Bijzondere begrafenisdienst

Vanochtend was er een begrafenisplechtigheid in de RK kerk van Monnickendam ter ere van de laatste oom van mijn man. Hij had de gezegende leeftijd van 97 jaar. Doordat de oom vader was van 16 kinderen werd het een speciale dienst. Allereerst werd de kist met het stoffelijk overschot binnen gedragen door 6 zoons. Meestal, als men zelf de kist wil dragen en het niet aan de begrafenisonderneming wil overlaten, moet men dragers bij elkaar sprokkelen uit kinderen, kleinkinderen, aan-getrouwden en zo. Nu realiseerde je je, dat er nog wel 10 andere kinderen in de kerk zaten, die ook als drager(es) hadden kunnen functioneren.

Men wilde de taken goed verdelen. Met als gevolg dat de halve kerk, die trouwens tjokvol zat, opstond toen de pastoor alle kleinkinderen opriep om een bloemenhulde te brengen. De oom heeft 106 nazaten (kinderen, klein- en achterkleinkinderen) op dit moment.  De dienst liep erg uit, omdat er tot slot wel 4 kinderen nog een woordje wilden doen over het leven van en met hun vader. Meestal is men al blij als één iemand van de familie bereid is om een toespraak te houden. In dit geval werd er een zwaar beroep gedaan op de luister-concentratie van de aanwezigen, want de verhalen waren niet echt op elkaar afgestemd, maar het zij ze vergeven. Het allerindrukwekkendst vond ik, dat het Ave Verum van Mozart prachtig gezongen werd door een koor voor deze gelegenheid samengesteld uit louter familieleden. Zo bijzonder! Zelfs de pastoor, die al heel lange ervaring heeft met begrafenisdiensten, was helemaal ontroerd. Ik durfde natuurlijk geen foto te maken maar hier even een Ave Verum van Youtube gehaald.

Op zoek naar mijn roots (6) Asselt

Mijn voorvaderen zijn waarschijnlijk handwerkslieden geweest van het meest eenvoudige soort . Namen vinden is niet meer zo heel ingewikkeld tegenwoordig, maar om iets te weten te komen over het leven, dat ze toen leiden, dat is vrij moeilijk. Nu had ik gelezen over een klein museumpje in Asselt, dat meer vertelt over het leven van de  gewone man van een aantal eeuwen geleden. Dus ging het vanuit Horn verder langs de Maasplassen. Asselt bleek een klein pittoresk dorpje, net een openluchtmuseum. 

De boerderijen en de kerk liggen hoog op een soort terp met de Maasplassen aan hun voeten. Het was nu winters kaal, maar zelfs dat had zijn charme. Het Dionysius kerkje of ook wel in de volksmond Rozenkerkje genoemd, heeft gedeeltes, die al uit de de Romeinse tijd stammen. Voor de liefhebber lees je hier meer over de bouw en de geschiedenis. In het dorp zie je overal borden staan met verhalen over Noormannen, die hier ooit (rond 800) aan wal zouden zijn gekomen. Uithangbordjes markeren een wandelroute. In het Rozenkerkje zit nog het zogenoemde Noormannenpoortje. In 2016 is het hele verhaal over de Noormannen ontkracht, maar de route houden ze er hier lekker in.Helaas was het Cultuur Historisch Museum gesloten, dus ben ik niets wijzer geworden over mijn familie, maar ik heb wel genoten van zo’n onbekend dorpje aan de Maas. Nu mag ik hier nog eens terug, als het museum en de kerk open zijn. 

Op zoek naar mijn roots (5) Horn

Tijdens mijn genealogische speurtocht heb ik ontdekt, dat mijn oudst bekende voorouders tot nu uit Horn afstammen. Onderweg naar familie in het uiterste zuiden van Limburg, sloegen we eerder af richting Maasplassen. We gingen eens sfeer proeven in Horn en het kasteel bekijken. Alleen van buitenaf helaas, want het wordt nog bewoond.Niet dat mijn voorouders van adel zijn, maar met een beetje fantasie kun je toch wel bedenken, dat de mensen, die rond 1650 in Horn woonden, ook al waren ze eenvoudige boeren,  naar alle waarschijnlijkheid iets met het kasteel en zijn bewoners van doen hadden. We zullen het nooit weten, maar we genoten van een rondwandeling om het kasteel heen. Het is een van de weinige nog bewaard gebleven burchten in Nederland met ringmuren. Het kasteel en zijn bewoners hebben een belangrijke rol in de geschiedenis gespeeld met name bij de opstand tegen het Spaanse  regiem en het ontstaan van de staat der Nederlanden.

In de parkachtige kasteeltuin was het goed toeven in het voorjaarszonnetje.

Je proeft er de geschiedenis, vooral rondom het kasteel en de kerk. Dat komt ook door de frisse rood-groene kleuren van luiken en deuren, die erop duiden, dat deze boerderijen bij het landgoed van de graven van Horne hebben gehoord.

‘Filmster’

In de vijfde klas van de lagere school (zou nu in groep 7 zijn) werd onze klas gevraagd om te figureren in een kinderfilm over Pietje Bel. Dat was in 1963. De filmregisseur Henk van der Linden (van de eerste Nederlandse kinderfilms) woonde in ons dorp in Zuid Limburg. Ik stond als kind vaker te kijken als er bij ons in de buurt filmopnames werden gemaakt. Ik vond het een fascinerende wereld en droomde ervan om filmregisseur te worden. Helaas heb ik het niet verder gebracht dan circuspubliek. Toen de film in 1964 in de bioscoop werd vertoond, mochten alle figuranten gaan kijken. Helaas was ik toen ziek, met als gevolg, dat ik die film zelf nooit gezien heb. Door toeval ontdekte ik, dat filmtheater Eye een filmarchief heeft en oude zwart-wit-films heeft opgeknapt en zodanig bewerkt dat ze digitaal te zien zijn. Ik waagde er een mailtje aan en ben nu in het bezit van een stream met de film ‘De wereld van Pietje Bel’.

Vanmiddag ben ik even weg geweest van deze wereld en was weer terug in mijn kinderjaren. Ik zag mezelf zitten in het publiek. Op de bovenste foto (gemaakt van mijn laptopscherm, dus geen geweldige kwaliteit) zit ik met knot onderaan de foto. Hier beneden zit ik uiterst rechtsboven in de hoek.Als de dag van gisteren weet ik nog, dat we steeds maar weer naar buiten moesten rennen en ‘brand, brand’ roepen, zonder te lachen. En dat laatste was natuurlijk de reden, dat het zo vaak over moest. Hier beneden ren ik weg naar rechts met knot en rok.

Ik kende alleen maar het verhaal van het circus en heb ook jaren gedacht dat de film ‘Pietje Bel en het circus’ heette. Maar vandaag ontdekte ik, dat het circusgedeelte maar een klein stuk van het hele verhaal is, dat zich helemaal afspeelt in Rotterdam. Dat de filmwereld maar schijn is, zie je aan opnames die gemaakt zijn in de Rotterdamse haven en het gedeelte van het circus dat is opgenomen in een oude schuur in Thull in Zuid-Limburg. Ze willen het ons doen voorkomen alsof het allemaal ergens in Rotterdam is.

Verder is het een ontzettend cliché verhaal met een ondeugend jongetje, een boze veldwachter, de nodige achtervolgingsscènes enzovoort. Vroeger zaten de kinderen bij deze films op het puntje van hun stoel, maar of het de huidige jeugd nog zo zou aanspreken als ons, vraag ik me af. De (kinder)filmwereld heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt, met de films van van der Linden aan het begin ervan.

Ongeveer 10 dagen na plaatsing van dit blog hebben ze 3 kinderfilms van Henk van der Linden op YouTube gezet en er is op de site van Eye filmmuseum een item aan Henk besteed met ook plaatsing van 3 films. Iedereen kan nu de bewegende beelden zien. Bovenstaande vind je ongeveer na 40 minuten.

https://www.eyefilm.nl/collectie/over-de-collectie/zoeken-en-kijken/dossiers/kleine-kijkers-groot-publiek-de-kinderfilms

Familie-kerst-diner

Ik ben er klaar voor. Vanavond gaan wij genieten van ons familie-kerst-diner. Wat vroeger dan normaal en dat heeft alles te maken met reislustige kinderen. Zij willen hun kerstvakantie ten volle benutten en vliegen morgen de wereld over. Willen we dus met zijn allen om de tafel, dan moet dat vandaag gebeuren. Op zich maakt de dag ons niet uit, als we elkaar maar zien en spreken. Ook maken we er nog een Sinterkerst van met cadeautjes.

Wat we gaan eten is nog een verrassing, elk stel maakt een gang. Wij hebben voor de soep gezorgd. Laat ze maar komen!

Winters gezellig

Inmiddels zijn de gordijnen gesloten, maar een groot gedeelte van de dag was dit de aanblik naar buiten.De sneeuw nodigde de buurkinderen uit om lekker buiten te gaan spelen, maar wij zijn de deur niet uit geweest.

We hebben zelfs amper naar buiten gekeken, waardoor we vanavond pas zagen dat er best een pak sneeuw ligt. Wij hadden het de hele dag te druk met het opsnorren van mijn voorvaderen. Vannacht was het half 2 en vandaag ging het speurwerk de hele dag door. Daar was het net zo’n dag voor en het is gewoon verslavend.

Waterlands archief

Al vier keer heb ik een cursusles Genealogie gehad in het Waterlands Arrchief in Purmerend. De lessen worden steeds door een andere medewerker van het archief gegeven, ieder met zijn/haar eigen expertise. Ik ga er met veel plezier naar toe. Ik leer de officiële weg te bewandelen om mijn voorvaderen op te sporen. Het gaat veel over gehanteerde begrippen, zodat je teksten beter begrijpt. Maar ook leer je de verschillende soorten bronnen kennen, waar je in kunt zoeken. Je hebt naast het bevolkingsregister de kerkregisters met Doop, trouw en begrafenislijsten. Maar ook notariële aktes, dienstmeidenregisters, militairen administratie, poorterregisters en nog veel meer. Ik sta ervan te kijken, wat er allemaal geregistreerd is, zeker na 1800. Maar toch ook daarvoor is er veel te vinden. Ik ben dan ook met mijn speurtocht naar mijn voorvaderen bij enkele takken al terug tot de 6e generatie. Zo leuk!

De schoenendoos

De schoenendoos had ik de laatste keer dat we er waren, mee genomen uit Limburg. Hij behoort tot de nalatenschap van mijn vader. Toen ik hem weer zag maakte mijn hart een sprongetje van herkenning en plezier. Het was namelijk al zowat vijftig jaar geleden, dat mij die doos onder ogen kwam. En nu kon ik hem zomaar mee naar huis nemen om op mijn gemak nog eens te bekijken. Ik heb eigenlijk een haat/liefde verhouding met deze doos. Er zit een viewer in met een stapel kijkplaatjes van Lourdes, het Franse bedevaartsoord. Als kind heb ik die kaarten heel vaak bekeken. Zelfs zo intensief, dat ik er nu nog heel veel van herkende. En weer vond ik alles even mooi en indrukwekkend wat ik erop zag.

Vanaf mijn pubertijd begon ik het een en ander eens wat kritischer te bezien. Tegelijk met het afnemende geloof in de kerk begon ik ook de wonderen, die op voorspraak van Maria plaatsvonden, in twijfel te trekken. Ook het feit dat mijn vader jarenlang minstens eens per jaar,soms zelfs twee of drie keer naar Lourdes ging, werd niet meer zomaar geaccepteerd. Weliswaar was het voor hem geen vakantiereis. Hij was brancardier voor de zieken die meereisden met de Limburgse Bedevaart. Maar wij als gezin zijn nooit op vakantie geweest. Al zijn vakantiedagen gingen op aan de reizen. Toen mijn vader mij na mijn eindexamen een reis naar Lourdes aanbood heb ik uit dwarsheid geweigerd. Ik heb er nu wel spijt van, dat ik mezelf die ervaring ontnomen heb. Nu zou ik wel door dat bedevaartcircus heen kunnen kijken naar al het natuurschoon en andere bijzonderheden, die daar ook te beleven zijn. Toen kon ik het niet. Daardoor ben ik tot op heden nog nooit in Lourdes geweest, hoewel ik het daar uit kan tekenen vanwege de mooie plaatjes, die ik tich keren met de viewer gezien heb. Als ik eens in de buurt kom, ga ik nu zeker erheen.

Regionaal Historisch Centrum Limburg

Nu ik me gestort heb op het stamboomonderzoek van mijn familie is het een logische stap om naar het Regionaal Historisch Centrum Limburg in Maastricht te gaan. Alle gegevens, voor zover bekend, uit heel Limburg heeft men daar verzameld in 18 km archiefmateriaal. Ze zijn gehuisvest in een voormalige kloostercomplex van de Minderbroeders met historische bijgebouwen. Alleen om daar al eens te kunnen rondlopen was al een feestje. Ze hebben het prachtig functioneel gemaakt. Helaas mocht mijn fototoestel niet mee in de studiezaal, dus ik kan alleen de buitenkant laten zien. Ik begon mijn onderzoek met het doorzoeken van doop- en huwelijksregisters uit Kessel en Maasbree om meer te weten te komen van de geboorteplaats van mijn betovergrootvader. O.a. met microfiches kun je kijken naar de handgeschreven bladzijdes over je familieleden. Ik vond het fascinerend. De tijd vloog voorbij, maar helaas heb ik nog niet meer gevonden dan een ander geboortejaar van mijn betovergrootvader van mijn moeders kant. We hebben het over het jaar 1809.

Ik ben in het bezit van een bezoekerspas en zal zeker nog vaker een bezoek brengen aan dit prachtige centrum.