Deze Deense film van regisseur Jeanette Nordahl is een verhaal uit het leven gegrepen. Een gewoon gezin, moeder Ane (Trine Dyrholm) en vader Thomas (David Dencik) en twee dochters. Het leven lijkt voort te kabbelen, maar dat is schijn. De ouders wonen nog samen, maar ze zijn eigenlijk al uit elkaar. Hij heeft een vriendin en zoekt een nieuw appartement. Hun dochters weten nog van niks. Het stel is van plan het aan hun kinderen te vertellen, als alles voor de toekomst geregeld is, waar gaan ze wonen enzovoort. Dan krijgt Ane een beroerte en moeten alle plannen worden bijgesteld. De menselijke benadering trof me hier. Geen overtrokken scenes, maar alles gewoon, zoals die dingen kunnen gaan.

Je kreeg eigenlijk twee verhaallijnen door elkaar heen verweven, de relatieproblematiek met alle heen-en-weer-geslinger van gevoelens en het revalidatieproces.

Wat ik erg goed vond in deze film zijn de acteerprestaties, vooral van Trine, maar ook van de vader en dochters. Heel veel werd gezegd met de mimiek, geen woord teveel gesproken. Dat vond ik knap gedaan.