Het was niet naast de deur om naar een concert te gaan, maar gezelligheid is ook wat waard. Dus reisde ik naar Schagen.

M pikte me op bij het station.

We reden naar een sporthal, een ietwat vreemde plek voor een concert, maar zo te zien waren we aan het goede adres.

Een vriendin van M trad op met het Oratoriumkoor Schagen. Dat koor van wel 70 m/v sterk werd begeleid door het begeleidingsorkest voor Noord-Holland.

De zaal en het grote podium stroomden langzaam vol.

Op het programma stonden: Vier letzte Lieder van Richard Strauss en Ein Deutches Requiem van Johannes Brahms.

Als solisten traden op de sopraan Hanneke de Wit en de bariton Pieter Hendriks.

De dirigent, die dit giga- gezelschap dirigeerde was Pieter-Jan Olthof.

Het was zware kost voor een koor, waar ze lang aan hebben moeten repeteren. Het resultaat mocht er zijn. Ze hebben prachtig gezongen. Samen met het orkest werden ze tot grote hoogtes gestuwd. Als publiek werd je af en toe meegevoerd op de golven van de muziek. Ik heb genoten, daar in die volle sporthal, bij nader inzien een uitgelezen plek voor zo’n concert.

Op het perron stond een groepje muzikanten, die met dezelfde trein teruggingen, als ik en mij zo’n fijne middag hadden bezorgd.