Raar hoe zo’n proces gaat. Ik heb uitgebreid afscheid genomen van “ons huis”. Ook stiekem een traantje gelaten. Ik was erg gehecht aan het huis en de plek. 33 jaar van je leven ligt daar. De kinderen zijn daar geboren en opgegroeid. Veel herinneringen aan ons leven daar. Het was een ideale plek om te wonen, voor ons in ieder geval.
Nu rij ik langs en ons huis en de sloop is begonnen.
Vreemd, maar het doet me nu weinig tot niets. Het is ons huis niet meer!
Sjannesblog 
Geen idee, ik neem ook gewoon mijn werk mee naar huis…
LikeLike
Ik worstel met precies hetzelfde probleem en word er soms knettergek van… Ik ga maar weer eens mijn werk wat beter plannen (en daarvoor ook tijd uittrekken) xe9n uren schrijven…
Actie xe9xe9n: half vier de pc uit, half vijf naar huis. Is de afgelopen week nog gelukt ook…
LikeLike
My goodness, het is nu echt wel heel definitief… Zo’n sloophamer, ’t lijkt mij maar niks als het om een dierbare plek gaat!
LikeLike
Dank voor je reactie op mijn log.
Wat ziet dat er naar uit. Zo hoop ik nooit naar mijn ouderlijk huis te hoeven kijken.
Gr 10
LikeLike
Ik zou het vreselijk vinden, maar ergens heb je wel gelijk want als ik langs ons vorige huis kom, doet het mij ook niets meer. Daar wonen nu heel andere mensen.
LikeLike