De laatsten met Cineville

Ons Cineville – abonnement voor de winterperiode is per 1 april gestopt. Geregeld heb ik films besproken, die we gezien hebben de afgelopen periode. Maar er is een ophoping aan films ontstaan, die ik nu in één keer zal bespreken.

Sweet Country was een heel spannende film. Het had veel weg van een Western, maar de problematiek was die van het Australische platteland, hoe behandel je mensen met een andere huidskleur. Ook wordt het gewoon gevonden dat de  superieure blanken zich het land-toe-eigenen van de stammen, die daar nog leefden. Het harde bestaan, vooral van de gekleurde mens werd heel ‘mooi’ verfilmd. De mentaliteit van slaven houden, was nog sterk aanwezig bij veel mensen daar op het platteland, heel erg. Hier het verhaal in het kort van de site van de filmladder:  Sam en zijn vrouw Lizzie wonen en werken in de jaren ’20 bij een vriendelijke boer. Ze worden echter in goed vertrouwen uitgeleend aan een ex-militair Harry die geen respect heeft voor mensen met een andere huidskleur. De relatie tussen Sam en Harry escaleert en uit noodweer doodt Sam Harry. De kans op een eerlijk proces is klein en Sam vlucht met Lizzie de Australische outback in.

Phantom Thread was een prachtige film over een couturier. Alles is even mooi en smaakvol aangekleed in deze film. Mooi verhaal met verrassende afloop. Dit is het verhaal:  De gerenommeerde couturier Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) en zijn zus (Lesley Manville) vormen samen het middelpunt van de glamoureuze Britse modewereld in het naoorlogse Londen van de jaren vijftig. Zij kleden zowel de adel, de filmsterren, de dames van stand en vrouwen die pretenderen tot de high society te horen in de gedistingeerde stijl van The House of Woodcock. Vrouwen komen en gaan in Woodcock’s leven en zij bieden deze verstokte vrijgezel zowel inspiratie als gezelschap. Maar dan ontmoet hij een jonge eigengereide vrouw genaamd Alma (Vicky Krieps), die al snel een vaste plaats in zijn leven verovert als zowel zijn muze en zijn minnares. Woodcock ervaart deze liefde echter als een nauwsluitend keurslijf, die het leven dat hij voor zichzelf zo zorgvuldig op maat gemaakt had overhoop gooit.

Heerlijk was het om zolang als de film duurde je in een zomers Italië te wanen. Maar het verhaal op zich vond ik wat magertjes. Meer een sfeerimpressie, die heel mooi was. Hier ging het over:   De zeventienjarige Elio (Timothée Chalamet) brengt samen met zijn ouders de zomer door op het Italiaanse platteland. Wanneer Oliver, (Armie Hammer, The Social Network, Man from U.N.C.L.E.) een knappe Amerikaanse onderzoeksassistent, naar Italië komt om samen te werken met Elio’s geleerde vader (Michael Stuhlbarg), vindt hij dit erg intrigerend. Elio verzint van alles om tijd door te brengen met Oliver, en daagt hem uit. Er ontstaat een erotische spanning tussen de twee, en zodra het flirten eenmaal leidt tot een zowel speelse als betekenisvolle eerste zoen zijn ze meteen onafscheidelijk.

We zijn vast van plan om In het najaar weer een Cineville kaart te kopen. Het is ons al een paar jaar prima bevallen om regelmatig een filmpje te pikken in de saaiere tijd van het jaar. (wat betreft het weer dan).

5 gedachtes over “De laatsten met Cineville

  1. Ik ben ook in het bezit van een Cineville-pas en geniet er (ook) met volle teugen van.
    Ik wist trouwens niet dat er zoiets als een seizoenabonnement bestaat.
    Ik heb 2 van de 3 door jouw besproken films gezien, namelijk nr 2 en 3.
    Je verwoordt in grote lijnen mijn mening over beide films.
    De laatste film die ik heb gezien was Lucky, een aanrader. Maar daar heb je al over gelezen op mijn blog.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s