Carré

Heel Carré was volgestroomd om te gaan genieten van de Ierse singer songwrither Chris de Burgh. Ik had tot een week geleden nog nooit hem gehoord, laat staan dat ik zijn muziek kende. En toch zat ik gisteravond tussen zijn fans in de zaal. Het was een belevenis, temeer omdat ik omringd was met mensen, die alle teksten letterlijk mee konden zingen die voor mij allemaal totaal onbekend waren. Ik vroeg me dan ook af waar ik geweest was op deze planeet. Dat ik dan geen fan was, dat had gekund, maar ik heb nooit iets van de muziek van deze man opgevangen. Vriendin M had me uitgenodigd. Ze was vergeten te zeggen dat rode jurken favoriet zijn als dresscode. Ja want er zaten opvallend veel vrouwen in rode jurken tussen het publiek. Tot aan het einde moesten ze wachten op de hit ‘Lady in Red’. Hier een filmpje voor  mensen zoals ik, die geen voorstelling hebben bij de zanger, de muziek en dit nummer.

Skyline

Varen in het Ilperveld levert veel verschillende skylines op. Het natuurgebied wordt omringd door de volgende steden en dorpen. Mooi dat we in het dichtbevolkte gebied zo’n prachtige natuur hebben. Het is niet een heel gemakkelijk toegankelijk gebied, maar dat houdt het daar dan ook rustig.Watergang Watergang en bezoekerscentrum Ilperveld.Purmerend, Weidevenne. Daar hadden ze een bui. Ilpendam eerst verder weg met zijn twee kerken en dan dichterbij.Amsterdam met de Hemcentrale Landsmeer  Purmerland en Den Ilp.

Foto-vaarexcursie

Ik had me ingeschreven voor een foto-vaartocht door het Ilperveld, een natuurgebied dichtbij huis aan de overkant van het Noord-Hollands kanaal. Vrijwilligers van het Noord-Hollands landschap organiseren allerlei excursies en workshops vanuit het natuurcentrum. Daar zat ik dus op zondagmiddag in een boot te midden van wildvreemde mensen met fototoestellen, waarvan de meesten enorme toeters aan hun camera hadden zitten. Ik had gedacht hier nog weer meer te leren over fotograferen, maar het was me al snel duidelijk, dat het niet ging gebeuren. De gids was vooral een kenner van vogels,  planten en de ontstaansgeschiedenis van dit waterrijke gebied. En ook daarover valt er voor mij veel te leren, dus heb ik goed geluisterd naar natuurgids Klaas. Het was bar koud als we de wind op kop hadden in de boot. Mutsen gingen op, handschoenen aan, maar gelukkig brak de bewolking. De zon ging zelfs schijnen, maar het bleef koud. De wolken bleven bonkig, wat prachtige luchten opleverde. We hielden het gelukkig helemaal droog! Ondertussen wees de gids ons op allerlei vogels aan de kant. Er werd gefotografeerd dat het een lust was.  Maar met een varende boot en vogels die niet echt stil gaan zitten om te poseren, was het nog lastig om goede, scherpe foto’s te maken. Op het land was er een en al bedrijvigheid. Jonge pulletjes, moeders die krijsend en met oorlogstooi hun jong beschermen (kievit) , een fuut zat te broeden en we lieten een paar ganzen opvliegen van hun nest. We zagen veel soorten vogels, de meesten wel min of meer alledaags. Ik heb de kwikstaart op een paal vastgelegd. We zagen een zeldzamere gele kwikstaart, maar die liet zich niet op de foto zetten, althans niet door mij. Op het land allerlei drukte van grauwe ganzen, brandganzen, nijlgans, Canadese gans, meeuwen, futen en nog meer.  Ook in de lucht genoeg bedrijvigheid. De Kiekendief kwam in onze buurt. Op een gegeven moment gingen we aan land. De ondergrond van het Ilperveld is veen. Het is drassig gebied en waar je loopt heb je het gevoel, dat je op water loopt. Zo beweegt de grond mee. De plantengroei was nog beperkt. Op de zonnedauw en de orchideeën moeten we nog een maand wachten. De gids vertelde over veenmos, dat hier veel voorkomt. Zomer en winter blijft dit plantje nat. Het houdt het vocht vast. Dat is de reden dat dit veenmos vroeger als maandverband werd gebruikt. Verder staat op de collage de échte koekoeksbloem en hondsdraf.

Aan de voet van de Peperbus

Mijn vrij-reizendag moest nog worden besteed vóór 15 april. Dus stapten we in de trein om Zwolle met ons bezoek te vereren. En wat is het toch een sfeervolle oude Hanzenstad. Als een stad een stadspoort heeft en nog restanten van een omwalling kan het bij mij al niet meer stuk. Ook uit latere periodes staan er mooie statige huizen. Er is vrij veel Jugendstil te zien in versieringen aan gebouwen. Kortom we kwamen niet uitgekeken, want behalve op straat hebben ze de nodige prachtige kerken, zoals de grote kerk. Die bezochten we even. Daar stond in een hoek van de kerk een kunstwerk. Ik raakte in gesprek met de kunstenares, Wilma Wilbrink. Zij legde mij uit, dat ze op allerlei verschillende locaties de flinterdunne stroken drapeert als stromend water en daarbij een stapeling van stroken maakt, net zo hoog als op die betreffende plek de zeespiegel zou zijn. Je ziet dus hoever je onder Nieuw Amsterdams Peil zit. De klei waarmee ze de stroken heeft gebakken, haalde ze uit de IJssel, waar gewerkt werd aan het veiliger maken van de rivieroevers. (Geef ruimte aan de rivier) In de bekende Peperbus was net een begrafenisdienst aan de gang, dus daar konden we niet in. Maar bij Waanders daarentegen was het genieten van de mooie manier waarop de kerk omgebouwd is tot boekwinkel. Mooie oude vondsten heeft men gewoon laten zitten. Na al dit moois wilden we nog naar museum de Fundatie, want daar kwamen we eigenlijk voor naar Zwolle. Morgen verder hierover.

Verzetsmuseum

Tegenover de ingang van Artis is het Verzetsmuseum gevestigd. Samen met ex-collega M  heb ik dat museum bekeken en het was een bezoek meer dan waard. Prachtig ingericht met veel authentieke materialen en met geluids- en filmfragmenten, die alle gebeurtenissen uit de tweede wereldoorlog en de rol van het verzet daarin nog aanschouwelijker maakten. Een mooie opbouw over de zuilen in de maatschappij toentertijd, zoals katholieken, protestanten, socialisten om de gebeurtenis te plaatsen in de tijdgeest. Hoe de oorlog rustig begon; er leek weinig te veranderen. Gaandeweg dringen de Duitsers echter àl meer binnen in de Nederlandse maatschappij. Ook zie je hoe de Jodenvervolging  langzaam uitgroeit tot die grote ramp. Daarnaast  de keuzes die mensen maakten om wel of niet samen te werken met de Duitsers, de NSB, de rol van het verzet, drukpers, bonnendistributie, vervalsen van persoonsbewijzen, schuilplaatsen, onderduik en de viering van de bevrijding met als staartje nog de periode in Nederlands Indië. Een mooi rond verhaal van een periode in onze geschiedenis die we niet herhaald willen zien. Een verhaal, dat wel bekend is, maar toch niet genoeg herhaald kan worden. verzetsmuseum-synagoge-20-2-2017Super enthousiast was ik over het JUNIOR gedeelte. Aan een dorpsplein staan vier huizen. In die woningen kun je meebeleven hoe vier kinderlevens tijdens de oorlog verlopen zijn. p1010014Vóór elk huis stellen de kinderen zich aan je voor. Dan kun je het huis binnengaan. Via allerlei deurtjes, knoppen, de authentieke inrichting gaan de kinderen voor je leven.p1010012 Je ziet ook nog ergens een schuilplaats in een badkamer, goed weggewerkt achter de badtegels.p1010013 De vier kinderen hebben allemaal een verschillende achtergrond. Henk komt uit een gezin, waar men de oorlog onderging zonder partij te trekken, wachtend tot het voorbij zou zijn. Jan is de zoon van een dominee die in het verzet zat. Dan nog één Joods meisje, die zat ondergedoken en een meisje waarvan de ouders NSB ers waren. Alle vier hebben ze de oorlog overleefd. Het zijn nu krasse 80tigers. Dit JUNIOR-museum is een must voor kinderen om met hun (groot)ouders naar toe te gaan.(vind ik) Kinderen krijgen een boekje waarin ze allerlei vragen moeten zien te beantwoorden. Indrukwekkend gedaan!p1010065

Even Enkhuizen

p1000981We maakten een stadswandeling door Enkhuizen. De stad is nu vooral bekend vanwege het Zuiderzeemuseum, maar het oude centrum is een openluchtmuseum van zichzelf. Daar kan heel wat geschiedenis over verteld worden. De rijkdom komt uit de Gouden Eeuw en houdt verband met de VOC en de WIC.p1000980 Vlak bij het NS station ligt het Snouck van Loosenpark. In een parkachtige omgeving, die ook wel aan een open hofje doet denken, liggen daar eenzelfde type woningen. Dat blijkt een project te zijn, waarbij  met geld van een Enkhuizer patriciërsgeslacht, een vijftigtal arbeiderswoningen is gebouwd, zo ongeveer de eerste sociale woningbouw.  De familie Snouck van Loosen was rijk geworden door de slavenhandel. In de 19e eeuw stierf de laatste van zes kleindochters. Ze waren alle zes kinderloos gebleven. In het testament werd bepaald dat het geld naar dit project zou gaan en dat er een stichting in het leven geroepen zou worden, die de miljoenen zou gaan beheren. Er is ook nog een ziekenhuis gebouwd en de woning van de laatste telg werd een rusthuis voor rijke bejaarden. Ze hadden blijkbaar iets goed te maken.p1000977

The Red Turtle

Bijna anderhalf uur heb ik in een sprookjeswereld vertoefd. De tekenfilm voor volwassenen, die je meeneemt naar een onbewoond eiland is ontzettend mooi en knap gemaakt. Je leeft mee met de man die is aangespoeld op het eiland, je kent op een gegeven moment ook alle plekken daar. Je voelt en ziet wat er speelt, je kunt je verplaatsen in de gevoelens van de mensen, maar zonder dat er ook maar één woord gesproken wordt. De bij tijd en wijle meeslepende muziek maakt het sprookje af.

Aan de Herengracht: Tassenmuseum

img_3013Vrijdag was ik er al even geweest, maar vandaag heb ik het hele Tassenmuseum bezichtigd samen met Janet een oud – collega en vriendin. Ze laten daar met hun collectie de ontwikkeling van de tas zien, door de eeuwen heen. Beginnend met een buideltje aan een riem tot supermoderne en giga dure exemplaren van beroemde mensen en Royals. Je staat er in eerste instantie niet bij stil, dat de tas van gewoon gebruiksvoorwerp verworden is tot een statussymbool. Tassen zijn ook gemaakt van allerlei materialen zoals haak- of breisels van kralen, fijne katoen, riet, leer, huiden van slangen, paarden, paling, rog, struisvogelpoten, plastic, ivoor en nog meer. Ook waren tassen aan stijlen onderhevig zoals Jugendstil of Art Deco. Goed dat er zoveel bewaard is gebleven en mooi om te zien. Hier een collage van tassen van verschillende materalen en vormen:twee-grachtenpanden-musea-001 En dit is een greep uit de koninklijke tassen (Royal Bags), zoals de schildertas van Wilhelmina, gouden tasje van Maxima en bloemrijke tasjes en de rode van Grace van Monaco. De zwarte handtas is van Juliana met aan de binnenkant een foto van Bernard. twee-grachtenpanden-museaHet interieur is erg stijlvol, zoals dat past in een herenhuis aan de Herengracht. Prachtig beschilderde plafonds en behang met rijke motieven van stof. twee-grachtenpanden-musea-002

Kasteel de Haar

Op de terugweg van ons muzikale reisje naar Gent bezochten we kasteel de Haar in Haarzuilen. Het kasteel is in de 19e eeuw herbouwt door Cuipers op verzoek van een telg van de Franse tak van de Rothschilds, die getrouwd was met  Baron Etiënne van Zuilen de Haar. Zij bracht de poen in, hij de adellijke titel. Ik vond het allemaal erg protserig. Smaken verschillen. Het past wel bij de Rothschild familie. In Engeland hebben we al meer kastelen van hen bezocht. Onvoorstelbare rijkdom is dat allemaal.

jubileumreis-gent-7-tm-9-okt-004Buitengekomen hadden we zulk bijzonder licht, vlak voor de bui losbarstte. Dat leverde bijzondere foto’s op.img_2470