‘Filmster’

In de vijfde klas van de lagere school (zou nu in groep 7 zijn) werd onze klas gevraagd om te figureren in een kinderfilm over Pietje Bel. Dat was in 1963. De filmregisseur Henk van der Linden (van de eerste Nederlandse kinderfilms) woonde in ons dorp in Zuid Limburg. Ik stond als kind vaker te kijken als er bij ons in de buurt filmopnames werden gemaakt. Ik vond het een fascinerende wereld en droomde ervan om filmregisseur te worden. Helaas heb ik het niet verder gebracht dan circuspubliek. Toen de film in 1964 in de bioscoop werd vertoond, mochten alle figuranten gaan kijken. Helaas was ik toen ziek, met als gevolg, dat ik die film zelf nooit gezien heb. Door toeval ontdekte ik, dat filmtheater Eye een filmarchief heeft en oude zwart-wit-films heeft opgeknapt en zodanig bewerkt dat ze digitaal te zien zijn. Ik waagde er een mailtje aan en ben nu in het bezit van een stream met de film ‘De wereld van Pietje Bel’.

Vanmiddag ben ik even weg geweest van deze wereld en was weer terug in mijn kinderjaren. Ik zag mezelf zitten in het publiek. Op de bovenste foto (gemaakt van mijn laptopscherm, dus geen geweldige kwaliteit) zit ik met knot onderaan de foto. Hier beneden zit ik uiterst rechtsboven in de hoek.Als de dag van gisteren weet ik nog, dat we steeds maar weer naar buiten moesten rennen en ‘brand, brand’ roepen, zonder te lachen. En dat laatste was natuurlijk de reden, dat het zo vaak over moest. Hier beneden ren ik weg naar rechts met knot en rok.

Ik kende alleen maar het verhaal van het circus en heb ook jaren gedacht dat de film ‘Pietje Bel en het circus’ heette. Maar vandaag ontdekte ik, dat het circusgedeelte maar een klein stuk van het hele verhaal is, dat zich helemaal afspeelt in Rotterdam. Dat de filmwereld maar schijn is, zie je aan opnames die gemaakt zijn in de Rotterdamse haven en het gedeelte van het circus dat is opgenomen in een oude schuur in Thull in Zuid-Limburg. Ze willen het ons doen voorkomen alsof het allemaal ergens in Rotterdam is.

Verder is het een ontzettend cliché verhaal met een ondeugend jongetje, een boze veldwachter, de nodige achtervolgingsscènes enzovoort. Vroeger zaten de kinderen bij deze films op het puntje van hun stoel, maar of het de huidige jeugd nog zo zou aanspreken als ons, vraag ik me af. De (kinder)filmwereld heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt, met de films van van der Linden aan het begin ervan.

Familie-kerst-diner

Ik ben er klaar voor. Vanavond gaan wij genieten van ons familie-kerst-diner. Wat vroeger dan normaal en dat heeft alles te maken met reislustige kinderen. Zij willen hun kerstvakantie ten volle benutten en vliegen morgen de wereld over. Willen we dus met zijn allen om de tafel, dan moet dat vandaag gebeuren. Op zich maakt de dag ons niet uit, als we elkaar maar zien en spreken. Ook maken we er nog een Sinterkerst van met cadeautjes.

Wat we gaan eten is nog een verrassing, elk stel maakt een gang. Wij hebben voor de soep gezorgd. Laat ze maar komen!

Winters gezellig

Inmiddels zijn de gordijnen gesloten, maar een groot gedeelte van de dag was dit de aanblik naar buiten.De sneeuw nodigde de buurkinderen uit om lekker buiten te gaan spelen, maar wij zijn de deur niet uit geweest.

We hebben zelfs amper naar buiten gekeken, waardoor we vanavond pas zagen dat er best een pak sneeuw ligt. Wij hadden het de hele dag te druk met het opsnorren van mijn voorvaderen. Vannacht was het half 2 en vandaag ging het speurwerk de hele dag door. Daar was het net zo’n dag voor en het is gewoon verslavend.

Waterlands archief

Al vier keer heb ik een cursusles Genealogie gehad in het Waterlands Arrchief in Purmerend. De lessen worden steeds door een andere medewerker van het archief gegeven, ieder met zijn/haar eigen expertise. Ik ga er met veel plezier naar toe. Ik leer de officiële weg te bewandelen om mijn voorvaderen op te sporen. Het gaat veel over gehanteerde begrippen, zodat je teksten beter begrijpt. Maar ook leer je de verschillende soorten bronnen kennen, waar je in kunt zoeken. Je hebt naast het bevolkingsregister de kerkregisters met Doop, trouw en begrafenislijsten. Maar ook notariële aktes, dienstmeidenregisters, militairen administratie, poorterregisters en nog veel meer. Ik sta ervan te kijken, wat er allemaal geregistreerd is, zeker na 1800. Maar toch ook daarvoor is er veel te vinden. Ik ben dan ook met mijn speurtocht naar mijn voorvaderen bij enkele takken al terug tot de 6e generatie. Zo leuk!

De schoenendoos

De schoenendoos had ik de laatste keer dat we er waren, mee genomen uit Limburg. Hij behoort tot de nalatenschap van mijn vader. Toen ik hem weer zag maakte mijn hart een sprongetje van herkenning en plezier. Het was namelijk al zowat vijftig jaar geleden, dat mij die doos onder ogen kwam. En nu kon ik hem zomaar mee naar huis nemen om op mijn gemak nog eens te bekijken. Ik heb eigenlijk een haat/liefde verhouding met deze doos. Er zit een viewer in met een stapel kijkplaatjes van Lourdes, het Franse bedevaartsoord. Als kind heb ik die kaarten heel vaak bekeken. Zelfs zo intensief, dat ik er nu nog heel veel van herkende. En weer vond ik alles even mooi en indrukwekkend wat ik erop zag.

Vanaf mijn pubertijd begon ik het een en ander eens wat kritischer te bezien. Tegelijk met het afnemende geloof in de kerk begon ik ook de wonderen, die op voorspraak van Maria plaatsvonden, in twijfel te trekken. Ook het feit dat mijn vader jarenlang minstens eens per jaar,soms zelfs twee of drie keer naar Lourdes ging, werd niet meer zomaar geaccepteerd. Weliswaar was het voor hem geen vakantiereis. Hij was brancardier voor de zieken die meereisden met de Limburgse Bedevaart. Maar wij als gezin zijn nooit op vakantie geweest. Al zijn vakantiedagen gingen op aan de reizen. Toen mijn vader mij na mijn eindexamen een reis naar Lourdes aanbood heb ik uit dwarsheid geweigerd. Ik heb er nu wel spijt van, dat ik mezelf die ervaring ontnomen heb. Nu zou ik wel door dat bedevaartcircus heen kunnen kijken naar al het natuurschoon en andere bijzonderheden, die daar ook te beleven zijn. Toen kon ik het niet. Daardoor ben ik tot op heden nog nooit in Lourdes geweest, hoewel ik het daar uit kan tekenen vanwege de mooie plaatjes, die ik tich keren met de viewer gezien heb. Als ik eens in de buurt kom, ga ik nu zeker erheen.

Regionaal Historisch Centrum Limburg

Nu ik me gestort heb op het stamboomonderzoek van mijn familie is het een logische stap om naar het Regionaal Historisch Centrum Limburg in Maastricht te gaan. Alle gegevens, voor zover bekend, uit heel Limburg heeft men daar verzameld in 18 km archiefmateriaal. Ze zijn gehuisvest in een voormalige kloostercomplex van de Minderbroeders met historische bijgebouwen. Alleen om daar al eens te kunnen rondlopen was al een feestje. Ze hebben het prachtig functioneel gemaakt. Helaas mocht mijn fototoestel niet mee in de studiezaal, dus ik kan alleen de buitenkant laten zien. Ik begon mijn onderzoek met het doorzoeken van doop- en huwelijksregisters uit Kessel en Maasbree om meer te weten te komen van de geboorteplaats van mijn betovergrootvader. O.a. met microfiches kun je kijken naar de handgeschreven bladzijdes over je familieleden. Ik vond het fascinerend. De tijd vloog voorbij, maar helaas heb ik nog niet meer gevonden dan een ander geboortejaar van mijn betovergrootvader van mijn moeders kant. We hebben het over het jaar 1809.

Ik ben in het bezit van een bezoekerspas en zal zeker nog vaker een bezoek brengen aan dit prachtige centrum.

Genealogie

In de ban van mijn voorouders besloot ik een cursus Genealogie te gaan volgen. Ik was er al langer af en toe mee bezig, maar nu heb ik veel meer tijd. Dat heb je wel nodig, als je op onderzoek uit gaat. Maar hoe pak je het nou goed aan, wat zijn wegen, die je kunt bewandelen. Dat zijn een paar vragen, die ik heb. Tot nu toe rommelde ik maar wat aan, maar gisteren had ik mijn eerste les. Ik vind het heel erg interessant en leuk met als gevolg, dat ik nu helemaal niet meer achter die computer weg te slaan ben. Vannacht was het opeens 1 uur, maar ik heb wel al voorouders tot in de 6e generatie teruggevonden. Dat smaakt naar meer!  Het werkt verslavend!!

43 jarig jubileum

Onze trouwdag was anderhalve week geleden. Door allerlei omstandigheden verplaatsten we het vieren van ons 43 jarig huwelijksjubileum naar gisteren. 43 is geen mooi getal zoals 40 of 45, maar het is natuurlijk wel weer een jaar erbij. Dit laatste klinkt misschien wat zwaar, alsof we ons erdoor heen moeten slepen, maar zo is het niet. We zijn nog steeds heel blij met elkaar, hoewel het soms hard werken is. Het gaat niet altijd vanzelf, als je het geen ingedutte boel wil laten worden. Dus ook van belang om er weer even bij stil te staan, dat het ons gegund is om al zolang samen gelukkig te zijn. Dat deden we gezellig met onze kinderen. Na een aperitiefje thuis, gingen we naar Purmerend uit eten. Het werd een gezellige avond. Wij genoten weer erg van het samenzijn met elkaar.

Bron: tekening van Peter van Straaten uit de bundel: ‘Hoezo oud?’ (confronterend of realistisch cadeau van onze kinderen?)

Genderneutraal

Overal in de media heeft men het over genderneutraal. De Hema, die in de winkels aanpassingen gaat doen, het gedoe over openbare toiletten en zo meer. Als ik terugdenk aan de tijd, dat wij onze kinderen opvoedden, deden we dat eigenlijk behoorlijk genderneutraal. In de 80er jaren waren we erg met roldoorbrekend denken bezig. In de opvoeding van onze kinderen zag je dat ook terug. Mijn man werd huisman(1980), ik werd kostwinner. Onze zoon, de oudste, kreeg geen blauwe wieg, maar een wiegbekleding van een klein bloemetjesstof, dat later ook weer voor mijn dochter gebruikt werd. We hadden geen specifiek jongens of meisjes speelgoed, alles was voor iedereen.

Op mijn werk waren we toentertijd bezig om leerkrachten bewust te laten worden, hoe rolbevestigend je bezig was. Daardoor kregen jongens en meisjes minder gelijke kansen. Vanuit de gemeente heb ik zelfs nog eens mee gewerkt aan het opstellen van lessen over dat thema. We corrigeerden elkaar ook in het team op de aanspreektoon:’ jongens allemaal luisteren’. We gingen ‘ jongens en meisjes’ of  ‘jongelui’ gebruiken.Ik keek mijn fotoboeken er eens op na en gek genoeg zie ik allerlei voorbeelden. Mijn zoon loopt met een pop onder zijn trui, toen ik zwanger was. Hij loopt in mijn trouwjurk rond, hield van verkleedpartijen enz. Van mijn dochter vind je met moeite een foto waar ze een jurk aan heeft. Ze had er een bloedhekel aan. Ze is nu 35 en ik denk niet dat ze een jurk in haar garderobe heeft. Waar ik ook mee wil zeggen, dat het in de persoon zelf ook zit. Zij was een kind, waar een pop niet aan besteed was. (heeft ze van haar moeder) Ze rende als peuter al achter een bal aan. Ze heeft heel lang gevoetbald, eerst als enige meisje tussen de jongens. Later, na de lagere school kwam ze in een meisjeselftal te spelen. Onze zoon heeft trouwens ook gevoetbald en heeft nog steeds een vrijwilligersfunctie in de voetballerij.Doordat we er in die jaren zo bewust mee bezig waren, heb ik me er ook over verbaasd dat generaties na ons juist weer zo’n grote scheiding leken aan te brengen tussen jongens en meisjes. Het gezegde: ‘nee, dat is alleen voor meisjes’, wordt weer heel gewoon gevonden. Was er dan niets blijven hangen van die feministische stroming en over roldoorbrekend denken? Ik ben blij dat het weer wordt opgepakt. Natuurlijk zijn er verschillen tussen de seksen. Maar elk mèns is verschillend en hopelijk gaat het hokjes-denken er een beetje uit, zodat iedereen meer onbezwaard kan doen, wat het beste bij hem of haar past. Wat betreft kledingkeuze ben ik blij met de Hema. Ik hoop tenminste dat ze echt waarmaken, dat meisjes, die niet van zoetsappig houden en jongens, die eens iets kleurrijkers willen aantrekken dan legergroen er iets vinden van hun gading.

Poortwachters 12 + roots (4)

Tijdens onze autotoer door de Peel deden we ook Handel aan. Ooit ging mijn vader hier naar de lagere school, maar die was niet meer terug te vinden. Wel zagen we dat dit dorp al sinds de 14e eeuw een bedevaartsoord is. Twee engelen zijn de poortwachters naar een zogenaamd processiepark toe. Daar kunnen de bedevaartgangers een rondje langs kruiswegstaties  doen. Er is een grote ontmoetingsplek bij een Mariabeeld.In de kerk is een Mariakapel, heel mooi betegeld met mozaïek. Men gelooft dat hier wonderen verricht zijn op voorspraak van Maria. Met deze Mariaverering is mijn vader dus al op jeugdige leeftijd in aanraking gekomen. Dat zou zijn grote ontvankelijkheid voor Lourdes met zijn wonderen, kunnen verklaren.