Alleen al om de kaft en niet omdat ik godsvruchtig ben, wilde ik dit boekje lezen. Toen Marijke Schermer er bij Boeken bij Betje over vertelde, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Het is eigenlijk een wandelverhaal. Dat vind ik leuk en bovendien zitten er veel elementen uit mijn jeugd in verweven. Zo zat ik op de kleuterschool en de lagere school bij nonnen. Niet elke klas had een non als leerkracht, maar je kwam ze geregeld tegen. Dat was ook nog zo op de middelbare school en zelfs op de pedagogische Academie hadden we een non voor het vak handvaardigheid. Wij keken er niet van op. Dat was normaal in het katholieke zuiden. Daarbij kwam ook nog, dat mijn vader in zijn vrije tijd tuinman was in de kloostertuin van de nonnen. Als kind was ik in de waskeuken van het klooster kind aan huis. De non die daar werkte haalde me altijd naar binnen. In mijn kindertijd heb ik lang de wens gehad om non te worden. Dat had er mee te maken, dat ik wel in het klooster binnen mocht, maar niet verder dan een bepaalde deur. Die was alleen toegankelijk voor de nonnen. Ik was nogal nieuwsgierig aangelegd en wilde graag weten wat er achter die deur te zien was. Daar ben ik inmiddels wel goed van genezen.

Samenvatting: bron: Bolcom. In Gods wegen loopt Marijke Schermer stukken van het Brabantse Kloosterpad. Op haar weg vergezellen zuster Cornelia, pelgrims Linda en Belinda en priorin Maria Magdalena haar. Ook wandelt ze een stuk met haar moeder, die als jong meisje naar de kostschool van de Zusters van Liefde werd gestuurd, en daar geruisloos leerde huilen. Wat maakt iemand tot een personage? vraagt Schermer zich tijdens het wandelen af. Wat ziet een schrijver als ze wandelt? En wat heeft ze gemeen met iemand die het leven in een religieuze orde verkiest boven het leven daarbuiten? Met haar adembenemend trefzekere zinnen neemt Schermer je mee in haar onderzoek naar herinnering, feit en fictie, en waarnemen en scheppen.