Het nieuwste boek van Tommy Wieringa is een bijna vijfhonderd pagina’s tellende roman, die start met het misschien wel iets te gretige etaleren van kennis. Maar de grote lijn van het verhaal, de zoektocht om de ware familiegeschiedenis op te helderen, heeft me erg geboeid.

De lezer wordt ondergedompeld in de emotionele chaos waarin Hugo zich bevindt na een pijnlijke relatiebreuk. Eerst overkomt hem de tragiek van zijn scheiding met Loïs. Ondertussen raakt zijn carrière als schilder in het slop en wordt zijn rol als het zwarte schaap van de familie steeds duidelijker. Een knappe vondst vond ik de introductie van de schrijver zelf als fictief persoon in de roman. Die blijkt dezelfde pleegmoeder te hebben gehad, als de hoofdpersoon zelf. Door de ervaringen met Beth te verdelen over het personage Wieringa en Hugo omzeilt de auteur handig een samenvallen van realiteit en fictie. Hugo vindt In haar nalatenschap dagboeken van zijn grootvader. Er was een hiaat in de familiegeschiedenis, met name miste het oorlogsverleden van de grootvader. Met hulp van de gevonden dagboeken kan een en ander worden opgehelderd.

Wieringa heeft heel veel in zijn roman willen stoppen, dat ik er nog niet helemaal uit heb gehaald. Eén hoofdthema is wel ‘vuur’. Dat weeft zich als een rode draad door de roman; het verbindt het verleden met het heden, legt verbanden tussen mythes en realiteit en leidt naar een zorgwekkend toekomstbeeld. Hugo zou wellicht droogjes opmerken dat de gebeurtenissen verontrustend genoemd kunnen worden. Indringend zijn ze in elk geval.

Ik heb opnieuw een heel mooi boek van Tommy Wieringa gelezen met prachtig taalgebruik en de meesterlijke afwisseling tussen heden en verleden. Nirwana is zonder meer een schitterende literaire prestatie.