De beamerpresentatie door vrouwelijke hoogleraar in de arbeids- en organisatiepsychologie, voor de uitreiking van de bachelor bull van mijn dochter aan de UVA, houdt mij nog steeds bezig. Zij gaf haar presentatie de passende titel mee “Van angsthaas tot carriairetijger”.Vandaag kom ik een bericht in de Volkskrant tegen over de inhoud van een proefschrift met dezelfde strekking:Vrouwen vermijden uitdagend werkSekseverschil Mannen kiezen eerder voor uitdagend werk dan vrouwen. Vrouwen zijn gericht op het voorkomen van mislukking, mannen willen vooral hun capaciteiten laten zien. Dit concludeert de arbeids- en organisatiepsycholoog Irene de Pater in haar proefschrift, waarop zij 8 november promoveert aan de Universiteit van Amsterdam. De Pater noemt het zorgelijk dat dit selseverschil al bij studenten waar te nemen is. Als vrouwelijke studenten uitdagingen vermijden, zullen zij hun vaardigheden en zelfvertrouwen minder goed kunnen ontwikkelen. Daardoor kan een klein sekseverschil uitgroeien tot een veel groter sekseverschil in een oudere leeftijdsgroep. Volgens De Pater vinden mannen en vrouwen uitdagend werk wel even leuk.Ik hoop dat ook de studenten iets doen met de constateringen van de hoogleraar en voor zichzelf voldoende uitdaging aan gaan. Ik betrek het op mijzelf en mijn werkomstandigheid en bedenk, dat de uitdaging in het werk niet altijd hoeft te zitten in steeds maar hogerop te komen. Ikzelf en ook veel van mijn collega’s zijn honkvast en werken allang op dezelfde school. In het onderwijs zijn de carriaire-mogelijkheden beperkt. Als iedereen carriairetijger zou zijn in de letterlijke zin, dan zou het onderwijs leeglopen omdat iedereen een uitdaging gaat zoeken buiten het onderwijs. Gelukkig gebeurt dit niet. Ik vind niet dat wij allemaal angsthazen zijn, maar dat je ook carriairetijger bent als je de uitdaging in je werk op je werkplek blijft zoeken, zodat je je werk met plezier en motivatie blijft doen.