Er werd besloten om met onze wandelgroep te starten op het Wormerplein, een buitenwijk van Purmerend.

Vanaf daar werden we door L, als ingezetene van Purmerreutel, de bijnaam van Purmerend, richting het centrum van het stadje geleid.

Onder het viaduct door, ontstaan door de nieuwbouw van de scholengemeenschap,

liepen we door het Burgemeester Kooijmanpark, dat zo te zien helemaal nieuw wordt aangelegd. De leuke stapstenen en een nieuwe brug waren al klaar.

In het centrum konden we niet om verkiezingsborden heen. Even dollen, zeker als het je naamgenoot betreft, die overigens geen familie is.

Het centrum zag er uitgestorven uit op de maandagmorgen

en op de Koemarkt, de ‘place to be’ van Purmerend, is het ook wel eens drukker geweest.

Sporen van een rijk verleden in de handel in vee zijn er nog volop. Proeflokaal Bakker is nog steeds een gezellige horecaonderneming, maar vroeger werd hier heel wat afgehandeld door de boeren. Het zogenaamde ‘handje klap’ werd dan volop gebezigd. De dinsdagmarkten en de voor- en najaarsmarkten hebben veel invloed gehad op de ontwikkeling van de stad. De openlucht veehandel is sinds corona afgeschaft. Het plein is nu vol uitgaansgelegenheden en restaurants.

Aan de rand van het plein staan nog wat historische gebouwen. De Doele, eerder Stadts Paerde Stal geheten, een klein losstaand huisje (1910)was het kantoor van de marktmeesters en het prachtige herenhuis, dat ik alleen van de zijkant laat zien, heet villa Clementine (1880) genoemd naar de echtgenote van houthandelaar Brantjes, die belangrijk is geweest voor de stad.

We staken door naar het oude kerkhof, dat nu een monument is. De koets stond ingepakt te wachten op de volgende rit.

De kardinaalsmuts werd bewonderd, de witte en de gespikkelde.

Door een stukje stadspark zagen we de gebouwen liggen van het vroegere St. Lidwinaziekenhuis, waar mijn kinderen geboren zijn. Nu is het een appartementencomplex en is het er heerlijk wonen, weet ik uit de eerste hand.

Verder ging het, richting de Herengracht. Ja, die hebben ze in Purmerend ook. Met dezelfde sjieke uitstraling als in Amsterdam, alleen zijn de huizen een slag kleiner.

Op maandagmorgen is er veel dicht in het winkelgebied, maar gelukkig konden we in het Willem Eggertcentrum binnen aan de koffie. Beetje jammer, dat er geen terras buiten open was op deze zonnige, maar nog frisse ochtend.

We liepen langs het stadhuis in het oude centrum.

Het staat er o.a. bekend om zijn vele steegjes. Wij namen er een paar mee

en kwamen uit bij een mooie muurschildering.

Aan de buitenrand, vroeger de stadsrand, staan nog een paar karakteristieke gebouwen, ooit een basisschool, waar nu het Nederlands Kinder Theater in gehuisvest wordt, een zwart en een wit gebouw aan de Beemsterringvaart, allemaal eind 19e eeuw gebouwd.

Zo kwamen we weer terug bij de scholengemeenschap en de parkeerplaats.

Bijzonder om Purmerend eens als toerist te bekijken en wat is het eigenlijk een leuk stadje.