Wat een knappe film/documantaire! Helemaal samengesteld uit oude zwart-wit beelden van diverse beeldbanken. Het archiefmateriaal ondersteunt de voiceover uitgevoerd door de prettige stem van Rifka Lodeizen. Zij leest brieven voor van het fictieve persoon Rusha aan haar neef Max, die in Nederlands-Indie woont. De inhoud is gebaseerd op herinneringen van voor-oorlogse getuigenissen uit de Joodse gemeenschap.

Rusha houdt Max met haar brieven op de hoogte van haar leven en alle veranderingen, die er plaatsvonden tussen de twee wereldoorlogen.  Zij is geboren in de Jodenbuurt in Amsterdam. Prachtig om de beelden te zien uit vroeger tijd zoals bijvoorbeeld het huis van de Volksvlijt in het Sarfatiepark in Amsterdam. Voor ras Amsterdammers lijkt het me helemaal een mooie terugblik op hun stad.

Eerst lees je in de briefwisseling over een voortkabbelend rustig en gelukkig bestaan. Mensen hebben het goed, met beroepen als diamantslijper en marktkoopman. Omdat je de geschiedenis kent is het wachten op de ommekeer. Juist door de tegenstelling van doodgewoon leven naar de grootste, onvoorstelbare ellende, die een mens maar kan overkomen vond ik de film heel heftig. Schokkende beelden zie je niet. Iedereen kent het verhaal. Subtiel en prachtig ondersteunen de stomme beelden van willekeurige Amsterdammers de tekst van de brieven. Nesjomme betekent: de Joodse ziel. Daar word je van doordrongen in deze film!

De cineast is Sandra Beerends. Ook Mark Glynnes sound design en de muziek van Alex Simu blazen de zwijgende beelden leven in.