Hier kom ik weg

hier-kom-ik-wegSamenvatting van de kaft:

Simone staat stil terwijl alles om haar heen beweegt. Met twee kleine kinderen, een musicerende echtgenoot en een zus met een succesvolle carrière in Engeland heeft Simone het gevoel dat iedereen om haar heen leeft, behalve zij.
Thuis op de bank probeert ze grip te krijgen op haar leven, maar ze stuit steeds vaker op de herinneringen aan haar jeugd in Oost-Groningen, de plek waar iedereen tegen haar zei: jij komt hier niet weg. Terwijl ze de herinneringen die ze al die jaren als een bal onder water heeft weten te drukken probeert te negeren, realiseert ze zich dat er niets anders op zit: ze moet teruggaan in de tijd, terug naar Winschoten om te proberen goed te maken wat fout is gegaan.
Twee nachten en drie dagen heeft ze om vrede te sluiten met zichzelf. Is het genoeg?

Het boek van Anette Maas vond ik in het begin wat warrig. De korte zinnen en het verspringen in de tijd vroeg concentratie. Maar het onderwerp van het boek sprak me meteen erg aan. Ik zag erg veel raakvlakken met mijn leven en mijn ervaring om in Zuid-Limburg te zijn opgegroeid en in Noord-Holland te wonen. Wat doet het met een mens om weg te trekken. Wanneer ben je een echte Noord-Hollander (in mijn geval dan) en wat is het elke keer weer thuiskomen in Limburg. Ik ben elke keer weer verbaast over mijn gevoelens in deze. Anette heeft er in dit boek de woorden voor gevonden. Ik ben een paar uur helemaal op een andere planeet geweest op deze 2e kerstdag. Heerlijk!

9 thoughts on “Hier kom ik weg

  1. Lijkt me een boeiend boek. Ook ik trok over een grens. Van Belgisch Vlaanderen naar Zeeuws-Vlaanderen in NL. Toch een wereld van verschil. Een groter verschil dan ik had verwacht. Nu weet ik niet goed meer wat ik eigenlijk ben…

  2. Na 23 jaar grachtengordel Amsterdam, 40 Den Haag en nu op platteland Zeeland blijf ik Amsterdamse. ik voel me anders als ik er weer ben, een soort basisveiligeid, het zal er altijd zijn.

  3. Ik herken het ook. Ik kom van de Veluwe, ben via wat omzwervingen in Friesland terecht gekomen. Een Fries zal ik nooit worden, maar ik voel me hier nu wel thuis. Heel lang heeft de Veluwe en het Apeldoorns Dieren kanaal, waaraan ik woonde wel aan mij getrokken, maar er is nu zoveel veranderd dat ik er niet veel meer terug vind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s