Over Jeanne van Sjannesblog

De naam van mijn weblog is de fonetische uitspraak van mijn naam. In 2005 startte ik een weblog. Ik noemde het toen 'mijn geheugen'. Inderdaad werkt het nog steeds zo. Inmiddels ben ik de 60 ruim gepasseerd en merk ik ál meer dat ik dingen vergeet. Mijn weblog helpt te onthouden. Ik plaats onderwerpen, die gaan over de plekken waar ik kom, die ik bezoek tijdens vakanties, fiets- en wandeltochten. Ik heb altijd een fototoestel bij me, dus kan ik meestal een foto erbij plaatsen. Ook schrijf ik over de dingen die mij bezig houden, de boeken die ik lees, musea die ik bezoek en films die ik zie in de vele vrije tijd, die me ten deel valt nu ik met (vervroegd) pensioen gegaan ben, nadat ik 43 jaar in het onderwijs heb gewerkt. Ik vind het al leuk dat je mijn blog leest, maar nóg leuker als je ook een reactie achterlaat!

Een druk wandelpad

We liepen  een flink rondje door de Schoorlse duinen. Het blijft een prachtig afwisselend natuurgebied. Opvallend vandaag was de aparte drukte op ons wandel/fietspad. Eigenlijk was het vrij rustig wat betreft fietsers en andere wandelaars, maar des te drukker met deze wegoverstekers. Ik ben zo benieuwd welke vlinders uit de rupsen zullen kruipen. Weet iemand het misschien? Vooral die groene (ongeveer 5 /6 centimeter lang) lijkt me zo bijzonder. Maar we vervolgden onze weg en weer moesten we opletten voor overstekers. Helaas is de foto op de verkeerde punten scherp, maar wel leesbaar. En inderdaad het duin lwas al ver over het fietspad heen gekropen.

Klimaatvluchteling

We hoorden het weerbericht en begrepen, dat het in de kop van Noord-Holland niet zo warm zou worden, als bij ons. Een mooie reden om daar dan de middag door te brengen. In Den Oever stond een nóg hardere wind dan bij ons, het was wat heiig en verder was de temperatuur van 21-22 graden heel aangenaam om te wandelen. Al gauw echter betrok de lucht, maar wij vonden het niet erg om het met een wazig zonnetje te moeten doen. We wilden juist verkoeling. Het wandelen tegen de wind in zorgde evengoed nog voor genoeg zweetdruppels. Het was eb en daardoor waren er maar weinig vogels te spotten. In een meertje achter de dijk stonden wat kluten. De kerk van Oosterland had een prachtige rand van stokrozen. Het staat zo mooi tegen die lichte stenen muur. De lucht werd raar donker. We moesten toch maar richting huis gaan, want de voorspelde buien uit het westen konden wel eens eerder komen dan gedacht. En inderdaad, goed en wel thuis konden we nog net de kussens uit de bank vissen, voordat de onweersbui losbarstte. De afkoeling was ook thuis een feit. We hoeven niet meer naar koelere oorden te vluchten.

Autorijdyslexie

Wat een feest van herkenning is de column van Aaf Brandt Corstius in de Volkskrant van afgelopen maandag 19 juni. (klik op foto van Aaf om het artikel te lezen)Ik ben dus niet de enige met dit ‘probleem’. Gezien ook alle reacties op de column bij de ingezonden brieven, lijken er hele volksstammen te zijn zoals ik.

Vanaf mijn 16e ben ik me ervan bewust, dat er iets is, waardoor ik het overzicht in het verkeer mis. Dat komt o.a. tot uiting doordat ik nooit automatisch links / rechts kan onderscheiden. Ik heb dus bedenktijd nodig om te bepalen of ik voorrang moet geven of juist krijg. Dat is erg onhandig en kan leiden tot gevaarlijke opstoppingen. Ik heb ooit één week een brommer gehad, maar ik vond het doodeng. Ik moest veel te snel reageren en dus was ik een gevaar op de weg.

Gezien mijn eerdere verkeerservaringen ben ik nooit begonnen aan het halen van een autorijbewijs. Ik fiets en ik kan me erg goed redden met het openbaar vervoer. Ik vind reizen met trein en bus zelfs heel plezierig en calculeer de extra tijd die het kost graag in. Ik bof daarbij ook wel met de perfecte busverbinding die wij hier in het dorp hebben. Natuurlijk ben ik ook blij met de lieve mensen om mij heen waar ik wel eens een lift van krijg. Maar al met al zie ik het niet hebben van een rijbewijs totaal niet als een gemis.

Toch merk ik wel, dat mensen steeds weer vreemd opkijken, als ze horen dat je geen auto rijdt. Altijd weer wordt mij geadviseerd om toch les te gaan nemen, want dat is, vindt men, toch de manier om eroverheen te groeien. Misschien was ik eigenwijs, maar nee, ik weet zeker dat het niets voor me is. Inmiddels ben ik bijna 65 en wat vind ik het fijn, dat ik mijn ‘afwijking’ dankzij Aaf nu een naam kan geven. Ik heb dus AUTORIJDYSLEXIE. Er is niets aan te doen, misschien wel aangeboren. Ik heb er al lang mee leren leven. Nu de rest nog!!

Slavante en d’n Observant

Opeen warme  zondagmorgen uitrusten van een wandeling op het terras van Slavante. Een grotere zaligheid is er niet voor mij. Het gebeurt natuurlijk niet zo vaak, maar zo eens per jaar trakteer ik mezelf erop. Het is zo’n speciale plek, net ten zuiden van Maastricht, hoog op een berg langs de Maas. Slavante is een sfeervol Buiten met een rijke geschiedenis. Je hebt er een schitterend uitzicht en zoals vandaag vang je er ook nog een windje.  We vervolgden onze wandeling, maar voor we afdaalden naar de Maas gingen we eerst nog even langs het gerestaureerde kapelletje van Antonius van Padua, ook op het terrein van Slavante. We wandelden naar d’n Observant. Ook alweer zo’n intrigerende naam van een uitkijkpunt, waar ik al vaker dichtbij was, maar nog nooit echt geweest. Als je boven bent zit je op een hoogte van 198 m boven N.A.P. Dit is een kunstmatige heuvel. Hij staat los van de Pieterberg, die er wel schijnbaar aan vast zit. Maar dit is oorspronkelijk een berg puin, die de ENCI kwijt moest om bij de laag met goede delfstof te kunnen komen. Ze hebben die deklaag naast het fabrieksterrein gedumpt en laten volgroeien, zodat het nu, weliswaar met vrij eenzijdige plantengroei, een stuk natuur is en nu in bezit van natuurmonumenten. Bovenop is een uitkijkpunt, waar je vier kanten op een mooi uitzicht hebt, als men tenminste het struikgewas wegknipt. Bij een enkele uitzichtpunt wordt het al moeilijk om ver te kijken. Toch leuk om die berg eens beklommen te hebben.Op bovenstaande foto heb je zicht op chateau Neercanne in België. Aan een andere kant zie je Maastricht liggen en verder heb je een blik oost en zuidwaarts. Al draaiend en kerend kwamen we uiteindelijk weer beneden aan de Maas uit. Daar dronken we nog wat bij Chalet d’n Observant. Dat hadden we verdiend na urenlang lopen (beetje verdwaald), gelukkig wel veel in de bossen. Het terras ligt op een vreemde plaats onder de rook van de ENCI. Ook op deze zondag werd daar gewerkt, maar wij hebben er heerlijk uitgerust. Als je maar moe genoeg bent.

Speciaal verjaardagsfeest

Het was een speciale verjaardag voor mijn zwager. Hij werd 60, dus dit kroonjaar moest wel goed gevierd worden. We zaten gezellig in de tuin, het was heerlijk weer, gezellige mensen, wat wil je nog meer. Opeens schrokken we op van een rauwe uithaal op een trompet. Wat had dat te betekenen? Er verschenen nog meer koperinstrumenten op het toneel en in no time was de tuin vervuld van de prachtigste volle klanken van vijf blaasinstrumenten. Bleek nu, dat mijn zwager zijn muziekvrienden niet alleen op zijn feestje had uitgenodigd, maar ook had gevraagd of ze niet even een concertje konden geven. En het was prachtig. Dat vijf muzikanten zo’n mooie klanken kunnen produceren. Vroeger had ik niets met fanfare muziek, maar nu word ik geraakt door de mooie doordringende klanken. Dit kwintet, waar mijn zwager de trombone blaast heet Blazersensemble Cupros. Ze treden vaker op, maar zijn ontstaan uit de fanfare.

Zo’n feest maak je, denk ik, alleen in Limburg mee. Vlaai, bier en fanfaremuziek met een klank, die anders is dan die van de fanfare in mijn dorp uit Noord Holland. En juist van die (Limburgse?) klank was ik erg onder de indruk. Het was prachtig en dat allemaal zomaar in de achtertuin!

6 woordverhaal: Respect

Kijken doe je met je ogen

Respectvol omgaan met dingen van een ander. Ik heb geleerd om niet meteen overal aan te zitten, maar er gewoon naar te kijken. Voordat je het weet is iets stuk.

En wat voor dingen geldt, is uiteraard ook en juist van toepassing op andere mensen. De reizende tentoonstelling  ‘Open je ogen’  die ik in Maastricht zag staan, om aandacht te vragen voor het probleem van de mensenhandel,  bracht me op het idee om te gebruiken voor het 6 woordverhaal. Nog meer verhalen over Respect vind je hier.

Vol herinneringen

Vandaag bemerkte ik, dat mij, al wandelend door Maastricht, voortdurend herinneringen te binnen schoten aan mijn vriendin. Zij is inmiddels alweer ruim een jaar geleden overleden, maar nog lang niet vergeten. Samen struinden we vaak  de stad door met een grote voorkeur voor de onbekendere plekken. Zo was het destijds een openbaring voor mij dat Maastricht een haven heeft, het Basin genaamd. Toen was het nog een verre uithoek van de stad, maar inmiddels worden de fabrieksgebouwen van Sfinx en Mosa gebruikt als filmtheaters, waardoor deze hoek van de stad er nu ook echt bij gaat horen.  De typische rode kleur, die sommige huizen hebben, brachten ons jaren geleden al in vervoering. Wij moesten dan altijd aan Italië denken en fantaseerden over een vakantie daar.

 

 

 

 

 

De oude muren van de stadsomwalling waar de schooltuinen achter zitten en een heerlijk café met uitzicht op de muur. Daar hebben we heel wat uurtjes doorgebracht. Musea en andere kunstuitingen waren ook goed besteed aan ons. Vandaag zag ik een fototentoonstelling om aandacht te vragen voor het probleem van mensenhandel. De foto’s zullen door het land gaan reizen, dus jullie komen hem misschien zelf ook nog wel tegen in je eigen stad .Ik vind het apart om te ervaren, hoe mijn overleden vriendin toch nog deel uitmaakt van mijn leven. Vandaag waren er wel superveel flashbacks, meestal is het wat sporadischer. Het is erg verdrietig en jammer, dat ze er niet meer is, maar ik vind het ook mooi, dat goede herinneringen niet vergeten worden.

Koelte aan de Maas

We stapten uit de airco-omgeving van de auto en het was alsof er een warme deken over je heen gelegd werd. In eerste instantie voelde het heerlijk, zo warm was het bij ons in Noord – Holland nog niet geweest. Maar na een paar uur wist ik weer waarom ik altijd zo’n hekel had aan de Limburgse warmte. Het is er hier meteen zo benauwd bij. We zijn voor een aantal dagen neergestreken aan de Maas in Maastricht. Waar kun je beter wat koelte proberen op te doen dan daar. Met de dreigende luchten, die hopelijk wat verkoeling gaan brengen, liep ik naar de Kleine Weerd. Het is een vrij nieuw natuurgebied pal naast het provinciehuis van Limburg. Hier noemen ze dat het Gouvernementsgebouw.Ik liep daar lekker in de wind en maakte foto’s van bloeiende plantenen de rondlopende dieren  De donkere luchten hielden het bij dreigen alleen.