Met het opruimen van ons huis i.v.m. de verhuizing vond ik een gedicht terug, dat ik rond mijn 15e heb geschreven.

Misschien is het maar goed ook, dat het bij dit eerste en enige gedicht gebleven is, maar ik herken nu nog wel het heftige gevoel, dat ik kreeg toen ik vanuit mijn kamerraam zag, hoe mijn vader onze houten kruiwagen in de fik stak.

De kruiwagen      

Laatste punt

overblijfsel der kinderjaren

staat in lichterlaaien.

Het was een toonbank,

een trein, een bank

en wat al niet meer.

Nu is hij bijna as.

En later, veel later

komt de herinnering

aan een groene kruiwagen

weer boven.