Poortwachters 7

De Beemster heeft een rijk verleden, stammend uit de Gouden Eeuw. Na de drooglegging van het meer zagen een heleboel rijke heren uit de stad hun kans schoon om een mooi buiten neer te zetten in de polder. De poortwachters die ik hier heb gefotografeerd danken hun bestaan aan die vroegere geschiedenis, maar ze zijn vrij nieuw. Ze staan langs de Volgerweg en zijn de toegang poort tot het Beemster Arboretum sinds 2012. Maar het is aan het echtpaar Hans Völlmar en Jetske Straatsma  te danken, die uit eigen middelen deze enorme poort hebben laten nabouwen, die oorspronkelijk hoorde bij het Buiten Zwaansvliet. Op een iets andere plek dan het origineel, want daar ligt nu een snelweg. De beelden zijn de allegorische figuren Fortuna (lot) en Prudentia (voorzichtigheid-verstandigheid – wijsheid).

 

 

 

 

 

 

 

 

Het zijn replica’s. In de tuin van het rijksmuseum in Amsterdam staan de originele beelden, die destijds voor de sloop zijn behoed. Het hele verhaal over de geschiedenis is hier na te lezen.

Zomaar een mooi gedicht

Zonder

Zo stil is het, dat de dingen

Willen spreken.

Ze spreken voor zich, en zeggen

Niets meer.

 

Zo stil is het, dat de dingen

Gevangen zijn in zichzelf.

Zo mooi, om hun naaktheid

Een raadsel,

Geruisloos

 

Waar ben je?

Zo stil en alleen, de dingen.

Ze leven zonder je.

Ze zijn zomaar

zo

Gedicht van Iris Le Rütte uit de bundel ‘Ik dicht je bij me”.

 

Op de koffie

Het gebeurt niet elke dag, dat ik op bezoek ga in een meisjesschool. In de letterlijke betekenis zullen meisjesscholen wel niet meer bestaan in Nederland. Dus kan deze meisjesschool alleen maar het woonhuis zijn van medeblogster Thérèse en haar man. We gingen een ets kopen, maar bleven onder het genot van een kopje koffie gezellig plakken. In Thérèse’s atelier in één van de vroegere klaslokalen hebben we nog veel meer etsen en ander werk bewonderd. Thérèse weet dieren, maar ook mensen echt treffend op papier te krijgen. En dan nog wel op een etsplaat!  Ze is bezig met een serie etsen van dieren uit Artis. Zo mooi!  Ik heb geen foto’s gemaakt, maar kan wel de gekochte ets laten zien, die Thérèse ‘Boeli laptopt’ heeft genoemd. Ze heeft het typische kattengedrag van haar kat Boeli (lekker lopen en gaan zitten, precies bovenop iets, dat je wil lezen of zien) zo prachtig weergegeven. En dan die staart zo subtiel weerspiegelt in de laptop, prachtig! We hadden een genoeglijke middag en ik ben heel blij met de ets!

Juni-drukte

In de maand juni wordt er zo ontzettend veel georganiseerd. Je hoeft je geen weekend te vervelen. Als je ervan houdt kun je sportief bezig zijn, maar ook cultureel, open-tuindagen, kunstroutes, festivals, het kan niet op. Vandaag alleen al is er hier in het dorp een overvol programma. Door het dorp heen krioelt het van de uitstallingen bij mensen op het  erf. Het is de jaarlijkse Garage-sale. Daar tussendoor zijn de voorbereidingen in volle gang om in ons park alles in gereedheid te brengen voor het Parkconcert. Dus was ik vanmiddag in het park te vinden, waar een heerlijk concert voor jong en oud uitgevoerd werd door onze fanfare. Hun programma werd aangevuld met diverse gasten. Zo liet het Groot Opleidingsorkest staaltjes van zijn / haar kunne horen. Echt hele jonge kinderen nog, die al heel goed meebliezen. Leuk om te zien. Verder hadden ze een soliste als gast en de Greater Greenwood Community Band uit de USA. Zij lieten degelijke fanfareklanken horen met wel heel geijkte nummers. Maar leuk voor de variatie, want onze fanfare is meer georiënteerd op filmmuziek. Kortom, er was weer genoeg reuring in het dorp, voor elk wat wils.

Voor de clubkas

Vanmorgen zat ik al om half 10 op de fiets. Samen met een aantal koorleden gingen we een rondje van ongeveer 35 kilometer fietsen. Onderweg haalden we wat stempels op en bij inlevering hadden we ieder €25 verdiend voor ons koor. Het was goed fietsweer, samen met gezellige fietsmaten en met hier en daar even opsteken onderweg hadden we dat geld snel verdiend. Zo’n koor kost meer dan je denkt, dus wij zijn blij dat de Rabobank de mogelijkheid creëert om de clubkas te spekken op een andere manier dan de inleg van onze eigen contributie . We waren niet de enige vereniging, die gebruik maakte van het aanbod van de bank. Het fietsrondje ging eerst naar Purmerend, van daaruit langs de Purmerringvaart naar Edam en via Volendam en de befaamde ijssalon aan de dijk, ging het door Katwoude weer op huis aan.

Facebook

De afgelopen zeven dagen heb ik elke dag een natuurfoto geplaatst op Facebook. Ik doe eigenlijk niets met Facebook, maar nu kon ik de verleiding niet weerstaan, toen ik het verzoek van Thérèse zag staan. Ik wil mijn bloglezers de geplaatste foto’s ook even laten zien.

 

 

Klik klikkerdeklik klik

Ze worden gek van mij. Ik doe een vervolgcursus fotografie met opdrachten. Als je een portret moet maken is er iemand uit je omgeving de klos. In dit geval is het manlief. Maar ook onze dochter moet eraan geloven. Er zijn drie opdrachten te vervullen:

– gewoon portret, zeg maar geschikt voor je Facebook account,

– de geportretteerde moet met iets wat zijn passie is op de foto, dat is in Sjaaks geval zijn gitaar,

–  een foto van een tweetal, de geportretteerde samen met ander mens of dier. Daarbij moet je zien, dat er een bepaalde chemie tussen beiden is. Het werd dus vader en dochter samen.

Het is hartstikke moeilijk om aan alle fotografie-eisen te voldoen. Onze ‘juf’ is heel streng in haar beoordelingen. Die kritieken kunnen alle cursisten lezen. Uiteraard met de bedoeling er van te leren. Ik denk dat het ook zo werkt, dat je leert van elkaars ‘fouten’ , maar je raakt ook wel wat gefrustreerd. En dat is dan eigenlijk, ik spreek voor mezelf, omdat je niet zo goed kunt omgaan met kritiek. Ik weet heus, dat mijn foto’s niet perfect zijn. Ik heb nog veel te leren. Maar ‘en plein public’ opmerkingen krijgen, blijft toch een ding voor mij, maar het is een mooie uitdaging. En fotograferen blijf ik nog steeds erg leuk vinden. Oefening baart kunst, dus ga ik lekker door en hoop het fotograferen nog eens goed onder de knie te krijgen.

En de dag kleurde rose…………………

Met het oog op de gebeurtenis van vandaag kocht ik deze rose pioenrozen. Roze is normaliter niet zo erg mijn kleur, maar nu moesten ze juist speciaal rose zijn. Het is vandaag namelijk 2e pinksterdag en deze dag was jarenlang gekoppeld aan Pinkpop. Het muziekfestival was vroeger maar één dag en wel op pinkstermaandag.  In de beginjaren van dit festijn ben ik er dan ook een aantal jaren heen geweest getuige ook deze sticker op een oude schoolagenda. En op deze pinkstermaandag in 2017 ging ik wéér naar Pinkpop. Ditmaal niet in Limburg, maar in Amsterdam. Ditmaal niet in de openlucht in het sportpark in Geleen, maar in het De la Mar theater in Amsterdam. Natuurlijk was het niet het Pinkpop van toen, maar toch! Een theatervoorstelling met muziek van mijn lievelingsband Rowwen Hèze.  Het thema van de verhaallijn was Altzheimer. Heden en verleden liep voor de hoofdpersoon door elkaar. Pinkpop was cruciaal in zijn leven geweest. Daar wist hij nog alles van, maar hij wist nauwelijks meer dat het Amsterdamse meisje, dat vroeger voor zijn vriend gekozen had nu al jarenlang zijn vrouw was. Er werd veel Limburgs gesproken en gezongen. Er was boventiteling voor degenen, die dat nodig hadden. Op de achtergrond steeds oude zwart-wit beelden van Pinkpop. Ik zocht stiekum of ik mezelf nog terug zag. Het is een prachtig geheel geworden van de sfeervolle muziek, de Limburgse geschiedenis en het levensverhaal van Wiel, de hoofdpersoon. Eigenlijk was het een middag heerlijk zwijmelen over vroeger met een tragische ondertoon.

Nu begrijp je misschien, waarom mijn dag rose kleurde. Rose is zowat het handelsmerk van Pinkpop, nu nog steeds!