Langs de Zuider IJdijk staan opvallende groengekleurde hokjes. Ze doen denken aan bushokjes, maar het zijn eigenlijk informatie borden.

We lopen door richting de Oranjesluizen. Langs de kant van de weg staat een kunstwerk, dat een herinnering is aan de oude Oranjesluizen. Voor de technici kun je hier nog zien hoe men vroeger verbindingen maakte in bouwwerken. De scheepsbel was een onmisbaar onderdeel bij een sluis.

De huidige sluizen gaan we oversteken, maar eerst moeten er nog wat boten door. Dus voor ons even pas op de plaats om alles eens goed te bekijken.

Dan zijn we in Schellingwoude. Het heeft een dorps karakter, maar is ingelijfd door de grote stad.

We hadden al veel bruggen overgestoken deze wandeling. Er is nu eenmaal veel water hier in Waterland. Maar nu wist J ons voor de variatie, bij een pontje te brengen, waarmee we onszelf naar de overkant moesten zetten.

Een gedeelte van Schellingwoude is een lintdorp op een dijk. Prachtige, goed onderhouden dijkwoningen met zijn popperig wit kerkje bieden genoeg bezienswaardigheden.

Het bleek dat er bij de Landmarkt een prima plek was voor een koffie/soepmomentje.

De dijk leidde ons verder. Ook daar kwamen we niet uitgekeken. De vele woonboten

en ook zag je de ingang van de Zeeburgertunnel eens van een heel andere kan.

Na een scherpe bocht lag daar dan Durgerdam, weer zo’n mooi dorp aan de dijk van het IJsselmeer.

Zowel in Schellingwoude als in Durgerdam viel een bepaald soort buitenzitbank op. Die banken worden hier ergens gemaakt. Omdat je ze in allerlei kleuren ziet, zette ik er een paar op de foto.

Buiten Durgerdam gingen wij van de dijk af , landinwaarts richting Ransdorp. De opvallende stompe toren is een herkenningsteken in de verre omtrek. Ooit, in de 16e eeuw was men nog wel van plan om een torenspits te bouwen op deze gigantische toren. Maar op een dag werd de bouw abrupt gestaakt, deels door geldgebrek, maar ook  omdat men ontdekte dat de slappe ondergrond zo’n uit de kluiten gewassen toren niet zou kunnen dragen. De platte bovenkant had ook voordelen. Het werd een lichtbaken voor schepen op het IJsselmeer. In WO II gebruikte de Duitsers het plateau als uitkijkpost. Tegenwoordig kan de toren nog steeds op bepaalde tijden beklommen worden. Ook Rembrandt was destijds al onder de indruk van dit munumentale gebouw.

Omdat de busverbinding in dit dorp is wegbezuinigd liepen we nog 2 km verder. Aan de rand van Amsterdam namen we de bus richting metro in Noord en vandaar ging ieder huiswaarts. Weer een fijne, gevarieerde wandeling ‘in de pocket’.