De maandagwandeling met een groep van de wandelsite dreigde in het water te vallen door opstartproblemen van de NS. Op Amsterdam CS stonden twee treinen, die ongeveer tegelijk naar Baarn zouden vertrekken, eentje was al twintig minuten te laat. Hij kon niet vertrekken wegens internationale treinen, die voorrang hadden. Toen de NS doorkreeg, dat ze een van de twee treinen wel konden cancelen, moesten alle reizigers uit de vertraagde trein eerst nog overstappen. De trein, die eigenlijk op tijd was, vertrok toen alsnog met een vertraging van een kwartier. Onderweg moest er langzaam gereden worden vanwege rode seinen. Vlak voor Hilversum werd er omgeroepen, dat de trein niet verder zou rijden dan daar. Ze haalden hem uit het systeem, vanwege tè grote overschrijding van de tijd. Ik had me al neergelegd bij het feit dat ik niet op tijd zou aankomen, maar nu wist ik niet of ik überhaupt in Baarn kon komen. Daarbij kun je niet verwachten, dat de wandelgroep wacht op mij. Ik had meteen allerelei scenario’s in mijn hoofd, want zomaar weer terug naar huis vond ik zonde met het mooie weer. Op het perron keek ik even of er nog een trein naar Baarn zou gaan. Opeens herkende ik twee wandelmaten, die net als ik gestrand waren. We besloten om de eerste de beste trein te nemen en dan op eigen houtje de wandeling naar Lage Vuursche te maken. Het afspreekpunt van de groep was De Generaal bij station Baarn. Toen wij daar arriveerden was er inderdaad geen enkele andere wandelaar meer te bespeuren.

Wandelmaatje A was handig met Komoot en zij toverde een mooie route door het bos tevoorschijn. We wandelden heel gezellig met zijn drieën. Een paar keer moesten we een stukje terug omdat we het verkeerde bospaadje hadden genomen. maar al met al was het zalig wandelen in die koninklijke bossen.

We kwamen langs de Vuursche Heide. Uiteraard is de hei uitgebloeid maar door het weldadige zonnetje zat je daar aan de rand prinsheerlijk.

Een tor en schaduw mochten op de foto.

We vonden een picknicktafel, wat wel een architectonisch hoogstandje was.

We liepen op een gegeven moment langs de omheining van landgoed Drakenstein, waar prinses Beatrix woont. Het zal gerust een mooi plekje zijn, maar vanaf deze kant is het toch net een gevangenis.

De hekken laten wel zien, dat er iets koninklijks schuil gaat daarachter.

Na zo’n 7 km waren we in het dorpje Lage Vuursche aangekomen. Eerst passeerden we een kerkje met een kerkhof. Het grenst aan Drakenstein en daar ergens in een hoek ligt prins Friso begraven, de middelste zoon van Beatrix.

Lage Vuursche is een klein sfeervol dorpje.

Daar hadden we afgesproken om te pauzeren in restaurant de Vuursche Boer. Wij waren er vóór de groep dus we konden lekker lang uitrusten.

Na de rustpauze vervolgden we de route weer terug naar Baarn. Nu hoefden wij drieën maar achter onze gids aan te lopen. Wel veel makkelijker als iemand de weg weet in zo’n bos waar alle bospaadjes op elkaar lijken.

Ik had nu tijd om een serie paddestoelen te fotograferen.

Ondertussen lekker kletsend met deze en gene kwam De Generaal en het station weer in het zicht. Voor vier uur zat ik in de trein en dit keer kon ik gelukkig ongestoord blijven zitten tot Amsterdam.