Het beloofde een mooie avond te worden en dus besloten mijn zwager M en ik varend het Ilperveld in te trekken.

We stelden ons geen doel van wat we wilden zien. Je kunt de natuur nou eenmaal niet dwingen. Het blijft een verrassing wat er op je pad komt. Maar in ieder geval heb je wél zelf in de hand, dat je gewoon gaat genieten van het vaartochtje. En dat deden we. De prachtigste landschappen werden ons voorgeschoteld.

De weidsheid van het natuurgebied

en de stad toch zo dichtbij.

We zagen de kiekendief, de valk en veel hazen en ganzen. Verder waren er weinig andere vogels. Ja, nog een groepje watersnippen, maar die heb ik niet op de foto. (klik aan)

Verder hoopten we stiekem nog een purperreiger te zien. En ja hoor, opeens vloog er een reigerachtige op uit de rietkant, maar voordat je dan je fototoestel in stelling hebt, is de vogel met een paar grote vleugelslagen alweer een stipje aan de horizon geworden. We bleven volgen, waar de vogel ging zitten en wij probeerden weer in de buurt te komen. We ontdekten op een gegeven moment, dat er wel twee purperreigers rondvlogen. Met het invallende avondlicht en het bewegen van de boot in combinatie met de mogelijkheden van mijn fototoestel vond ik ‘de vangst’ maar mager, maar wel leuk om een purperreiger gezien te hebben. Dat had ik nog nooit.

Als je dan beseft, dat deze schoonheden eigenlijk in je achtertuin wonen. Mijn huis ligt namelijk vlak naast de rechter kerktoren.