Het boek van Cobi van Baars las ik in één ruk uit. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten, maar dat zijn maar losse flarden, herinneringen van één van de tweelingzusjes. De schrijfster kende haar en hoorde van haar verleden. Maar ze heeft de vrijheid genomen om met de spaarzame gegevens aan de slag te gaan. Hoe kerk en maatschappij verweven waren met het leven in de jaren zestig weet ik als geen ander. In dit boek gaat het bijvoorbeeld over de Vroedvrouwenschool in Heerlen. In mijn jeugd was dit echt de plek waar je vooral voor moest zorgen om niet terecht te komen. Dat zou een grote schande zijn voor de familie, want iedereen wist dat daar bij de nonnen, ongewenste kinderen werden geboren. Hoewel ik geen problemen van deze aard heb meegemaakt, sprak het boek me erg aan. Knap geschreven, de sfeer van toen goed getroffen en een mooi verhaal. Een aanrader dus.

Aaf is eenentwintig jaar als ze te horen krijgt dat ze kort na haar geboorte is weggehaald bij haar moeder en zus. Waar die moeder is gebleven, is onduidelijk – dat geldt nog meer de biologische vader. Tweelingzus Annemarieke kan worden opgespoord. De puzzelstukken horen onmiskenbaar bij elkaar, maar passen niet meteen. Wat volgt, zijn meeslepend beschreven pogingen tot hereniging van wat uiteen is gerukt.

Samenvatting; bron Hebban

Het katholieke Limburg, de jaren zestig. Een tijd waarin adoptie nog in de kinderschoenen staat en de moederkerk de lakens uitdeelt. De tweeling Aaf en Annemarieke wordt onbedoeld geboren en tegen de zin van hun geboortemoeder ter adoptie afgestaan. De meisjes groeien op in twee verschillende gezinnen, onwetend van elkaar. Pas op de drempel naar volwassenheid wordt dit geheim ontmanteld en begint hun zoektocht. Eerst naar elkaar, dan naar het gemiste verleden. De onbedoelden is een indringend verhaal over beloftes, missers en hiaten, over de weerbarstigheid van de waarheid en haar eigen instrument: het toeval.