Deze Duitse film voelt ergens aan als een lekker kabbelend zomers verhaal, maar waarin heel wat tragiek verborgen zit. Het begint met een zomers autoritje van een stel jongelui. Een meisje uit de groep, Laura, voelt zich duidelijk niet in haar element en vraagt aan haar vriend om haar ergens bij een station af te zetten, zodat ze naar huis kan.  Op die rit verongelukken ze. Het meisje overleeft de crash en een behulpzame vrouw vangt haar op in haar huis. Dat is het begin van de familiegeschiedenis van die vrouw en haar familie. Langzaam trekt de sluier op van wat er echt aan de hand is. Je blijft geboeid tot het einde. Ik vond het ook genieten van de mooie natuur, het idyllische huisje en het goede acteerwerk. Lekkere film!

Officiele samenvatting: Tijdens een weekendtrip naar het platteland overleeft Laura, een pianostudente uit Berlijn, op wonderbaarlijke wijze een auto-ongeluk waarbij haar vriend sterft. Ongedeerd maar geschokt, wordt ze opgevangen door een vrouw die getuige was van het ongeluk en voor Laura zorgt. Het meisje trekt zelfs bij Betty en haar familie in, waar ze in een warme omgeving kan herstellen van de traumatische gebeurtenissen. Maar dan ontdekt Laura steeds meer vreemde zaken en begint ze zich af te vragen waarom ze eigenlijk zo liefdevol en zonder terughoudendheid onthaald is.

Wanneer ook haar man en volwassen zoon hun aanvankelijke weerstand tegen Laura’s aanwezigheid opgeven, bouwen de vier langzaam een soort familieroutine op.

Het psychologische en zwart-humoristische drama van Christian Petzold (Afire, Phoenix) is een soort modern Grimm-sprookje waarin, net als in zijn vorige films, de dubbelganger centraal staat. Miroirs No. 3 gaat ook over verlies en de menselijke behoefte aan verbinding