Al vroeg op zaterdagochtend reisde ik met het OV via Schagen

naar de ingang van natuurgebied ’t Zwanenwater.

Daar verzamelde een groep natuurliefhebbers en onder begeleiding van twee vrijwilligers van Natuurmonumenten gingen we 5 uur lang struinen door de duinen. Helemaal mijn ding.

Niet over de gebaande paden, maar gewoon door het groen. En het overgrote gedeelte van de wandeling ging zelfs door gebied, dat niet toegankelijk is voor publiek.

Het ge-oefende oog van de vrijwilligers zag zoveel, het was smullen. Veel plantjes werden gedetermineerd en dan wist men er ook nog bijzonderheden over te vertellen.  Ik laat wat zien, maar helaas heb ik de namen van de meesten niet opgeslagen.

Met als mooiste bloem in de duinflora uiteraard de parnassia.

Ook met dieren ging het zo. Uit het zand duikelden ze beestjes op, die daar leven

Zandsalamander (zoekplaatje) werd gespot en ook zijn sporen in het zand,

wat vlinders,

de roodborsttapuit, kiekendief, watervogels, grote zilverreiger, Canadese ganzen

en als toetje een prachtige rups van de hermelijnvlinder uit de familie van de nachtvlinders.

De lunch werd genuttigd op een duin met uitzicht op het zogenaamde Bokkeneiland.

Daar was een mooi tafereeltje met koeien te bewonderen.

Er waren al wat vroege paddenstoelen zoals eekhoorntjesbrood en de zwart wordende wasplaat te zien.

De heide kleurde al paars met struik- en dopheide.

De tijd vloog voorbij. Na heel wat geklim en gedaal kwamen we weer terug bij de in/uitgang.

Het waren maar 10 km in de benen, maar overal stilstaan en kijken en luisteren maakte toch wel, dat we flink moe waren, maar wel voldaan.

We hadden om de twee meertjes heen gelopen, die ’t Zwanenwater rijk is. Wat een schitterend natuurgebied!