In Groningen hadden we dus veel vogels gespot. Er was echter één vogel, die we voortdurend vrolijk hoorde fluiten, als we ook maar één voet buiten de deur zetten in onze tuin. Maar helaas lukte het niemand om hem op de foto te krijgen. Hij hield zich steeds maar schuil in het bladerdak. Nu ging ik een rondje lopen hier thuis. Het ging door het park en wat hoor ik? Het geluid van de zwartkop, dat ik inmiddels kan dromen en ik zie hem zomaar zitten. Van de schrik is de foto helaas niet scherp, maar onmiskenbaar de zwartkop!

Ik liep verder en er sprongen wat planten in het oog.

Op de dijk kleurt ook hier alles geel. Nog even een fleurige aanblik, want ik vrees, dat de maaiers snel hun werk gaan doen.

Over de onverharde dijk ga ik verder. Ik zie meteen de kiekendief vliegen, maar wel wat ver weg.

Dichterbij poseerde de rietzanger eindelijk eens goed.

Vlak langs het rietland hoopte ik op de blauwborst, maar dat zou twee keer achter elkaar wat teveel geluk zijn. Ik hoorde hem wel, maar ik moest het doen met de rietgors.

En zo werd het echt een voorjaarsblogje met vrolijke vogels en ontkiemende planten.