Eindelijk hoorden we in de verte het speciale burlende geluid van de bronstige mannetjes damherten. We liepen op het geluid af. In dit prachtige gebied mag je in principe overal lopen, maar bij nader inzien zagen we opeens overal mannetjes liggen. Waren de gevechten al voorbij? Waren we te laat? Het burl-geluid werd sterker, dus we liepen rustig en stil verder. Je ziet dat de herten mensen gewend zijn. Ze kijken wel, maar lijken onze aanwezigheid wel best te vinden.

De een doet een dutje

de ander is gehavend uit de strijd gekomen………

En dan opeens staan we eerste rang bij een gevecht. O hoe indrukwekkend is dit! Uit veiligheidsoverweging moet je altijd een boom in de buurt hebben, maar deze knapen zien alleen elkaar.

Opeens lijkt het of ze allemaal weer in beweging zijn gekomen.

Een paar herten gingen drinken.

Tussen al die herten zagen we maar een enkele hinde lopen. Bij de gevechten maken die zich uit de voeten.

Maar de dag naderde zijn einde, dus we moesten zorgen dat we met zonsondergang het gebied weer uit waren. Het lukte niet helemaal, want het was nog verder dan we dachten. Ondertussen genoten we van het herfstlandschap

en de mooie luchten.

Het was weer een genot om in de AWD rond gestruind te hebben!