Met f-maatje M reisde ik af naar het fotomuseum in Den Haag. We waren erg benieuwd naar de tentoonstelling van Eva Besnyö (1910 – 2003), een bekende Hongaars-Nederlandse fotografe. Het was een uitgebreide tentoonstelling, die Eva’s levensloop volgt tegen de achtergrond van een veranderend Europa. Haar eerste foto’s zijn gemaakt in Boedapest,

daarna zie je beelden uit haar vormende jaren in het Berlijn van de jaren dertig.

Allerlei stijlen probeerde ze uit. Ze maakte prachtige vrouwenportretten.

De oorlog en haar Joodse afkomst eiste zijn tol. Vanwege haar Joodse afkomst moest ze onderduiken o.a. in Broek in Waterland.

Na WOII kreeg ze met Wim Brusse twee kinderen. Eva leefde in kunstenaarskringen. Inspiratie alom. In die jaren fotografeerde ze minder, omdat werk moeilijk te combineren was met kinderen.

Uit haar Amsterdamse periode nog wat foto’s.

Tot slot haar leven in Bergen (NH) en Amsterdam. Ze was twee keer getrouwd. De eerste keer met John Fernhout, ook fotograaf. Charlie Toorop was zijn moeder en dus een tijdje Eva’s schoonmoeder.

In de jaren zeventig vinden we Eva terug als fotograaf bij de Dolle Mina-beweging .

De huifkar van toen was inspiratie voor kunstenaar en schrijver Mirthe Berentsen. Zij borduurt voort op de huifkartocht van de Dolle Mina’s uit 1972, die Besnyö destijds fotografeerde. Sinds 2025 trekt Berentsen met haar huifkar door het land en onderzoekt ze het traditionele kerngezin en de rol die de vrouw daarin krijgt toebedeeld. Ze nodigt mensen uit om na te denken over de vraag of we zorg en verantwoordelijkheid voor het ouderschap ook als een gezamenlijke reis zien? Mensen worden uitgenodigd om iets van stof te maken wat iets te maken heeft met hun persoonlijke familieomstandigheden. Dat wordt op de huifkar bevestigd waardoor er een grote collage ontstaat over de rol van het gezin.

Deze tentoonstelling was genieten en ook heel inspirerend!