Onze bestemming voor de zondagmiddag was het VanHoutenkerkje in Weesp.

De naam alleen al vond ik intrigerend. Ik ging dan ook op onderzoek uit naar de oorsprong van de kerk met zo’n naam. In de kerk hing een plaquette, waaruit bleek, dat de opdrachtgevers van een familie waren, die van Houten heette.

De kerk wordt in de volksmond het ‘chocoladekerkje’ genoemd, omdat de bouw te danken is aan de dames van Houten van de voormalige chocoladefabriek en plaats vond op het terrein van een gesloopte villa van Van Houten aan de Oudegracht. De eerste bouwtekeningen van de kerk dateren uit 1904 naar een ontwerp van B.J. Ouëndag. De kerk is gebouwd in overgangsarchitectuur met veel neoromaanse stijlmotieven. In het interieur zijn ook rationalistische en jugendstil-elementen aanwijsbaar. 

Er was aan de binnenkant van de kerk veel hout verwerkt. Dat paste dus ook weer bij de naam. Aan de buitenkant was het een stenen gebouw, weliswaar met fraai metselwerk. (zie boven)

Kortom een prachtige lokatie voor het bijwonen van een concert. Wij gingen met een kleine delegatie van ons ons koor erheen, omdat onze dirigente zingt in kamerkoor Vicoza o.lv. Robert van der Vinne. Zij traden hier deze middag op met hun programma ‘As the world turns’. Prachtige klassieke liederen brachten ze ten gehore, vaak zes-stemmig.

Veel werd er a capella gezongen, maar op een gegeven moment kwam er een celliste bij, Willemijn Knödler, waarmee ze een aantal nummers samen deden.

Een mooie samenklank werd dat. We hoorden liederen van o.a. Claudio Monteverdi, Knut Nystedt, Johannes Brahms en het meest bijzondere vond ik het lied ‘When the violin’, van Reena Esmail. Dit laatste was een Perzisch lied uit de 14e eeuw, gebaseerd op een zgn. Hindoestaanse raag. Dit is een vaste opeenvolging van tonen, die een gevoel willen uitdrukken. Het was heel indrukwekkend gedaan, maar moeilijk in woorden uit te leggen, wat klanken kunnen overbrengen.