Wat een prachtige film om bij weg te dromen in Italiaanse sferen. De modern opgevoede Nico, die zijn vakantie tegen zijn zin moet doorbrengen bij een conservatieve oud-tante, die in een groot appartement woont, ouderwets ingericht en zonder enige moderniteiten. De komst van de levendige jongen verstoort haar dagelijkse routine. Hij moet zich aanpassen aan de strenge regels in huis. Het lijkt of hij heropgevoed wordt. Nico wil zijn heil zoeken op de telefoon, maar er is geen WIFI of 4G in het huis op Sicilië en zo zijn er meer dingen, die de jongen in zijn vrijheid beknot. De streekgerechten die oudtante Gela kookt lust hij niet. En dan wil zij ook nog dat hij middagdutjes doet. In pyjama! Op haar beurt vindt de oude vrouw haar neefje maar slecht opgevoed en brutaal. Een kletsgrage buurvrouw weet wel hoe dat komt: “Zo zijn ze in het Noorden. Daar hebben ze niet eens bidets.”

In dit hofje, waar alleen dames op leeftijd wonen, speelt ook een groepje kinderen. Aanvankelijk vindt buitenstaander Nico geen aansluiting, maar in de loop van de film slaat een zoete prepuberale vonk over tussen hem en buurmeisje Rosa.

En langzamerhand verandert ook de sfeer tussen Nico en de oudtante. En dat alles speelt zich af in een prachtige Italiaanse omgeving. Ik heb genoten van deze feelgood film.  De titel betekent, mijn vreugde of mijn schat, mijn liefde.