Voor de vijfde keer op rij had men in en rondom het stationsgebied van Utrecht allerlei lichtinstallaties geïnstalleerd. Dit jaar had men als thema Mirrors, Mirages, Miracles. Het draait om de vraag ‘zie je wat je denkt te zien, of is het een reflectie, weerspiegeling of misschien wel een luchtspiegeling?’ Het is het werk van twaalf internationale lichtkunstenaars. Als je ze allemaal wilt zien is dat een wandeling van 2 km.

Mijn fotomaatjes en ik hadden daarom afgesproken in Utrecht. Een kleinschalig light festival leek ons wel wat. Weer eens wat anders dan Amsterdam. Nog in de hal van station Utrecht kwamen we het werk van Tine Bech tegen, ‘dreaming of you’, lichtgevende wolken als een droom.

Buiten naast de grote trap, roltrap en lift naar het Jaarbeursterrein was een lichtprojectie op de gevel: Brilliance van Aleksandra Stratimirovic. Je bleef kijken, bijna hypnotiserend. De lichtjes kabbelden rustig en ritmisch, maar voor de foto bijna niet te vangen.

The Grid, op de hoek van het Jaarbeursplein, zorgt daar voor een oase aan licht. Zestien rechtopstaande kolommen, ogenschijnlijk een vaste structuur, een strak beeld. Maar dat verandert volkomen, als de installatie tot leven komt. de makers zijn studio Ravenhorst, Victor Dissel & Stan Bekker.

Special effect door een achterlangs rijdende bus.

Net voor we de brug over de ns-sporen willen nemen zien we daar een soort van bewegende ster. Spica van Juanfuentestudio brengt de ster tot leven in licht, beweging en geluid. Je blijft kijken.

Boven gekomen, bij de trap van de brug, treffen we de Circle of Life van Rob van Houten. De cirkel gloeit zacht en komt langzaam tot leven in kleur met op de achtergrond de spiegelgevel van de Rabobank.

Midden op de brug trok de drukte op het spoor onze aandacht.

Dat is in het donker ook een lichtspel van jewelste, maar valt buiten de expositie.

Ondertussen kreeg de kou ons aardig in zijn greep. Hoe dik je ook aangekleed bent, langzaam raakt alle gevoel uit je handen, door ijskoude vingers. Tot overmaat van ramp vlogen mijn camera-batterijen leeg, dus moest ik aan de andere kant van de brug verder fotograferen met mijn mobiel. We liepen richting de stationsgebouwen met het bekende dak met de bollen.

Daar bewonderden we nog twee kunstwerken. Our beating Heart van Studio Vertigo is een gigantisch hart, dat door het langzame draaien duizenden spiegelende lichtvlekken projecteert op gevels, het plein en de voorbijgangers.

Als laatste zagen we Dwaallicht, van Ignis Faatus. Vier reuzegrote ouderwetse gloeilampen verspreiden een flakkeren licht, dat uiteindelijk leidt tot een warme gloed. Het verbeeldt een speelse ode aan verdwalen zonder gevaar. Als tweede titel heet het werk ook Happy Tunnel.

We waren er ons van bewust, dat we pas net over de helft waren van alles wat er te zien was, maar bevangen door de kou hielden we het voor gezien. In de trein konden we lekker doorwarmen na deze leuke maar koude avond.