‘Een film, die je moet ondergaan’. Dat stond in een filmbespreking. En dat was zeker waar. Je werd meteen aan het begin ondergedompeld in heftige ‘bonk’- muziek van ravers, die een muziekfestival in de woestijn houden. Indrukwekkende natuurbeelden, gebergtes, rotspartijen woestijn en veel stof.

De lijn van het verhaal is een vader, die met zijn zoontje en de hond zijn dochter zoekt, die opeens van huis was weggegaan en zich misschien ophoudt bij het festival. Helaas heeft niemand haar gezien. Een groepje vrienden geeft de vader de tip om naar het zuiden van de woestijn te gaan, waar nog een soortgelijk festival gehouden gaat worden. De vader Lui volgt de twee campers van de vrienden door onherbergzaam gebied. En langzaam raakt de zoektocht op de achtergrond en gaat het meer over overleven.

Meer dan dit werd er over de inhoud van de film nergens verteld. Dat doe ik ook niet, want dat ‘niet weten’, is de kracht van de film. Ik zeg alleen, dat het vrij heftig is wat er gebeurt. Het knappe vond ik, dat er geen woord teveel gesproken wordt. Je moet het hebben van de beelden en die deden hun werk goed.

Ik zat in een vrijwel uitverkochte zaal en je kon er een speld horen vallen.