Ik kan me de tijd niet heugen, dat ik met een kind naar de bioscoop ging. Maar omdat ik onverwacht een lange, koude en grijze dag op mijn kleindochter moest passen, bedacht ik, dat het misschien wel een goede tijdsbesteding zou zijn om naar de bioscoop te gaan. Ik had gelezen dat de film ‘Een nieuwe vriend voor Dikkie Dik’ onlangs in premiere was gegaan. Hij is voor de leeftijd van 4 +, en dat is mijn kleindochter ook. Ze had er wel zin in. We gingen naar Eye. Dat is gelukkig geen popcorn bioscoop, want ik heb al moeite met de lucht alleen. Het zaaltje zat aardig vol met leeftijdgenootjes en hun ouders.
De film zat vol met avonturen van Dikkie Dik en zijn vriendjes, vooral in de sneeuw. Er ging veel mis, er werd vaak ergens vanaf gerold of tegenaan gebotst, maar het verhaal ging eigenlijk over een grote hond, die nieuwe buur was geworden van Dikkie Dik. Hij voelde zich alleen en deed er alles aan om met het groepje vriendjes van Dikkie Dik mee te mogen doen. Die vonden hem maar groot en eng. Maar uiteindelijk komt uiteraard alles goed.
In het afwikkelen van het verhaal werden de kinderen gestimuleerd om mee te helpen, soms mee te roepen, te zoeken, mee te zingen, enzovoort. Men had het zo knap in elkaar gezet, overal om ons heen riepen kinderstemmen. Ze leken uit de zaal te komen, maar het hoorde bij de film. De kinderen in de zaal hadden dat niet in de gaten en gingen dus als vanzelf mee roepen en zingen, zo leuk!
En vervolgens heb ik zo genoten van de bulderende intense lachsalvo’s van mijn kleindochter. Ouders keken om, om te kijken wie daar wel zo onbedaarlijk lachte. In eerste instantie was ik bang, dat de film misschien te kinderachtig zou zijn. F. kijkt tenslotte al zowat heel haar leventje naar filmpjes van Dikkie Dik. Maar dit gelach bewijst wel, vind ik, dat deze film precies voor haar leeftijd was. Ze begreep de humor volkomen. Doordat zij zo genoot, had ook ik een topmiddag!
Eye ligt aan de overkant van ’t IJ in Amsterdam. Daarom moesten we heen en terug met de pont. Toevallig was de pont, die wij op de heenweg namen roze, F’s lievelingskleur. Op de terugweg hebben we, eerlijk is eerlijk, getreuzeld en lieten de blauwe pont vertrekken. We moesten toch echt weer met de roze. Oma’s mogen verwennen, hé?
Sjannesblog 
Wat leuk om te lezen 🙂
Jazeker, oma’s mogen verwennen, en ook die extra tijd nemen die ouders vaak niet hebben 🙂
LikeLike
Wat een heerlijke dag zo met je kleindochter. En oma’s mogen altijd verwennen.
LikeLike
Oma’s en opa’s horen af en toe even te verwennen, dat is een ongeschreven wet. En dit was echt mooie verwennerij. De verhalen van Dikkie Dik blijven mooi. Onze kleinzoon kon de boekjes al op jonge leeftijd helemaal navertellen, dat verveelde nooit.
LikeLike
Zo’n heerlijke middag met je kleindochter. Die bewaar je in je hart. (en zij ook 😊
LikeLike
Wat heerlijk voor jullie allebei! Dikkie Dik is er dus nog, goed om te weten, voor als mijn kleindochter zo ver is.
LikeLike
Leuk voor allebei
LikeGeliked door 1 persoon
Natuurlijk moeten oma’s verwennen en jullie genoten allebei. Heerlijk.
LikeLike
Heel gezellig en leuk!!
LikeLike
Wat heerlijk om zo samen te genieten!
Bertiebo
LikeLike
oh geweldig deze verwennerij
heerlijk genieten van de knuffelige Dikkie Dik en varen met een roze veerpont daar worden ook oma’s blij van
LikeLike
Ja natúúrlijk mogen oma’s best een beetje verwennen , en vooral ook zelf plezier hebben als het kleinkind volop geniet. Ze gaan deze middag allebei nóóit vergeten kan ik je uit eigen ervaring vertellen. Ik hoor nog vaak verhalen van mijn, ondertussen zelf een gezin hebbende, kleinkinderen over wat we vroeger deden.
Bij de crematie van Henk vertelde alle kinderen over hun herinneringen,, dat was zó ontroerend
LikeGeliked door 1 persoon
En jouw kleindochter verwende jou door haar schaterende lach en humor.
LikeGeliked door 1 persoon
Emie ( brrr)
LikeGeliked door 1 persoon
Mijn dochter is er ook geweest, de jongste van bijna 3 had de hele tijd ademloos op schoot gezeten, een unicum voor dat drukke ventje
LikeLike