Dit boek, van Aukelien Weverling lazen we met de leesgroep. De aparte schrijfstijl maakte, dat je in een beklemmende sfeer kwam. Ik wel tenminste. Ik moest mezelf opleggen om 20 bladzijdes op een dag te lezen, dan had ik weer genoeg van het uitzichtloze, de frustratie in alle figuren uit het boek. Zonder de leesgroep had ik dit boek niet uitgelezen. Toch zie ik wel de knappe schrijfstijl en origineel woordgebruik, maar ik kon me niet genoeg inleven in de romanfiguren.  Bij de bespreking in onze leesgroep bleek dat ongeveer de helft van lezers dezelfde soort ervaring met het lezen hadden dan ik, maar de andere helft was uiterst lovend en had genoten. Er waren ook genoeg positieve recensies in de krant en zo. Smaken verschillen nu eenmaal, dus voor de liefhebbers volgt hier de samenvatting van de site van Bolcom:

Hoe ziet de toekomst eruit van een angstmaatschappij die geen compassie meer kent, waarin de een wint en de ander niet? 
In alle steden vertelt het verhaal van rasoptimist Bennie: ontslagen, alcoholist, maar vol goede moed. In een samenleving waarin de scheiding tussen arm en rijk steeds scherper is geworden, zoekt hij zich een weg langs illegale dranklokalen. Hij beweegt zich opgewekt door een maatschappij waarin nog maar twee soorten onderwijs mogelijk zijn, gezondheid een eigen verantwoordelijkheid is en religie verenigd is tegen een gemeenschappelijke vijand. Met zijn maatschappelijke status op nul zwerft hij van baan naar baan. Hij probeert een weg terug te vinden naar een beter bestaan, waarin een bont gezelschap van lotgenoten hem bijstaat.
In alle steden is een vrolijke dystopie over een wereld waarin het recht van de sterkste geldt. Met meesterlijke hand schetst Weverling het leven van een man die tegenslag na tegenslag te verwerken krijgt, maar weigert bij de pakken neer te zitten.