Een film uit 1957, een klassieker dus en nog wel een Sovjetfilmklassieker. Sovjet-regisseur Michail Kalatozov laat de Russische cinema van haar mooiste en meest schrikwekkende kant zien. Hij is gemaakt in een periode van zogenaamde Russische dooi in een relatief creatieve vruchtbare periode in Rusland. De film is gerestaureerd en hij trok mij aan vanwege de kraanvogels. Binnenkort ga ik namelijk proberen om kraanvogels van dichterbij te bekijken en te fotograferen. Ik dacht door deze film alvast wat in de sfeer te komen, maar de kraanvogels waren slechts een paar keer hoog vliegend te zien. In de film waren de overvliegende vogels meer bedoeld om het verlangen van de beiden geliefde naar elkaar te concretiseren.

Veronika en Boris zijn twee verliefde inwoners van Moskou, die stapelgek op elkaar zijn en elkaar dan ook zo vaak mogelijk willen zien. Maar dan breekt plotseling de Tweede Wereldoorlog uit, waardoor Boris een dag voor Veronika’s verjaardag gerekruteerd wordt door het Russische leger.

Vooral het onafgebroken shot waarin Veronika (de eerste hoofdrol van Tatjana Samojlova) uit het openbaar vervoer stapt en zich door een mensenmassa worstelt om een glimp van haar geliefde op te vangen, maakt een verpletterende indruk. De vloeiende beeldvoering met toen nog beperkte filmische middelen maakt de gespannenheid van Veronika perfect voelbaar. Het is 1941, de Grote Vaderlandse Oorlog – zoals de Tweede Wereldoorlog in Rusland genoemd werd – is aangebroken. Je snapt dat de kans om haar geliefde een laatste keer zien voor Veronika een zaak van leven en dood is geworden.

Ik vond het een mooie film, die een mooie inkijk geeft in wat een oorlog doet met achterblijvers. Toch deed de film soms wat gedateerd aan, maar ik ben blij deze klassieker gezien te hebben.