Het boek van Franca Treur over het leven op het Zeeuwse platteland van een streng gereformeerde boerenfamilie, zou ik niet gelezen hebben als het niet vanuit mijn lees/praatgroep was voorgesteld. Ik had interviews gezien met de schrijfster en dat ging altijd over de ontworsteling aan dat streng gelovige milieu en ik had begrepen, dat het boek daarover ging.  In dat thema had ik niet zo’n zin.

Nu blijkt dat je het boek niet autobiografisch moet opvatten.  Franca Treur zet heel knap de sfeer neer van het leven in zo’n gelovig milieu en dan gezien vanuit de gedachtewereld van een ongeveer 12 jarig meisje. . Ik vond het wat kabbelen en omdat mijn verwachting anders was, vond ik dat er weinig gebeurde. Bovendien vond ik de schrijfstijl wat kinderachtig aandoen. Naar de film hoef ik niet, maar die krijgt  goede recensies.