In museum H’Art bekeken C, I en ik na Brancusi nog even de vleugel waar een tentoonstelling is ingericht ter gelegenheid van het 750 jarig bestaan van Amsterdam.

Hoe ziet de toekomst eruit door de ogen van Amsterdammers?

Duizend MBO maakten tijdens hun introweek voor studiejaar 2025-2026 een collage over hun toekomst. Ze  dachten na over hun dromen, hun plek in de maatschappij en de rol van kunst.

Amsterdamse stadsveranderaars werden door Raquel van Haver in de portrettraditie van de 17e en 18e eeuw vereeuwigd in diverse groepsportretten rond 6 thema’s, educatie, cultuur, wonen in de stad, de leefbare stad, saamhorigheid en verbinding en papierloos in de stad. Een eerbetoon aan hen in de stad van morgen.

Stichting Mama Louise met filmmaker Ard van der Veldt en projectleider Jeditah van der Meulen spreken de wens uit, dat ze een buurt wensen, waar in de toekomst iedereen welkom is, zich vrij voelt, samen danst en zingt.

Deze kreet doet een beroep op positiever taalgebruik in de toekomst.

Met dit wandkleed wordt de hoop uitgesproken om onze achtergrond te blijven benadrukken, de rijkdom aan culturele verschillen blijven tonen en de diversiteit te vieren.

De citrusschil staat hier als metafoor voor ouderdom, wijsheid en veerkracht. Vaak weggegooid, ondanks dat het het meest voedingsrijke deel van de vrucht is. Het is daarmee een oproep om ruimte te maken voor intergenerationele uitwisseling, culturele geneugten en de stille kracht van degenen die ons voor gingen.

Ischa Kempka zette met deze poort de vrouwengeschiedenis in het licht. Hij is gemaakt van potten, voorzien van symbolische tekens ogenschijnlijk uit andere tijden, maar ze hebben allemaal te maken met de vrouw. De poort als overgangsgebied van het oude naar de nieuwe situatie.

Frank Ammerlaan (1979) maakte patchwork-schilderijen van aan elkaar genaaide stukken katoen en linnen.Sommige lapjes zijn natgeregend, bevuild met stofdeeltjes en in anderen verwerkte hij meteorietdeeltjes. Door een ontkleuringsproces ontstond een verfijnd kleurverloop vergelijkbaar met het verbleken door de zon. Zo dragen de stoffen de zichtbare sporen van het verstrijken van de tijd.

De werken van Ivna Esajas houden het midden tussen tekeningen en schilderijen. De voorstellingen van mensen vormen een innige omstrengeling, waardoor je niet weet bij welk lichaam een gezicht, arm of been hoort.

Koen Hauser (1972) maakte een denkbeeldig theatergebouw waarin littekens van het leven een andere vorm en betekenis aannemen, als een bron van schoonheid en misschien wel troost. Ze zijn geïnspireerd op gebouwen van de Amsterdamse School. De decoraties zijn ontleend aan de medische fotografie, microscopische opnames van kankercellen en virussen enz. Hauser maakte er mooie vormen van. Het zijn verstilde dragers van emoties en trauma’s geworden, die een nieuwe zintuiglijke ervaring teweegbrengen.

Don Yaw Kwaning maakte een installatie van vervormde staalkabels, die doen denken aan vormen uit de natuur. De kabels zijn intuïtief met elkaar verbonden, soms losjes, soms stevig. Dit werk gaat over de rol van barriéres en grenzen.

Als afsluiter een kamer vol wensen voor de toekomst van de bezoekers.

Een tentoonstelling, die je aan het denken zette, maar waar ik ook veel hoopvolle signalen in zag. Kortom ik werd er blij van!