Een treinreis stemt mij vaak melancholiek. Tijdens de lange rit naar of van uit het zuiden stromen de herinneringen mijn gedachten binnen.

De trein is altijd belangrijk in mijn leven geweest. Het is mijn favoriete vervoermiddel. Als kind reisden wij vaak met de trein om op familiebezoek te gaan. Wij hadden vrij reizen, omdat mijn vader werkte bij de N.S. Na de lagere school reisde ik 9 jaar lang elke dag met de trein om naar de middelbare school en de hogere beroepsopleiding te gaan.

Tijdens mijn studententijd werd ik als Limburgse verliefd op een jongen uit Noord-Holland. Doordat ik gratis kon reizen (OV jaarkaart bestond nog niet) hebben we elkaar vaker kunnen zien en zijn we nu al 33 jaar samen.

Het liefste ga ik op vakantie met de trein, ware het niet dat het onderhand het duurste vervoermiddel is geworden, dus dat lukt niet meer altijd. Ik ga nog wel steeds met de trein op familiebezoek.

Tijdens die reizen ben ik aan heel wat verschillende stemmingen onderhevig geweest. Zo zat ik regelmatig in de trein erg verlangend om mijn lief weer te zien. Ook wel verdrietig vanwege weer een afscheid voor weken. Vaak waren het dubbele gevoelens zoals blij om weer naar huis te gaan, maar ook verdrietig om weer weg te gaan uit Limburg.

Tijdens zo’n reis geef je alle gevoelens weer een plek. Je stapt uit de trein en je gaat weer verder met je leven.