6 woordverhaal: Vormen

Kunstige vormen, uit goed hout gesneden

Als je hele dagen loopt te genieten van de natuur is het toch ook een welkome afleiding om wat cultuur, oftewel kunst te snuiven. Als dat dan tijdens de wandeling gebeurt, is het helemaal mooi. Zo werden we in Pieterburen verrast door het prachtige en vele houtsneewerk, dat daar het interieur van de Petruskerk siert. Meestal zijn de kerkjes sober ingericht, maar hier had men zich uitgeleefd aan het houtsneewerk. Knap en prachtig. Vooral zo’n boog had ik nog nooit gezien.

Bij Doldriest zie je nog meer 6 wvh over ‘vormen’.

Pieterpad: Winsum – Pieterburen

We lopen deze keer het stuk van het Pieterpad, dat voor velen of de begin- of eindetappe is. Voor ons is het geen van beiden. We lopen nu dit deel hier omdat het logistiek vanuit ons Groningse verblijf handig is. Deze uithoek van het land is vanuit eigen huis moeilijker bereikbaar. Het beloofde een warme dag te worden, maar wij schatten in, dat je zo dichtbij de Waddenzee wel een zeebriesje zou voelen. Dat was ook zo en daardoor het ideale wandelweer. Voor de tweede keer vertrokken we vanaf station Winsum. We zagen weer een heel ander deel van het stadje dan de vorige keer. Een molen met kneuterig straatje en een eeuwenoud kerkje. Het is mooi, dat alle kerken hier te bezichtigen zijn.

Het land dat we doorkruisten is meer akkerland o.a. met graan, aardappel- en uienteelt. De bruine aarde geeft weer een ander aanzicht dan de weilanden van de vorige etappe.In Eenrum vonden we een bank bij de kerk, waar we lekker ons lunchpakket verorberden. Daarna liepen we recht op Pieterburen af. Deze wandeling was maar kort, slechts 11 kilometer. Om twee uur zaten we dan ook al aan de thee op onze eindbestemming van vandaag. In Pieterburen word je eraan herinnerd, hoe ver je gaat lopen als je nu begint of hoever je al gelopen hebt. Wij zitten nu op ongeveer 130 kilometer totaal, die we al (met etappes in Limburg) van deze totale wandelroute gelopen hebben. We zijn dus nog even zoet.

Voor vandaag waren we nog niet moe, dus besloten we om nog naar de Waddenzee te lopen. Dat was 3 kilometer heen en ook weer terug. Daar was goed te zien hoe het land in Groningen op de zee gewonnen is.

Het zijn hier mega boerenbedrijven, die van oudsher nieuw land, op de zee gewonnen door inpoldering, bij hun bestaande land mogen voegen. Wij liepen eerst naar een dijk, die ze nu slaperdijk noemen, want hij houdt de zee niet echt meer tegen. Je ziet nog  wel hoe de doorgangen in de dijk, vroeger afgesloten konden worden.

Achter die dijk strekt het land zich nóg verder uit met als begrenzing een hoge zeedijk.

Daarbovenop stond een standbeeld ‘de Wadloper’ genaamd. 

Je kijkt er uit over de Waddenzee. Bij helder weer zie je daar Rottumeroog, Rottumerplaat en het Duitse eiland Borkum liggen.Het was een fascinerende tocht, zo naar het einde van ons land.

Mika

Naast de kippen passen we ook op hond Mika. En dat gaat ons gelukkig wel beter af.  Het is ook zo’n lieverd en zo gemakkelijk. Ze luistert goed. Je kunt zo lekker met haar ravotten en lange wandelingen maken. Ze is inmiddels al 9 jaar maar nog net zo actief en speels als toen ze jonger was. Ik zou haar zo mee naar huis willen nemen!

Voor de fotocursus die ik volg moest ik nog een dierenportret inleveren. Ik heb nu een gewillig fotomodel. Niet dat Mika zielig is hoor en steeds maar op moet zitten. Het gaat spelenderwijs. Ik maakte een collage van alle oefenstof.

Deze foto heb ik ingestuurd en ik kreeg een positieve beoordeling terug. 

Pieterpad: Winsum – Groningen

Met het ideale wandelweer (weinig wind, veel zon, ook wolken en niet al te warm 17 graden) in het vooruitzicht togen we naar het platteland ten noorden van de stad Groningen. We startten  in Winsum en liepen tegen de zon in naar het zuiden, te weten naar de hoofdstad Groningen. Heel ander land dan ongeveer 40 kilometer zuidelijk, waar veel  meer bomen zijn. Hier is het open wierden landschap. De mooiste boerderijen liggen er op hoger gelegen wierden of terpen genaamd.De asfaltpaden wisselden af met graspaadjes dwars door het land. Mooie vergezichten en prachtige boerderijen waren ons deel. 

Ongeveer halverwege kwamen we in Garnwerd aan. Daar pauzeerden bij Hotel Hamming. Van ouds her een (ook voor ons) bekend adres, je zit er heerlijk op het terras over het water van het Reitdiep te staren. De route van het Pieterpad liep door het mooiste straatje van het dorp. Alleen in de zomer, als alle stokrozen aan beide zijden van de straat in bloei staan, is het er nog mooier.

Ik hou erg van de Groninger kerkjes. Die zagen we vandaag weer genoeg. Het begon al in Winsum met een kerk met trap. In Oostrum ligt de kerk op een wierde en in Garnwerd staat ie aan het eind van het mooie straatje. Allemaal bijzonder.

Na 19 kilometer waren we wel dat we de hoofdstad hadden bereikt. Als tegenstelling met het platteland, liepen we de laatste kilometers dwars door het zonnige Groningen. Een mooie afsluiter.

Trafo’s op de brink

Eerder maakte ik al een blog over allerlei bijzonderheden, die er op brinken (dorpsweides met bomen) in Drenthe te zien zijn. Ik noemde daar nog niet bij dat ik ook verschillende keren transformatorhuisjes zag staan. Door Bvision, die ze verzamelt op zijn blog, valt mijn aandacht daar altijd op. Het trafohuisje in Gasteren stuurde ik daarom door naar Sjoerd. Hij plaatst het vandaag.

En nu ik toch bezig ben: In Loon zag ik een nog veel mooier exemplaar staan, weer op de dorpsbrink. (Niet doorgestuurd)

Westerbork

Westerbork was een mooi fietsdoel. De tragische feiten zijn bij ons genoeg bekend. Toch is het goed om zo’n historisch gruwelijke plek onder de aandacht te blijven brengen. Daar staat dan ook een museum met vol aangrijpende verhalen en gebruiksvoorwerpen van doodgewone, onschuldige mensen, die men meende te moeten vermoorden. Westerbork was maar een doorgangskamp. Er was nog veel alledaags brief-en pakjesverkeer met de buitenwereld mogelijk. Des te schrijnender is de afloop.

Op een paar kilometer vanaf het museum is de open ruimte in het bos waar het barakkenkamp lag. Er staat nog maar één barak, helemaal leeg met open zijkanten, om een beeld te krijgen van de situatie toentertijd. Op een maquette in het museum zag ik de hoeveelheid, die er echt gestaan heeft.

Je ziet nog resten van de spoorlijn (nu een monument) en een treinwagon. Verder staan er om de paar meter palen, met de data van transporten met de aantallen van afgevoerde mensen per keer. Op de foto een uitkijkpost.

Je kent de feiten, maar door de opstellingen daar op de plek zelf, gecombineerd met de verhalen, komt het wel echt bij je binnen. Hoewel het toch altijd iets ongeloofwaardigs en onvoorstelbaars blijft hebben. Hoe konden mensen elkaar dit aandoen? Het is helaas echt gebeurd. Des te schrijnender is dan de tegenstelling te zien tussen de barakken en de prachtige villa, die de SS-kampcommandant van Albert Konrad Gemmeker in 1942 betrok. Het huis is gebouwd in 1939 voor de directeur van het vluchtelingenkamp, dat Westerbork toen was. Als bescherming tegen de kwetsbaarheid van het houten gebouw hebben ze er een glazen kooi omheen gebouwd. Zo is het echt een museumstuk, wat ons nog meer met de neus op de feiten drukt.

Laten we leren van de geschiedenis………………………………Maar het leven gaat door, dus wordt het terrein ook gebruikt door de sterrenwacht en staan er grote telescopen opgesteld.

2 concerten

Fietsend door Grollo zochten we naar het museum van Cuby and the Blizzards. Dit was één van de bands , die bekend werden als het genre ‘Nederbeat’ in de zestiger jaren. Het ‘Groeten uit Grollo’ (hun 2e album) konden we eens even in het echt bekijken. Aan het begin van een straat in een plantsoentje staat een standbeeld van Harry Muskee, zanger van de band.

Om de zoveel meter de straat in staan grote zwart-wit foto’s van allerlei bands. Op straat stonden overal muziekteksten. Dit was de enige nog leesbare.  Thuis snel het youtube filmpje opgezocht om even sweet memory’s op te halen.

Het museum zelf was gesloten. 

Verder op fietsten we over een houten brug. Wat een concert viel ons daar te beurt. Het was oorverdovend en zo leuk dat we de zangers en zangeressen in het water vlak voor ons zagen liggen. Ik vraag me af of C & B ooit zoveel lawaai (muziek) hebben geproduceerd.

Zonaanbidders en Brinken

Afgelopen zondag op de brocante markt op de Brink in Zuidlaren zagen we deze zonaanbidsters genieten en dat deden wij ook. Maar na een kort bezoekje aan de markt fietsten we verder door zonovergoten Drenthe. Het werd een rondje van wel 50 kilometer langs dorpjes als Annen, Eext, Anloo, Rolde, Taarlo, Zeegse en via Midlaren naar huis. We kwamen in elk dorpje wel een Brink tegen. Bijzonder was, dat er in Annen een Brink genoemd is naar Roelof Schuring. Hij was aardrijkskundeleraar  maar vanwege zijn speciale, nieuwe benadering op het aardrijkskunde-onderwijs wordt hij gezien als een grondlegger ervan. In Annen houden ze hem in ere met een monument op de Brink die zijn naam draagt. Zo’n geleerd en beroemd man is er toch maar geboren in Annen, zullen ze gedacht hebben. Als je zoon aardrijkskundeleraar is, moet je bij zo’n monument wel even blijven stilstaan, natuurlijk.Vlak bij het Balloërzand staat midden in een weiland een aparte steen, geen hunebed of zwerfkei dit keer, maar een vierkant blok met kijkgaten, waardoor je naar vier kanten  het landschap als een schilderij kunt bezien.  Het is een monument, voor landschapsarchitect  Harry de Vroome dit keer. Hij is de geestelijk vader van het stroomdal van de Drentse Aa en tijdens zijn leven is zijn ideaal verwezenlijkt.

In Taarlo zat een ooievaar te broeden boven op de paal, midden op de Brink. Dat kan alleen in Drenthe, geloof ik.

Tegenstelling: recht – schuin

Voor de tegenstelling van deze week kom ik uit bij een foto van de bouw van het Groninger Forum. (bron gemeente: Het Groninger Forum wordt een spectaculair, voor iedereen toegankelijk gebouw van tien verdiepingen. NL Architects tekende het ontwerp. Het Groninger Forum is straks zeven dagen in de week  geopend en brengt een keur aan (inter)nationale exposities, films, documentaires, debatten, literaire evenementen, talkshows, presentaties en manifestaties over de wereld van nu. Naast de bibliotheek en de filmzalen herbergt het Groninger Forum ook het Nederlands stripmuseum en de VVV-winkel. Op de bovenste verdieping komt een skylounge met restaurant en een dakterras met uitzicht over de historische binnenstad.)
Na een architectuur wedstrijd is dit ontwerp gekozen. Afgelopen week waren we even in de Groninger hoofdstad en bekeken we de vorderingen van de bouw van dit spectaculaire bouwwerk, dat veel schuine kanten krijgt.  De hijskraan staat gewoon recht, uiteraard.

Hier staan nog meer foto’s met deze tegenstelling.