Een boek van Mélissa Da Costa, dat ik in een adem heb uitgelezen. De schrijfster van Al het blauw aan de hemel’, dat ik ook las. Maar dit boek is mijn favoriet van de twee. Misschien komt het, omdat de hoofdpersoon hetzelfde doormaakt, wat ik ook heb mee gemaakt, namelijk verder leven, nadat je liefste man heel plotseling kwam te overlijden. Er waren veel raakvlakken, een aangrijpend boek, maar niet in de laatste plaats ook door de prettige schrijfstijl.

Samenvatting: Amande, overmand door een immens verdriet na het verlies van haar man Benjamin en hun pasgeboren dochtertje, zoekt eenzaamheid op een afgelegen plek in Frankrijk. Daar stuit ze op de handgeschreven kalenders van een vorige bewoonster, die haar leiden naar de verwaarloosde tuin. Het opknappen van de tuin wordt haar manier om zin te geven aan haar dagen, te helen en langzaam weer kracht te vinden.

Het boek behandelt thema’s als verlies, rouw, verwerking, veerkracht en de helende kracht van de natuur en menselijk contact. De roman is ontroerend en emotioneel, maar ook hoopvol, en wordt beschreven als een poëtische reis van verdriet naar herstel en vernieuwing.