Oleander

Een jaar geleden overleed mijn beste vriendin. Van haar had ik ooit, jaren geleden een klein oleanderplantje gekregen. Toen zij hem mij gaf, kende ik die plant nog niet. Later, op vakantie in Italië en Spanje zag ik hoe de oleander daar groeit, soms eigenlijk als onkruid langs de kant van de weg. Ik vond hem prachtig, sierlijk, mooi bloemrijk, wild. Mijn kleine plant begon na enkele jaren pas een enkel bloempje te laten bloeien, maar gaande weg werd het een prachtige struik, die elk jaar mooier werd, eigenlijk net zoals onze vriendschap met de jaren sterker werd.  Alsof het zo moest zijn: toen mijn vriendin overleden was, ging ook mijn oleander ter zielen. Ik vond dat zo jammer, want het was ook  een herinnering aan HAAR.Ik heb een nieuwe plant gekocht, het is niet hetzelfde als het cadeau wat ik ooit kreeg, maar toch word ik zo blij van deze plant. Ik hoop dat hij snel groot wordt en mooi in bloei komt. Dan kom ik op mijn balkon toch een beetje in zuidelijke sfeer met mijn vriendin in gedachte.

Blerick

De laatste broer van mijn moeder is op 94 jarige leeftijd overleden . Gisteren ging ik naar zijn begrafenis in Blerick. Daar is mijn moeder opgegroeid. Haar vader, mijn opa, had een smederij en deze broer heeft dat bedrijf later overgenomen. Hij heeft nog lang in het ouderlijk huis annex bedrijf gewoond. Hij was 7 jaar jonger dan mijn moeder. Op de gebruikelijke familiebezoekjes, feesten en begrafenissen na hadden we weinig contact met elkaar. De toespraak van zijn oudste zoon rakelde oude tijden op en wij, neven en nichten, zaten met allerlei vragen. Wij weten zo weinig over het verleden van onze ouders. Er werd niet over gepraat en als je er naar vroeg, kreeg je een summier antwoord. Dat bleek in alle gezinnen zo te zijn gegaan, niet alleen bij ons thuis. Er zijn nu nog 3 aangetrouwde tantes in leven, dus zijn we meteen gaan vragen en alle feitjes die wel bekend zijn bij elkaar gaan leggen, waardoor het grijze verleden van onze ouders iets meer is ingetekend na gisteren.

Mijn oom is tegen het einde van zijn leven opeens gaan vertellen over zijn moeilijke jeugd. Er kwamen feiten aan het licht die wij als volgende generatie niet wisten. Hij heeft zijn moeder, mijn oma, nauwelijks gekend, want die overleed dat hij 4 jaar was, mijn moeder was toen 11. Dus opa bleef achter met 8 kinderen, waarvan de jongste 1 jaar oud. Mijn oom moest als enige uit het gezin in een internaat bij de nonnen. Daar is hij van zijn 4e tot zijn 11e geweest. Het was vlak bij in hun straat, maar hij mocht niet even thuis langs gaan. Toen hij  na de lagere schoolperiode thuiskwam moest hij meteen zijn vader helpen in de smederij. Een hard bestaan. Gelukkig heeft hij een goed leven op kunnen bouwen en heeft iedereen vrede met zijn overlijden.

Overlijden op hoge leeftijd maakt dat de begrafenis niet een hele trieste gebeurtenis is. In onze familie is het al vaker voorgekomen dat zo’n afscheid eindigt in een gezellige familie reünie. En dat was nu ook weer het geval. Heel veel nichten en neven komend uit het hele land gaven acte de préséance. We zien elkaar weinig, sommige neven had ik na hun kindertijd nooit meer gezien. Toch is het allemaal familie, je hebt dezelfde gezamenlijke herinneringen, dezelfde familieverhalen over opa, logeerpartijen bij elkaar enz. Je ziet bij sommigen de uiterlijke familiegelijkenissen met opa of tantes.  Het voelde als een warm bad.

Sinterkerstavond

Vanavond kwamen de kinderen met aanhang om bij ons Sinterkerst te vieren. We hebben samen gedineerd en er waren cadeautjes. We doen dit tussen Sinterklaas en  Kerst in, omdat het een te ingewikkelde puzzel was om tijdens de kerstdagen met ons gezin bij elkaar te komen. Maar daarom was het nu niet minder gezellig. Er is weer volop gediscussieerd over werk en politiek. Ik kan er erg van genieten mijn kinderen zo te zien en te horen.  Ieder stel had een gang voor het diner verzorgd. Dat vond ik ook een prima constructie. Zo hoefde ik niet in de stress, wat andere jaren wel eens het geval was. En bij de kinderen was het zo ook goed te doen. We hebben lekker gegeten in ieder geval en de afwas is alweer klaar. p1000181

Amersfoort – fotostad

img_2872Amersfoort heeft een fotofestival. Dit jaar is het van 16 sept. tot 16 nov. Ik wilde er eens een kijkje nemen ook om eens te zien hoe de verschillende fotografen het fotograferen aanpakken. Er zijn op locaties door de hele stad heen foto’s te bewonderen. Ik had voor mezelf een route bedacht. Niet alles was vandaag toegankelijk voor bezichtiging, maar dat zou ook teveel worden. Helaas was ik verkeerd gelopen, waardoor ik locaties niet kon vinden. Maar de Onze Lieve Vrouwentoren kun je niet mislopen. Daar hingen portretten van vluchtelingen met hun verhaal. Stef Bos zong een prachtig lied in het Zuid Afrikaans over liefde en verdraagzaamheid n.a.v. het Bijbelverhaal Ruth. (op film uiteraard) Mooie foto’s in een mooie entourage. amersfoort-1-11-2017Mijn nicht is één van de deelnemende fotografen. Ik had met haar afgesproken. We hadden elkaar heel lang niet gezien. We gingen eerst maar eens een kopje koffie nemen, en nog een en nog…. We kwamen niet uitgepraat. Haar bijdrage aan de fotoroute was dit keer het verhaal van Klaas. Je ziet hem bezig met het onderhoud van het graf van zijn moeder. Hij is aan één kant verlamd, dus is het voor hem een zware taak. Dit is een eerbetoon aan Klaas, vertelde Gerda. Mooie verhalende fotografie. Ik ben helemaal vergeten om zelf een foto te maken, dus laat ik jullie kijken met deze link. Het was gaan regenen en ik zat zo vol van indrukken van het gesprek met mijn nicht, dat ik de rest van de route voor gezien hield. Ik heb dus niet zoveel foto’s gezien als de bedoeling was, maar ik heb genoten van Amersfoort. Het blijft een sfeervolle stad, zeker in de herfst.amersfoort-1-11-2016

Eikelkamp

Wat een deceptie toen we ontdekten, dat het terrein van de jeugdherberg Eikelkamp in Elst aan de Neder-Rijn er niet meer was. We konden slechts achter een gesloten hek kijken naar een vrijwel kale vlakte. Opeens werden we geconfronteerd met de tijdelijkheid van ons bestaan. Deze plek herinnert ons namelijk aan het allesbepalende voorval uit ons leven: hier zijn we elkaar tegengekomen en nu 45 jaar later is die vakantieliefde nog springlevend, maar alles wat eraan herinnert is ‘al’ weg!

Het toeval, namelijk de route van het Trekvogelpad,  bracht ons weer bij die plek terug, waar ook het toeval(?) ons had samengebracht. Een soort heilige plek dus voor ons en wij hadden zin in een sentimental journey.

ea6d66aea57813e4ac32d1ef7ba6c5851c81c1e1img_2747

 

 

 

 

 

Je kon de plek van het volleybalveld nog vaag onderscheiden. Ergens achter op dat terrein is een amfitheater, waar we mooie uurtjes hebben doorgebracht. Helaas, het altijd zo toegankelijke terrein was hermetisch afgesloten. Maar de herinneringen blijven. Ik was in 1971 met vriendin op fietsvakantie langs jeugdherbergen in Nederland.  In Elst vroeg een jongen ons om met hem te tafeltennissen. We raakten aan de praat en het klikte tussen ons. Vanuit de jeugdherberg werd er een avondwandeling georganiseerd. Daar gingen we aan meedoen. We liepen in het donker met een groep deelnemers het bos aan de overkant in. Daar gingen we ergens in een berm zitten en iemand vertelde een spannend verhaal. img_2754Daar heb ik niet veel van meegekregen, want ik had alleen maar oog voor mijn buurman. We werden op een bepaald moment gedropt, maar men had ons gewaarschuwd voor waakzame honden. Dus niet op het verkeerde terrein terecht komen. (In het aardedonker en onbekend gebied) Brrrrrrrrrrrrrrr. En ja hoor, opeens naast ons woest hondengeblaf, achter en voor ons, overal leek het wel. Je weet dat het een spel is, maar ik vond het doodeng. Gelukkig werd ik in bescherming genomen door mijn nieuwe vriendje.

Op onze Trekvogelwandeling kwamen we weer door dat bos en wat schetst onze verbazing: daar hing het bord, dat ze ons toentertijd met een zaklantaarn hadden laten zien en we zagen het hekwerk, dat ons dus veilig scheidde van de honden. Dat hek konden we indertijd niet zien in het donker!

img_2758img_2756

 

 

 

 

 

We zijn even van onze route afgeweken om richting de pont over de Neder-Rijn te lopen. Die wandeling maakten we 45 jaar geleden ook en toen gingen we ontbijten in een restaurant, dat nu een Chinees geworden is. Daar hadden we graag een kopje koffie gedronken en uitgerust, maar helaas was de zaak nog gesloten. img_2753img_2748Alleen de bushalte herinnert nog aan de plek. De bushalte waar ik het nieuwe vriendje heb uitgezwaaid met de gedachte: ‘Die zie ik nooit meer terug’. Nu, 45 jaar later blijkt die gedachte onjuist te zijn geweest. Ondanks het logistieke probleem (vriendje woonachtig in Noord Holland en ik in Zuid-Limburg) en nog wat andere obstakels hebben we geknokt voor onze liefde.

Thuis kwam ik erachter dat men een nieuw hotel gaat bouwen op de plek van jeugdherberg de Eikelkamp. Het amfitheater blijft behouden voor speciale huwelijksvoltrekkingen. Ik denk dat wij over vijf jaar daar wel eens een overnachting gaan boeken!

 

Bezweringsformule

Onze dochter met haar vriend zijn vanmiddag voor een vakantie vertrokken naar Amerika. We hebben ze even uitgezwaaid op Schiphol. Ook de moeder van dochters vriend was aanwezig. Konden we daar meteen kennis mee maken, want dat was nog nooit gebeurd. Het werd een gezellig samenzijn. Afscheid nemen, ook voor vakanties, vind ik altijd ingewikkeld. Je gunt de kinderen een heerlijke vakantie, maar je moet ze ook laten gaan, in dit geval naar de andere kant van de wereld. Mijn bezorgdheid wil ik niet laten merken en ik werd voorheen wel uitgelachen door mijn kinderen als ik het toch niet kon nalaten om even iets te zeggen in de trant van ‘wees voorzichtig’, ‘kijk goed uit’ of dat soort waarschuwingen. Dus vandaag bij het afscheid hield ik me in, maar tot mijn grote vreugde hoorde ik de moeder van mijn schoonzoon zeggen: ‘Wees voorzichtig’ . En daar kon ik me toen bij mooi bij aansluiten. img_1877Toen de kinderen weg waren, moesten we lachen omdat moederinstinct blijkbaar zo werkt. Schoonmoeder noemde het een bezweringsformule. Op deze manier heb je er alles aan gedaan en verder moet je je kinderen gewoon loslaten. We gunnen onze kinderen alles, maar we zijn heel blij als ze straks weer in levende lijve terug zijn.

Fijne mannen

Heerlijk even bijgepraat op een terrasje in Amsterdam. Man en ik hadden afgesproken met onze zoon en zijn vriend.  Er is over en weer altijd een warme belangstelling voor elkaar. Het was weer goed en gezellig om elkaar te zien en te spreken. Ik keek op een zeker moment het kringetje eens rond en voelde me heel rijk tussen ‘mijn’ fijne mannen.img_1870

Vakantiebaantje

Door de blog van Bettie kwamen bij mij ook oude herinneringen boven over vakantiebaantjes die ik heb gehad. Op een gegeven moment vonden mijn ouders dat 8  vrije weken wel wat erg lang waren met zo’n puberende dochter alsmaar over de vloer. Ik was denk ik 15 jaar. Via een vriendinnetje werd ik hulp in de huishouding bij een gezin ergens in Hoensbroek. (geen huis van de foto)kouvenderstraat-hoensbroek Er werd  van mij verwacht, dat ik schoonmaakwerkzaamheden zou gaan doen. Thuis hoefde ik het minimale te doen, dus ik was totaal onhandig. Ik voelde me daar zo niet op mijn plaats, liep eigenlijk alleen maar in de weg. Dit vakantiebaantje duurde maar één dag. Ik ging niet terug.

get_thumb.jpg2Via mijn vader, die contacten had met de kloosterzusters mocht ik, toen ik 16 was gaan werken in het klooster ‘Op de berg’ in Puth-Schinnen. Daar was een afdeling gevestigd van een zwakzinnige inrichting, zoals dat toen nog heette. Ook daar moest ik schoonmaakwerk doen. Ik kan me nog herinneren dat een non me heeft  geleerd hoe ik een dweil handig moest uitknijpen. Ik had het daar erg naar mijn zin. Naast schoonmaken moest ik ook helpen met eten geven van de patiënten. Ik werd geplaatst op de afdeling met de minst zware gevallen. Zo kon ik wennen aan de mensen. Het gezelschap was heel divers: aanhankelijke mensen met syndroom van Down, maar ook erg in zichzelf gekeerde autisten.

get_thumb6 jaar lang, totdat ik écht ging werken in het onderwijs, kwam ik daar terug. Het was geen goed betaalde baan, maar ik had het er naar mijn zin. Ze wisten daar wat ze aan me hadden. Daardoor werd ik ook elk jaar ‘bevorderd’. Dus kwam ik uiteindelijk ook in contact met de zwaardere gevallen. Ik werd ál meer gezien als een volwaardig personeelslid. Mensen uit bed halen, onder de douche zetten, verschonen, ik draaide er op een gegeven moment mijn hand niet meer voor om. Op de laatste foto zie je beneden en boven twee erkers. Dat waren twee afdelingen met groot balkon. De mensen werden daar op gezet, als ze niet mobiel waren, zodat ze ook buiten kwamen.

Toen ik op de Pedagogische Academie studeerde, dacht ik erover om in het Speciaal Onderwijs te gaan werken. De geestelijk gehandicapte mens, oftewel mensen met minder verstandelijke vermogens, daar had ik wel wat mee. Dus  zocht ik op de PA  stageplekken op MLK en ZMLK. Op de afdeling in Puth probeerde ik ook al eens wat uit om de mensen bezig te houden of te leren. Er werd eigenlijk weinig of niets met ze gedaan. Mijn muziekleraar van de PA is nog eens gekomen om muziek te maken. Maar als ik dan een jaar later kwam zag ik dat er niets was blijven hangen. Dat vond ik jammer, maar waarschijnlijk totaal niet haalbaar gezien het geestelijke niveau van de mensen.  Uiteindelijk vond ik het ook op het Speciaal Onderwijs lastig om te zien, dat het leerproces bij die leerlingen zo langzaam gaat. Zeker op  de ZMLK was een groot gedeelte van je beroep eigenlijk verzorgend. Daarvoor had ik blijkbaar toch niet het goede bloed. Dus ondanks of dankzij mijn vakantiebaan koos ik voor reguliere basisscholen om te gaan werken.

Fotobron:  Beeldbank

 

Kind op visite

Onze dochter kwam voor een lang weekend over naar Engeland. We haalden haar op van het station. IMG_0805Thuis komen de kinderen ook langs, maar dan is het voor een paar uurtjes, even op bezoek. Nu woonden we weer even samen. Het voelt meteen weer heel vertrouwd. Maar het was ook een speciale ervaring om te zien hoe snel je weer in je oude rol vervalt, je ouderrol, maar ook je kindrol. Maar nu als volwassen mensen weet je en kun je ook benoemen wat er gebeurt. Je kunt elkaar daar op aanspreken of erover lachen; blijkbaar gaan de dingen in ons gezin zoals ze gaan. Kortom er werd heel wat gefilosofeerd over onszelf en over de wereld. Daar hadden we heerlijk de tijd voor. En waar kan dat beter dan in het zonnetje bij de pier.IMG_0808 IMG_0809

Surprise!

Om de vakantie te vieren gingen manlief en ik uit eten in Amsterdam. Het was een mooie zomeravond dus wij wandelden eerst nog wat door de stad, richting de Plantagebuurt dit keer. Dat was een tijd geleden dat we in die hoek waren en daar zou ook wel ergens een eettentje zijn. Zo liepen we daar, totdat ik opeens mijn dochter met vriend zie zitten op een terrasje. Wat een toeval zeg! En nog heb ik niks door!! Blijkt mijn zoon en zijn vriend al te wachten op ons in restaurant ‘De Plantage’. Kreeg ik van hen allen een diner aangeboden om mijn pensioen te vieren, wat een feest! En wat een ‘surprise’! Met manlief in het complot was de actie helemaal geslaagd.IMG_0687Het werd een gezellige avond met heerlijk eten. Wat een prachtplek ook zo naast Artis met uitzicht op de vogelkooien met lepelaars.IMG_0689