op een prent van Purmerend aan ’t Noord-Hollands kanaal. Daar voeren sinds 1824 grote koopvaardijschepen vanaf Den Helder naar de Amsterdamse haven. Wat een aanblik van die zeilen. Ik zou ze dus vanaf mijn huiskamerraam zo hebben zien langs varen!

Het kanaal is aangelegd op initiatief van Koning Willem 1 en functioneerde vanaf 1824. Het heeft niet erg lang gediend als waterweg voor de zeeschepen. Toen ze de kennis hadden om zeesluizen aan te leggen, durfden ze duinen door te breken en hebben ze een kortere verbinding gemaakt. Het Noordzee kanaal werd gegraven en toen kon je vanaf IJmuiden naar Amsterdam. Het Noord Hollands kanaal is vanaf die tijd (1876) alleen nog maar voor de binnenscheepvaart.

De tunnel 2

Hier schreef ik er al over. En zoals gepland is het gelukt om alle werkzaamheden voor het einde van 2017 af te krijgen. Er is een knap staaltje werk verricht, waardoor alle verkeersstromingen zoals daar zijn auto’s, bussen, voetgangers en pontverkeer ieder zijn eigen ongehinderde baan heeft. Zoals het er naar uitziet, leidt het doortrekken van de busbaan, dat een onderdeel van dit project was, inderdaad tot een veel betere doorstroming van het autoverkeer. Het geheel is nu officieel geopend. De tunnel is wel een blikvanger geworden.

Het is heel duidelijk in welke gemeente deze voetgangers-onderdoorgang gesitueerd is.

Aan de zijkanten zijn twee lichtbakken gevuld met tekeningen van kinderen van onze basisscholen.

Even een collage van wat tekeningen over ons dorp aan het Noord-Hollands kanaal in de ogen van de schooljeugd.Erg mooi geworden allemaal en wij hebben een veilige oversteek van die drukke verkeersader naar de bushalte.

Gekortwiekt

Op mijn fietstocht van vandaag zag ik dat het riet aardig gekortwiekt is……………….

Zelf was ik aan de beurt bij de kapper…….

en bij deze reiger is het kortwieken iets te rigoureus gegaan…………..

Het zal de tijd van het jaar wel zijn!

6 woordverhaal: Architectuur

                                        Architectuur maakt een muur wel duur                                                                                         (maar dan heb je ook wat)                                                                          

Dit is een stuk van de gevel van het Amrath hotel aan de Prins Hendrikkade in Amsterdam. Vroeger was het Scheepvaardijhuis. 6 Rederijen hebben samen dit gebouw in begin 20ste eeuw laten neerzetten, zodat ze een gezamenlijk hoofdkantoor hadden. Je kunt wel zien dat daar het geld zat! Het hele gebouw is opgetrokken in Art Nouveau stijl, oftewel in de stijl van de Amsterdamse school. Ik ben wel blij met die rijke stinkers. Zij zorgen er toch maar voor, dat wij kunnen genieten van architectonische hoogstandjes. En alleen kijken is voor mij genoeg, maar als je wil, kun je er ook overnachten, tegenwoordig.

Meer 6 woordverhalen over architectuur vind je hier.

Tegenstelling: Licht – zwaar

Dit schilderij van Charley Toorop met kaasdragers vind ik passen bij het weekthema Licht – Zwaar. Voor andere foto-uitvoeringen kun je hier kijken.

Dit schilderij zag ik in het Stedelijk Museum Alkmaar hangen. Zij hebben daar een afdeling Bergense school, waar Charley Toorop een representant van is. De stijl van de Bergense school kan me bekoren. Daarom ook nog even een collage met werk van v.l.n.r. nogmaals Charley Toorop, Mattieu Wiegman, Leo van gestel en Harrie Kuijten.

‘Filmster’

In de vijfde klas van de lagere school (zou nu in groep 7 zijn) werd onze klas gevraagd om te figureren in een kinderfilm over Pietje Bel. Dat was in 1963. De filmregisseur Henk van der Linden (van de eerste Nederlandse kinderfilms) woonde in ons dorp in Zuid Limburg. Ik stond als kind vaker te kijken als er bij ons in de buurt filmopnames werden gemaakt. Ik vond het een fascinerende wereld en droomde ervan om filmregisseur te worden. Helaas heb ik het niet verder gebracht dan circuspubliek. Toen de film in 1964 in de bioscoop werd vertoond, mochten alle figuranten gaan kijken. Helaas was ik toen ziek, met als gevolg, dat ik die film zelf nooit gezien heb. Door toeval ontdekte ik, dat filmtheater Eye een filmarchief heeft en oude zwart-wit-films heeft opgeknapt en zodanig bewerkt dat ze digitaal te zien zijn. Ik waagde er een mailtje aan en ben nu in het bezit van een stream met de film ‘De wereld van Pietje Bel’.

Vanmiddag ben ik even weg geweest van deze wereld en was weer terug in mijn kinderjaren. Ik zag mezelf zitten in het publiek. Op de bovenste foto (gemaakt van mijn laptopscherm, dus geen geweldige kwaliteit) zit ik met knot onderaan de foto. Hier beneden zit ik uiterst rechtsboven in de hoek.Als de dag van gisteren weet ik nog, dat we steeds maar weer naar buiten moesten rennen en ‘brand, brand’ roepen, zonder te lachen. En dat laatste was natuurlijk de reden, dat het zo vaak over moest. Hier beneden ren ik weg naar rechts met knot en rok.

Ik kende alleen maar het verhaal van het circus en heb ook jaren gedacht dat de film ‘Pietje Bel en het circus’ heette. Maar vandaag ontdekte ik, dat het circusgedeelte maar een klein stuk van het hele verhaal is, dat zich helemaal afspeelt in Rotterdam. Dat de filmwereld maar schijn is, zie je aan opnames die gemaakt zijn in de Rotterdamse haven en het gedeelte van het circus dat is opgenomen in een oude schuur in Thull in Zuid-Limburg. Ze willen het ons doen voorkomen alsof het allemaal ergens in Rotterdam is.

Verder is het een ontzettend cliché verhaal met een ondeugend jongetje, een boze veldwachter, de nodige achtervolgingsscènes enzovoort. Vroeger zaten de kinderen bij deze films op het puntje van hun stoel, maar of het de huidige jeugd nog zo zou aanspreken als ons, vraag ik me af. De (kinder)filmwereld heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt, met de films van van der Linden aan het begin ervan.

De dijk

Door de heerlijke winterwandelingen door de polder te koppelen aan de verontruste berichtgeving over hoog water en de waarschuwingen voor wat er nog aankomt, bedenk ik weer eens hoe bijzonder het is om hier in Waterland te wonen. Op veel plekken woon je hier onder N.A.P. en toch hoef je je geen greintje zorgen te maken om overstromingen. Wat een knappe uitvinding is het toch geweest om die meren droog te malen en de hele waterhuishouding daarbij zo goed te regelen! Ik werd helemaal lyrisch en bedacht een elfje: (want dichten is niet mijn ding)

Dijk

majestueuze lijn

om de polder

We houden voeten droog

Waterhuishouding