Omdat er rond de middag regen voorspeld was en ik graag aan voldoende lichaamsbeweging kom, wandelde ik al redelijk vroeg (10 uur) door ons ‘Burgemeester van Oorschotplantsoen’, oftewel ons park. Vroeger was hier een water, dat de Harn heette. Voor het eerst zag ik die naam staan op de schuren, die hier staan.

Verderop in het park werd ik verrast door een zee aan sneeuwklokjes.

Het bankje vroeg nog om een zonnetje om echt lekker aan de waterkant te zitten.

Vandaag maakte ik mijn rondje door de polder en niet langs de dijk.

In de weilanden zag ik wat eenlingen hun ding doen, waarschijnlijk waren ze op jacht.

De zilverreiger vloog weg. Dat leverde eigenlijk een mislukte foto op, maar ik vond hem wel speciaal.

Ik was niet de enige die aan de wandel was. Meer mensen zullen de weersverwachting hebben gezien.

Net voordat ik de dijk opklom om de Purmerringvaart weer over te steken en naar huis te gaan, zag ik nog een jagende zilverreiger. Wat hij ving is me niet duidelijk, maar hij liet het zich goed smaken.

Toch weer even lekker de benen gestrekt en de stijfheid van de yogales van de avond ervoor eruit gelopen.