Na een koude fietstocht trof ik het groepje medewandelaars bij Huis aan het Water. Het bleek dat niet iedereen conditioneel even goed ter been was. Er werd meteen praktisch gedacht en de groep werd in tweeën gesplitst. Eén groep startte vanuit het huis en ging te voet richting Monnickendam. Daar hoorde ik bij.

We liepen langs de buitenrand

en over de sluizen in Monnickendam

Zo kwamen we op een onverhard pad buiten de stad om te lopen. Dat leverde weer een andere blik op de stad op. Het ijs in de sloot gaf aan, dat het berenkoud was en dat we er goed aan deden om, weliswaar met een omtrekkende beweging, richting de binnenstad en zijn beschutting te gaan.

Nog een paar straatjes door en we waren bij het stadscafé.

Daar brandde de kachel en we troffen er de andere helft van onze groep aan. Zij hadden een autoritje en een korte wandeling gemaakt, want ze zijn nog herstellende van hun ziekte. Maar met zijn allen rondom de tafel spraken we elkaar onder het genot van een warm drankje, als beginpunt van de week.

De terugweg gaf dezelfde verdeling, lopers die de hele weg terugliepen (heen en terug goed voor 5 km) en de anderen, die gemotoriseerd terug naar Huis aan het Water gingen. Een prima oplossing zo.