Geen mooi verhaal, maar een indrukwekkende documentaire film gemaakt door de Israëlische regisseurs en journalisten Yuval Abraham en Rachel Szor, die eerder een Oscar wonnen met de docu ‘No Other Land’. In de jaren na de Hamasaanslag van 7 oktober 2023 wisten zij in totaal 24 Israëlische soldaten en inlichtingenexperts voor hun camera te krijgen. Ze worden geïnterviewd over hun aandeel in de strijd van Israël met Gaza en het grote aantal slachtoffers, die gevallen zijn onder de Palestijnse burgers in Gaza. Onherkenbaar, in silhouet, worden ze gefilmd op het dak van een pand in Tel Aviv. Het relatief vredige stadsdecor, slechts zestig kilometer van Gaza, vormt een wrang contrast met de schokkende getuigenissen.

De manier waarop de militairen vertellen over hun daden in Gaza was frappant. Ze staan weliswaar niet terecht, maar ze praten over hun verschrikkelijke daden in vergoelijkende, mijdende taal. ‘Ik voer gewoon orders uit.’ ‘Ik ben maar een radertje in het systeem.’ ‘Als ik het niet doe, doet iemand anders het wel.’ Dat is misschien wel de enige manier om te leven met je herinneringen. Uit vroegere oorlogsprocessen kennen we het ook wel.

De militairen vertellen hoe alle telefoons in Gaza worden gehackt, zodat de bevolking minutieus in kaart kan worden gebracht. En hoe een AI-programma inschat welke telefoons van Hamasleden zijn, zodat die ’s nachts in bed door drones kunnen worden gedood. Dat bij deze bomaanslagen ook vrouwen, kinderen en buren omkomen, beschouwt het leger als aanvaardbare nevenschade. NAZA is de afkorting van nevenschade.

Het blijkt, dat over die nevenschade er voortdurend een rekensom wordt gemaakt. Als men weet, dat er in een flat een GAZA strijder zit, hoeveel burgerslachtoffers mag dat kosten? Men heeft het over onvoorstelbare getallen. Men heeft het over het zelf eigenlijk niet weten waarom die mensen dood moeten. Kortom de zinloosheid van oorlog op een heel indrukwekkende manier in beeld gebracht.

Na afloop was het nog minutenlang stil in de zaal.