Om de sombere, donkere middag wat aangenamer te maken leek me een bezoek aan de bioscoop een goed idee. En ik kreeg geen spijt, zeker met zo’n goede film. Ik heb tenminste genoten van het verhaal van de 94 jarige Eleanor. Hoe zij zich staande houdt ondanks het verlies van haar man. Ze ontmoet anderen, die ook met verlies moeten dealen. Iedereen doet het anders, maar je kunt het proces  goed volgen. Knap geacteerd, met een vleug humor om het verhaal te verluchtigen. Veel herkenning maakte het best af en toe aangrijpend.

Het regiedebuut van Scarlett Johansson snijdt thema’s aan als ouderdom, familie, rouw en verraad. Het is een verhaal over vriendschap en geschiedenis dat laat zien hoe gecompliceerd wij als mensen kunnen zijn.

Wanneer de 94-jarige Eleanor Morgenstein na zeventig jaar haar beste vriendin verliest, verhuist ze naar New York City voor een nieuwe start. Maar nieuwe vrienden maken op haar leeftijd blijkt lastig. Verlangend naar verbondenheid, sluit ze vriendschap met een negentienjarige studente.

In Eleanor the Great speelt June Squibb (Thelma) op fenomenale wijze de titelrol van de pittige 94-jarige Eleanor die een verhaal vertelt dat een compleet eigen leven gaat leiden. Eleanor Morgenstein is altijd al zeer betrokken geweest bij de mensen om haar heen. Na een sterfgeval dat haar wereld op zijn kop zet, besluit ze om van Florida naar New York te verhuizen. Ze trekt in bij haar dochter en kleinzoon in de hoop hun familieband te versterken, maar voelt zich daar alleen maar eenzaam en onzichtbaar. Op een dag belandt ze per ongeluk bij een praatgroep waar ze een verhaal vertelt dat haar onbedoeld veel aandacht oplevert. Terwijl een jonge journalistiekstudente in haar een vriendin en mentor ziet, zijn de gevolgen voor Eleanor niet te overzien. Als de situatie uiteindelijk uit de hand dreigt te lopen, kan ze niet meer om de waarheid heen.