Je zou denken, dat het een publiekstrekker is, maar blijkbaar niet op vrijdagmorgen. Uiteindelijk bekeken we de film met 6 mensen.

Wat een prachtig kostuumdrama. Het is de verfilming van Maggie O’Farrells roman ‘Hamnet’. Shakespeares zoon Hamnet stierf op 11 jarige leeftijd. De schrijfster maakte er een fictief verhaal van, want Shakespeare zelf heeft er weinig over losgelaten. Haar fictieve kijk op de omstandigheden waarin men toen leefde, de rouwverwerking en hoe William kwam tot het schrijven van zijn wereldberoemde toneelstuk ‘Hamlet’. Daar zat voor hem de verwerking in van het overlijden van zijn zoon. Zijn vrouw en hij groeiden uit elkaar, in het rouwproces, maar door het stuk hervonden ze elkaar, althans, zo heb ik het ingevuld.

Bron Cinemagrafie:

Stratford-upon-Avon, 16e eeuw. In een wereld vol groen zien we hoe de eigengereide Agnes de aandacht trekt van Will. Hij geeft les in Latijn, maar is veel meer bezig met die mysterieuze vrouw. In rap tempo ontstaat er een bijzondere liefde tussen de twee en krijgen ze samen drie kinderen, waaronder een tweeling. Het kroost groeit op in een warm nest, maar ze zien hun vader wel erg vaak naar Londen vertrekken om zich bezig te houden met schrijven en toneel. Tijdens een van zijn uitstapjes naar de Engelse hoofdstad slaat het noodlot toe. Hamnet, hun enige zoon, laat door de pest het leven. Dit heeft grote gevolgen voor de gezinsdynamiek. Twee rouwende ouders proberen de dood van hun zoon ieder op hun eigen manier een plekje te geven.

Want melancholiek staat centraal in ‘Hamnet’. Zelden is een film zo droefgeestig van aard. Het verdriet en de pijn sijpelen door het beeldscherm en hebben een grote weerslag op jou als kijker. Daar Dat heeft vooral te maken met een waanzinnige Jessie Buckley die