Ik bedacht opeens, dat het toch heel bijzonder is dat ik deel uitmaak van een praatgroep, die bestaat uit vier vrouwen. Praatgroepen waren in de zeventiger jaren een fenomeen wat veel voorkwam ook in feministische kringen, maar eigenlijk hoor je er nu nooit meer over. Wij zijn nog een overblijfsel uit die tijd. Ik realiseerde me opeens dat we al zo’n 25 jaar, precies weet ik het eigenlijk niet, zo om de twee of drie weken bij elkaar komen. Bij toerbeurt brengen we de avond bij een van ons door. We hebben wel onderwerpen die we bespreken a.d.h.v. krantenartikelen, boeken of tv programma’s. Ook gaan we ook wel eens samen naar de film, uit eten of wandelen.

Maar terugblikkend besefte ik, dat de gesprekken de laatste tijd ook gaan over kleinkinderen, oma-gevoelens en dergelijke. De tijd lijkt nog maar zo kort achter ons te liggen dat onze kinderen en opvoedvraagstukken onderwerp van gesprek waren. We zijn ook een steun voor elkaar geweest toen enkelen van ons gingen scheiden. We waren ook getuige van nieuw geluk wat weer gevonden werd. Ook onderwerpen als: "Wat doen we met moeder tijdens de feestdagen" zijn serieus besproken. Nu realiseerde ik me opeens, dat wij nu zelf al haast door onze eigen kinderen op deze manier besproken kunnen worden. Wat vliegt de tijd!