De hele dag stond in het teken van de tuin. En dan te bedenken, dat ik geeneens een tuin heb. Eerst deed ik een uurtje vrijwilligerswerk in de insektentuin. Langzaam zie je het verdroogde spul plaatsmaken voor vers groen. Mooi om te zien hoe onder de bladeren en verdroogd gras al volop nieuwe plantjes boven de grond komen.

Na dat uur ging ik met dochterlief en kleinzoon naar het tuincentrum. Ik had plantjes nodig voor op mijn balkon. Misschien nog een beetje vroeg in het jaar, maar ik heb genoeg van die kale balkonrand. Dus na de middag wist ik wat me te doen stond, bakken vullen met potaarde en plantjes.

Ik hou het altijd rustig in een kleur. Het komt op zo’n balkon zo op je af en dat is snel onrustig.

Na een tijdje rommelen was ik tevreden met het resultaat.

Ook de ‘ nimf’, zo noem ik de erfenis van mijn broer, heeft een mooie hoofdtooi gekregen. Ik hoop, dat ze het houdt, want ze is al een keer ter aarde gestort en hangt er nu gelijmd bij. Ik maak mezelf wijs, dat niemand dat ziet.