De Lakenhal van Leiden

Na het eerste museum hadden we nog tijd over. We stapten de lakenhal binnen, eigenlijk niet wetend wat ons te wachten stond.

We dachten aan een verhaal over het maken van de Lakenstof, die Leiden beroemd heeft gemaakt. De geschiedenis daarvan had inderdaad wel een plek ergens in het grote museum, maar zover kwamen we niet. We liepen een grote zaal in met moderne kunstwerken van Hans de Bruin, getiteld ‘De hardnekkigheid van de hoop’.

Requiem (2020) van Anjet van Linge, gaat ook over hoop en troost. Deze installatie maakte de beeldhouwer tijdens de lockdown-periode. Van Linge hakte 125 dagen lang elke dag een kruis uit een blok inheems hout. (appel, wilg, es, els, eik of berk) Via de sociale media nodigde zij mensen van over de hele wereld uit om een boodschap mee te geven en aan een kruis te koppelen.

Verder lopend kwamen we in de wereld van 16e-eeuwse altaarstukken, gered uit de beeldenstorm.

Ook kon je schilderijen bewonderen van de jonge Rembrandt, Jan Lievens en Gerrit Dou, die allemaal het schildersvak leerden in Leiden.

De lakenhal bleek een onverwacht groot museum te zijn, boordevol verrassend mooie kunst.

Helaas haakten wij af bij de trap naar boven.

Twee musea bekijken werd teveel op een dag. We waren verzadigd. Maar dit is zeker een museum, dat de moeite waard is om nog eens terug te komen.

9 gedachtes over “De Lakenhal van Leiden”

  2. Leiden ken ik helemaal niet dus het museum ook niet, al lijkt het me een mooi museum. Nu ben ik ook nooit in het Rijksmuseum in A’dam geweest terwijl ik er jarenlang elke dag onderdoor fietste. Wel was ik daar in het Stedelijk museum , dus het is niet zo dat ik musea mijd. Maar meestal ging ik tijdens vakanties in het land waar ik was wel naar musea dat hoorde dan bij de vakantie.

    Like

    Beantwoorden

Plaats een reactie