Deze film uit 2022 geeft een goed beeld van de slechte gesteldheid van de vrouwenrechten in Iran. Het verhaal beeldt een stille strijd uit tussen vrouwen die smachten naar onafhankelijkheid en het systeem dat hen tegenwerkt. Met de hand op de Koran wordt vrouwen elke mogelijkheid van zelfstandigheid ontnomen. Hierdoor moeten vrouwen omwegen zoeken om alsnog enigszins onafhankelijk te kunnen leven. Met deze sociaal-culturele context wordt de geëmancipeerde boodschap van Until Tomorrow extra bijzonder.

Twee maanden oud is haar dochtertje. Al minstens zolang leidt Fereshteh, een student in Teheran, een schijnbestaan. Ze zorgt in haar eentje voor baby Sadaf: ex-vriend Yaser drong aan op een abortus en weigert nu zijn verantwoordelijkheid te nemen. Verder lijken alleen een handvol vrienden en de buren op de hoogte. Aan haar eigen vader en moeder, die op grote afstand van haar wonen, heeft Fereshteh niets verteld. Ze zouden de schande van een volgens de Iraanse staat onwettig kleinkind niet verdragen, vreest ze. Als dan haar ouders aankondigen er ’s avonds te zijn, slaat de paniek toe. Alle sporen van de baby moeten uit haar huis gewist. En dan moet de baby zelf ook nog ergens worden ondergebracht.

Je wordt ingezogen in een race tegen de klok. Tegelijkertijd krijg je veel mee van het Iranese leven en cultuur. Het is een maatschappij kritische film. Bij terugkomst in Iran wordt van de regisseur Ali Asgari zijn paspoort afgepakt en is hem een werkverbod opgelegd. Die wetenschap geeft de film nog meer impact dan dat ie al had.