Ik werd door een kennis genomineerd voor een rubriek in de krant. Wekelijks wordt er iemand geinterviewd over zijn of haar mooiste plek in onze streek. Daarbij staat dan een foto genomen op de omschreven plek. De genomineerde moet op zijn/haar beurt ook weer iemand nomineren. Dat moet dan weer iemand zijn uit een andere woonplaats, maar wel in het lezersgebied van de krant.

Dus daar liep ik gisteren door het dorp samen met een journalist en een fotograaf met een knots van een toestel op zijn buik. Ik onderging een hele fotosessie, zittend in een bootje, in het gras en op een paaltje, allemaal op “mijn plek”. Ik weet nu zeker, dat fotomodel geen beroep voor mij is. Wat kan een mens zich opgelaten voelen. Ik wacht met spanning het artikel van volgende week af, want zo’n journalist ontfutselt je toch allemaal dingen, die je eigenlijk niet had willen zeggen. Ik heb immers geen mediatraining gehad.

Ik kijk op van de impact, die zo’n vrij onschuldig krantenartikel op me heeft. Deze week werd mijn naam al genoemd in het interview van mijn voorgangster. Ik ben verbaasd hoeveel mensen al gereageerd hebben daarop. Wat lezen veel mensen die krant! Dan bedenk ik wat ik allemaal vertelt heb aan de journalist en denk, o help!  Wereldberoemd in ons dorp en omstreken!?