Uithangbord 64

Op de Amsterdamse Zeedijk viel mijn oog op dit uithangbord. Het donkerbruine café dat eraan vast zit, draagt onmiskenbaar de naam  ‘De roode laars’. Thuisgekomen, ging ik even googelen. Zo kwam ik te weten, dat dit vroeger het café is geweest van de oma van Kees van Beijnum. Zijn beroemde boek  ‘Dichter op de Zeedijk’ speelde in dit café. Hier een stukje uit het artikel ‘ Het Amsterdam van Kees van Beijnum’ over het café:

Hij begint aan Dichter op de Zeedijk. De hoofdpersoon, Contstant Wegman, groeit op in De Rode Laars op de Zeedijk. Het is een hotel-café met twijfelachtige reputatie, dat door zijn grootmoeder met ijzeren hand wordt gerund. Hij brengt het grootste deel van zijn jeugd door onder het biljart, waar hij de vaste klanten nauwlettend in de gaten houdt. Een illuster gezelschap buurtbewoners passeert de revue. Drietje, die zijn bouwvakkerspet al jaren niet meer van zijn hoofd heeft gehaald en voor elke zin die hij zegt eerst een kleretyfus of pleurisnogantoe ten gehore brengt. Of Dikke Vera, die twee krukken nodig heeft aan de bar en af en toe met een man naar boven verdwijnt. En niet te vergeten Smeuling, een dwerg die in de Oudezijds Armsteeg een verhuurbedrijf in bakfietsen bestiert en steevast aan de bar in slaap valt. Maar boven alles observeert Constant zijn drank- en goklustige grootmoeder, die onder het dobbelen met één oog in de gaten houdt of de barjuffrouw geen bier uit de tap laat lekken en met het andere oog hoeveel klandizie er bij de concurrentie naar binnen gaat.

Scherven lijmen

De oudheidkundige vereniging van ons dorp had ter opluistering van de jaarvergadering Guus de Wildt uitgenodigd. Hij is de schrijver van het boek ‘De wikkelkinderen van Ilpenstein’. Die wikkelkinderen hebben mij al een tijdje in hun greep. Lees mijn blog maar hier, hier en hier. Ik liet mij deze gelegenheid natuurlijk niet ontzeggen en ik was getuige van een inspirerende lezing over het boek en wat achtergronden over het ontstaan ervan. De schrijver woonde als kind vlakbij het voormalige landgoed. Hij vond daar veel scherven, wat hem op het idee bracht om later archeoloog te worden. Dat heeft anders uitgepakt, hij werd leraar. Toch bleven die scherven hem intrigeren en zoals hij het formuleerde is hij begonnen om in figuurlijke zin de scherven te lijmen. Scherven kunnen een verhaal vertellen. Die zoektocht naar verhalen heeft hij vele jaren later voortgezet, niet als archeoloog op zoek naar nog meer scherven, maar via internet. Het boek van de Wikkelkinderen is hieruit voortgekomen. Het is een mix van historische feiten en de fantasie van de schrijver. Na afloop trok ik de stoute schoenen aan en vroeg om een handtekening van Guus de Wildt. Nog nooit eerder vroeg ik iemand om een handtekening,  maar bij deze gelegenheid moest ik het gewoon doen. Het maakte het voor mij compleet.

Eberhard

Om nooit te vergeten, deze man! Hij overleed op 5 oktober en was 62 jaar oud.

(Uit de Volkskrant van zaterdag 7 oktober 2017)

Indrukwekkend vond ik de avond van Zomergasten, waar Eberhard van der Laan de gast was. Hij was toen al ernstig ziek, maar wilde persé doorwerken.  Zoals hij alles kon beredeneren in heldere taal. Het begrip, dat hij toonde, maar ook de klare taal van zijn besluiten. Ik vond het zo’n voorbeeld voor iedereen. In de kranten en tijdschriften gaan de verhalen over hem verder. We zullen hem missen, maar ik hoop dat hij ons kan blijven inspireren met de manier waarop hij in het leven stond.

Even eruit

Onze wandel- en fietsactiviteiten staan momenteel op een laag pitje. Sjaak is door zijn rug gegaan en kan niet zoveel. Maar vanmiddag scheen het zonnetje af en toe en we wilden er wel even uit. Eens kijken hoe een stukje lopen gaat. We keken wat rond in de haven van Monnickendam. Even lekker buiten!

Groot scherm

Als liefhebbers van Engelse kostuumfilms hadden we onze zinnen gezet op ‘Howards end’. Al een aantal weken draait deze klassieker naar het boek van E.M. Foster 1 x per week in Eye. De 25 jaar oude film is gerestaureerd. Wij hadden onze zinnen gezet op vandaag om erheen te gaan. Dat kwam goed uit, want waar kun je beter vertoeven dan in de bioscoop, als het buiten pijpenstelen regent en je wil er toch even uit. Waarschijnlijk zagen we de film voor de tweede keer, maar ik kon me op een enkel beeld na niets meer van het verhaal herinneren. Geeft dus niks om zo’n film nogmaals te zien. Ik heb genoten. Ik was helemaal weg in het Engeland van de vorige eeuw. De prachtige Engelse huizen, de geweldige acteurs, de natuur en de aankleding van alles deden me weer smullen. Het verhaal zet de standenmaatschappij en de omgangsvormen, die wel en niet gepast zijn bij je stand goed neer.  Op zo’n groot scherm komt dit soort films zo veel beter tot zijn recht, dan op TV. Hier kun je de trailer bekijken.

Kleimeer en Geestmerambacht

Vanmiddag maakten vriend R en ik een wandeling rondom natuurgebied Kleimeer en Geestmerambacht ten noorden van Alkmaar.  Het Kleimeer is niet toegankelijk voor publiek. Je kunt er alleen omheen lopen.Het is er nog best uitgestrekt. Het Geestmerambacht is een meer waar je omheen kunt wandelen over gras- en dijkpaden en stukjes bos. Je vindt er orchideeënweides. (uiteraard in een ander seizoen) Het is er heerlijk rustig, maar in de toekomst wil men er een toeristische trekpleister van maken. Gevreesd wordt, dat het uit is met de rust en dat er bepaalde vrij zeldzame dier- en vogelsoorten zullen verdwijnen.We genoten van alle kleurenpracht die de herfst ons nog te bieden heeft.. Deze krekel (of sprinkhaan) kwam bij ons in het zonnetje zitten.Ondertussen zijn we weer helemaal bijgepraat over wat ons al zo beziggehouden heeft de afgelopen periode. We hadden een heerlijke middag. Goed begin van het weekend.

Zonne-stroom

Al lang had ik de wens om gebruik te maken van groene energie d.m.v. Zonnepanelen.  Aangezien we in een soort appartementencomplex wonen, hebben de andere bewoners er ook iets over te zeggen.  Vanuit esthetisch oogpunt zouden ze heel lelijk staan op ons huis. Bovendien is de ligging van het dak t.o.v. zonne-uren niet de meest optimale. Dus mijn poging om energie d.m.v. zonnepanelen op te wekken waren tot nu toe gestrand.

Blijkbaar hebben meer mensen wel de behoefte, maar niet de mogelijkheid om zonnepanelen te plaatsen en gelukkig zijn er een paar bevlogen pensionados met dit gegeven aan de slag gegaan. Ze gingen op zoek naar grote daken bij boerenbedrijven en naar boeren, die hun dak beschikbaar willen stellen. Er is een coöperatie gevormd en er draaien al een paar projecten in onze gemeente. Wij gaan meedoen met project 4. Als alles meezit liggen er in januari 2018 voor ons zonnepanelen op een dak bij Broek in Waterland. Gisteravond was er een voorlichtingsavond. De plannen zitten goed in elkaar en de voortrekkers zijn enorme enthousiastelingen en idealisten. Geweldig leuk om bij die club te mogen horen.

Zwart – wit

Tijdens onze fietstochten en wandelingen, die we maakten in Noord-Duitsland, afgelopen voorjaar, viel het ons op, dat er zowat in elk dorpje wel een openbare plek is waar je beschut kunt zitten, om even uit te rusten of wat te nuttigen. Als de natuur nog fris is, zijn zulke voorzieningen echt een cadeautje. Zo ook dit huisje. Voor de dorpsjeugd zal het wel een hangplek zijn en voor ouderen een praethuis.  Wat ons daar in het oog sprong was het zwart-witte ding op tafel. Het was gewoon een zelfgemaakte reclame, maar wel een hele goeie. Deze laatste foto geldt als mijn deelname aan de foto-uitdaging, de tegenstelling ZWART – WIT van deze week bij Melody.