Winterpicknick

Vanmorgen, toen ik in ons winkeltje even verse broodjes ging halen, trof ik daar een vader met zijn twee jonge kinderen (ongeveer 1 en 3 jaar) aan. Ze hadden net een snoepje gekregen. Dat nodigde de oudste blijkbaar uit om een gesprekje aan te knopen met het winkelmeisje. Heel enthousiast vertelde hij dat ze een winterpicknick gaan houden. Met een vocabulaire, die ik niet helemaal verwachtte bij zijn leeftijd, legde hij uit, dat een winterpicknick binnen plaats vindt. ’s Zomers doe je dat buiten, maar ’s winters is dat te koud. Ik had nog nooit van het begrip gehoord. Ik vond het enthousiasme voor ’t evenement zo schattig en zo goed gevonden! Zo kleed je het leven aan, dacht ik.

Al googlend ontdekte ik, dat het niet zelfbedacht is, maar het is een bestaand begrip voor weliswaar een echt buitengebeuren. Ik loop gewoon achter, maar vond het erg leuk bedacht van dat gezin.

Bron onderste foto: Oberfaelzerwald.de

A Ciambra

In eerste instantie schuilden we voor de regen, nadat de film ‘A Ciambra’ was afgelopen. Maar al gauw zagen we achter de donkere wolken de zon schijnen. In het restaurant van Eye zit je dan eerste rang te genieten van de aanblik van Amsterdam aan de overkant van ’t IJ in dat bijzondere licht.

De film, die we net gezien hadden moest nog even bezinken. Het was een mooi gegeven en ook goed verfilmd. Pio, de hoofdpersoon uit de Romafamilie, was geweldig.  Hij en vier generaties van zijn Amati familie speelden min of meer zichzelf. De filmregisseur heeft jarenlang geleefd tussen de zigeunerfamilies in een sloppenwijk in Italië. Hij kon daardoor heel natuurgetrouw het rauwe, harde bestaan verfilmen. Toch bleef het naar mijn idee iets te veel door kabbelen. Maar misschien moet ik af van mijn idee, dat een film altijd een kop en een staart moet hebben.

Dit is de verhaallijn, zoals die staat in de toelichting in de Filmladder. Als zijn vader en oudere broer zijn gearresteerd voelt de veertienjarige Pio zich geroepen de zorg op zich te nemen voor zijn vier generaties tellende familie, die in een krottenwijk in Zuid-Italië woont en leeft van inbraken en autodiefstal. De enige bij wie hij voor hulp terecht kan, is de sympathieke Ayiva, die als een tweede vader voor hem is.

Hier kun je de trailer bekijken.

Ode aan de kerstkaart

Ik vind het erg leuk om kerstkaarten te krijgen. Ik gooi ze dan ook niet weg, als ik de kerstspullen ga opruimen. Ik bewaar ze om er kleine doosjes van te vouwen. Ik ben nu door mijn voorraad doosjes heen, dus ik kan weer aan de slag met de kaarten van dit jaar.

Maar er zijn een paar kaarten bij die verworden tot een soort collectors items. Van twee bevriende stellen krijgen we elk jaar een zelfgemaakte kaart. Elk jaar is de basis hetzelfde. Bij de een zijn dat twee getekende poppetjes met een toepasselijke spreuk. De oudste kaart, die ik kan traceren is van 1985. Er stond niet steeds een jaartal op dus het kan nog een paar jaar langer terugvoeren dan de 33 jaar, dat ik deze kaarten al spaar.

Bij de ander is een foto de basis en daarbij een toepasselijke spreuk, terugvoerend naar de foto. Om er een paar te noemen: Laat je niet kisten in 1994!, Een pittig 2015!, Veel energie in …. , Een evenwichtig ………Een sluitend ….. enzovoort. Ze lijken het hele jaar wel op fotojacht voor hun nieuwjaarskaart en elke keer weer zo origineel!

We kijken elk jaar weer uit naar deze twee kaarten. Zo benieuwd als we zijn, wat ze dit jaar te wensen hebben en hoe de wens verpakt is. Uiteraard ben ik blij met alle kaarten hoor, maar deze twee zijn net een beetje anders. Mochten jullie het lezen: bedankt lieve vrienden!

De acht bergen

Dit boek is door DWDD terecht aangewezen als boek van de maand november. Ik heb tenminste genoten van dit prachtige verhaal over een vriendschap tussen een jongen die opgroeit in de stad en een boerenjongen uit de Italiaanse Alpen. Hun vriendschap bestrijkt hun leven lang. Ze zien elkaar jaren niet, maar ze blijven een band houden. Ook de familiebanden, de vader- zoon verhouding, het lot, over het leven, de liefde en de dood zijn indringend beschreven.

Ik heb me in die Alpen gewaand, zo mooi en filmisch waren de beschrijvingen van de natuur. Verder zette het verhaal je aan het denken over de verschillende manieren van leven van mensen. Wat doet het met iemand, die altijd op één plek blijft of iemand die de wereld over reist. Is het een beter dan het ander? Kortom, een boek met vele lagen, een aanrader!

Tegenstelling: Licht-donker

Ik las iets over ‘bokeh-effect’ in de fotografie. Dat wekte mijn nieuwsgierigheid en de vraag of ik dat ook zou kunnen. Voordat de kerstlampjes weer de doos ingaan voor een jaar, greep ik mijn kans om dat eens even uit te proberen. Leuk om te doen.

De tegenstelling van deze week is Licht-Donker. Daar past dit bokeh-effect mooi bij. Hier zie je nog meer tegenstellingen met foto.

Vakantie-terugblik

Zo aan het einde van het jaar wordt er op diverse blogs flink teruggeblikt en worden er lijstjes van het een of het ander geplaatst. Ik was niet van plan om er aan mee te doen, maar Sjoerd, die elke zondag een trafohuisje plaatst op zijn blog, laat toevallig vandaag een inzending van mij zien, dus heb ik mijn blog-planning bijgesteld.

Het is al een foto van mei. Toen waren wij op vakantie op “Gut Hundsmühlen”, waar aan de rand van het landgoed, dit (voormalig) trafohuisje is gespot door mij. Wij hebben er een heerlijke tijd gehad, dus leuk om op de laatste dag van het jaar daar weer aan terug te denken!

Alkmaarse meester

Samen met mijn ex-collega M ging ik naar het Stedelijk Museum van Alkmaar om de schilderijen van Emanuel de Witte te zien. Hij leefde van 1617 tot 1692. Ik had nog nooit van de man gehoord, maar de tentoonstelling was zeker de moeite waard. In één zaal waren alle kunstwerken samen gebracht. De inrichting deed me aan een kerk denken met lichtschijnsels door de ramen en kerkstoelen. Er heerste een serene rust terwijl iedereen langs de schilderijen liep, de bijschriften lezend of de autotour beluisterend. Er werd weinig gepraat en dat wat er gezegd werd was op fluistertoon. Blijkbaar nodigde de ruimte daar toe uit, waardoor de kerkelijke sfeer versterkt werd. 

Ik heb dan ook heel geconcentreerd alles bekeken en vond het erg mooi. De Witte is beroemd geworden door zijn kerkinterieurs. Hij is een meester in het spelen met licht.

Andere thema’s waren portretten, markttaferelen en interieur-in/doorkijkjes. Mooie tentoonstelling in een mooi museum. Ik was er nog nooit geweest, maar ga hun programma in de gaten houden.

Lightfestival 2017

Het was nog droog toen we vertrokken, maar helaas ging de hemelkraan open, nog voordat we aankwamen op het Marineterrein in Amsterdam. Daar zijn dit jaar 15 lichtobjecten opgesteld voor de toeschouwers die te voet willen genieten van ’t festival. Al gauw bleek dat we, wat het weer betreft, de verkeerde avond hadden uitgekozen. Doorweekt en verkleumd besloten we, terwijl we nog lang niet alles hadden gezien, met een pontje terug te varen naar de overkant van ’t IJ. 

Toen we opgedroogd en doorgewarmd waren bij een kopje koffie en warme chocolademelk bleek het opgehouden met regenen. We gingen weg bij dat koude IJ waar de wind nog vrij spel had.

Vanaf het Rembrandtplein liepen we langs de Herengracht naar ’t IJ terug, ongeveer de helft van de totale vaarroute. Daar werd het toch nog leuk, hoewel wij vonden, dat de lichtinstallaties vorig jaar spectaculairder waren dan dit jaar. Maar het kan ook de beïnvloeding van het weer zijn.